Η Ιρλανδία εδώ θυμίζει τόπους του Ντοστογιέφσκι κι άλλοτε μέρη παραμυθιού όπου ξέρεις ότι θα είναι γλυκό το τέλος.
Τριτοπρόσωπη αφήγηση αλλά ζεστή και γλυκόπικρη.
Η εποχή της μεγάλης ανέχειας έχει παρέλθει στην πόλη. Ένας αυτοδημιούργητος επαγγελματίας με πέντε κόρες. Έχει σεβασμό για τον μόχθο των υπαλλήλων, συμπόνια για τους γείτονες και σπάνια μια μικρή πίκρα για τον χαρακτήρα της συζύγου του. Ίσως κάποια στιγμή και μια σκέψη για μια άλλη οικογένεια. Αγάπη και φροντίδα για την οικογένειά του.
Θυμάται την μητέρα του που εργαζόταν σ' ένα μεγάλο σπίτι, την παιδική ηλικία του που στο σχολείο τον κορόιδευαν αφού τον έβλεπαν ως ορφανό. Η εργοδότρια ιδιοκτήτρια του αρχοντικού και του κτήματος τον προστάτευε ως έναν βαθμό όταν ήταν μικρός και τον ενθάρρυνε να προχωρά στο σχολείο και στη ζωή, ειδικά μετά τον θάνατο της μητέρας του όταν αυτός ήταν έφηβος. Την καλή φιλία με τον ηλικιωμένο πρώην αμαξά- επιστάτη.
Σκέφτεται αλλά και δεν αναζητά την προέλευση του βιολογικού του πατέρα. Παντού βλέπει ομορφιά ώσπου ανακαλύπτει τις ανύπαντρες μητέρες που τις έχουν στο μοναστήρι να δουλεύουν σκληρά. Η σύζυγος τού, πιο πρακτικός άνθρωπος, τον συγκρατεί πολλές φορές από το να προσφέρει με κάποια ποσότητα εγωισμού. Οι κόρες, σε χορωδίες και μαθήματα και όμορφα ρούχα, δεν γνωρίζουν τι πέρασε μικρός και οι πιο μεγάλες δεν έχουν τις προσλαμβάνουσες. Οι μικρούλες κόρες που δεν έχουν συγκροτηθεί ακόμη οι προσωπικότητές τους, μάλλον προσιδιάζουν στην δική του ψυχοσύνθεση. Η μεγαλύτερη έχει μόλις αποφοιτήσει από το σχολείο, ως καλή στα μαθηματικά όπως κι αυτός νεότερος, έχει αναλάβει και τα λογιστικά βιβλία του γραφείου-μαγαζιού.
Κάθε γύρισμα σελίδας αυτού του βιβλίου είναι άλλοτε χαρούμενο κι άλλοτε με σκέψεις ενός ονειροπαρμένου (έτσι τον διαμόρφωσε η προσωπική του ιστορία για ν' αντέχει αλλά κι επειδή αυτό το μη πλήρες παρελθόν τον κάνει να συμπονά) και συχνά περιγράφοντας τις χειμωνιάτικες εικόνες της κωμόπολης και τις διαδρομές σ' αυτήν. Αυτή είναι η αληθινή ζωή. Ο Φέρλογκ έχει βλέμμα που ομορφαίνει τον κόσμο.
Άποψή μου είναι ότι η αδιαφορία και η κακία αλλά και η ειρωνεία (που είναι άλλοτε κρυμμένη κι άλλοτε φανερή κακία) μας μετατρέπει σε παίκτες. Το δηλώνω αυτό επειδή συμφωνώ μ' αυτό που γράφει ο Φρόιντ ότι «το αντίθετο του παιχνιδιού δεν είναι η σοβαρότητα αλλά η η πραγματικότητα». Ο πρωταγωνιστής και ήρωας της νουβέλας αυτής, ο Φέρλογκ, θα αναδεικνύει τον καλύτερο εαυτό του αναγνώστη ή και την πνευματική του υπόσταση. Θα αγαπά τη διαδρομή του όταν διαβάζει αυτό το βιβλίο με ανάταση ψυχής.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η νουβέλα Μικρά πράγματα σαν κι αυτά της Claire Keegan κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
