Πανέμορφη δίγλωσση ποιητική συλλογή της Άνδρης Χριστοφίδου-Αντωνιάδου, η Φεγγαρόσκονη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Ένα βιβλίο γεμάτο από αστέρια και φεγγάρια –δηλαδή τη Σελήνη· ειδικά στο πρώτο μισό του συνόλου των έργων– όπως και από όνειρα και πολλή θάλασσα. Μέσα από τις υφές που αναδεικνύονται από αυτές τις τέσσερις λέξεις-έννοιες προκύπτει μια ενδιαφέρουσα σειρά ποιητικών κειμένων όπου πρωτοστατεί και ξεχωρίζει η Κύπρος, το νησί της.
Ο Κώστας Καρούσος στον πρόλογό του αναφέρεται χαρακτηριστικά στην αισθητική προσέγγιση ιστορικών γεγονότων της Κύπρου και στην επισκόπηση της ψυχής· δύο «σχηματισμοί» που γίνονται αντιληπτοί σε όλη την έκταση.
Η ποίηση είναι επικίνδυνη / όταν λέει αλήθειες. / Η ποίηση είναι άκρως επικίνδυνη / όταν μιλά για ελευθερία.
Ανοίγοντας μία παρένθεση, επειδή η ποίηση είναι μια ανοιχτή και πολυμορφική λογοτεχνική φόρμα στο τι θα εισπράξει κανείς κι ένεκα της επικαιρότητας αφού φέτος έφυγε από τη ζωή ένας πολύ νέος ακόμα τραγουδιστής, ιδιαιτέρως αγαπητός στο ευρύ κοινό και ξεχωριστός, στο ποίημα Της Κύπρου υπάρχει ένας στίχος όπου διαβάζουμε: να γύριζα στην παλιά μου γειτονιά και σκέφτομαι αυτοστιγμεί το γνωστό τραγούδι του Γιώργου Μαζωνάκη αλλά και πόσο δύο εντελώς «ξένα» και τόσο διαφορετικά πράγματα μπορούν να συνευρεθούν μέσα σου. Μεταξύ μας τώρα, κι όταν έφτασα στο έργο Ο θάνατος του φεγγαριού, όπου ο στίχος: Ο εκδικητικός άγγελος, μου ήταν αδύνατον να μην σκεφτώ τον Εξολοθρευτή άγγελο του Μπουνιουέλ – ποιος ξέρει πώς και μέσω ποιων συσχετισμών.
ταξιδεύω / μες στους λαβύρινθους του νου μου
Η πολυγραφότατη δημιουργός, σε αυτή την ποιητική συλλογή, γίνεται και εξιστοριτική, όπως, για παράδειγμα, στο Πανσέληνος στο κάστρο και αλληγορική όπως στο Η πυραμίδα κ.λπ. με αποτέλεσμα να μαθαίνεις πράγματα για το νησί, για την ιστορία της Κύπρου που ξεδιπλώνεται και πάνω αλλά και ανάμεσα στους στίχους, που ενθυμίζεται ή ανακαλύπτεται –για τους νεότερους– μέσω της ανάγνωσης. Κορύφωση όλων αποτελεί κατ' εμέ το Ιούλιος 2024 όταν είχαμε τα 50 χρόνια της τουρκικής εισβολής, μια ματωμένη επέτειο, και το οποίο ολοκληρώνεται στο: Δεν αντέχω να κοιτάξω βόρεια.
Συναισθηματικές παλίρροιες[...]βάλθηκαν να μου τρυπήσουν την ψυχή / σαν καρφίτσες από φώσφορο.
Η κυρία Χριστοφίδου-Αντωνιάδου, σε αυτό το βιβλίο, απασχολείται αρκετά και με τους πρόσφυγες που καταφθάνουν μέσω θαλάσσης με μικρές βάρκες και φουσκωτά, έρμαια της τύχης και του καιρού με μια γενικότερη κραυγή στις κοινωνικές αδικίες να υφέρπει τριγύρω και με πολλά στοιχεία και χαρακτήρες της ομηρικής Οδύσσειας.
Η ποίηση δεν ημερεύει όλες τις ψυχές!
Η ποίηση αρμόζει σε ανθρώπους / με ιδανικά και ευγένεια, / με ευαισθησία / ακόμα κι όταν βγάζουν θυμό, διαβάζουμε στο Ο τοξικός ποιητής όπου φαινομενικά τάσσεται κατά των λανθασμένων δημιουργών όμως δεν είναι τόσο σαφές αν επιδιώκει να καταγγείλει τους ποιητές-σκουλήκια, όπως τους λέει, ή αν στρέφεται κατά του άλλου της εαυτού, εκείνου που δεν πρέπει/θέλει να βγάλει προς τα έξω αφήνοντάς τον να δημιουργήσει.
Προς το τέλος του βιβλίου, το Λονδίνο παίρνει τη σκυτάλη ενώ παρατηρώ και τη βρομιά που κυριαρχεί τελικά στη συλλογή σε πάμπολλα σημεία της.
Όταν, όμως, έρχεται η σειρά και φτάνουμε στο Γράμμα στον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, μία τουριστική επίσκεψη, που τη γοήτευσε, έγινε η αφορμή να συνδεθεί με τον συγγραφέα και έμπνευση. Σύνδεση που διαφαίνεται και στο θεατρικό της Εγώ, ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, που κυκλοφόρησε από τις ίδιες εκδόσεις.
Στο τέλος, αφήνει/κάνει τον Απολογισμό της ολοκληρώνοντας ένα ταξίδι/ταξίδεμα μέσα από τον στίχο και τα εναύσματα που δίνει η ζωή.
Στο οπισθόφυλλο:
Το σούρουπο,
σαν ο ήλιος ερωτοτροπεί
με τη θάλασσα,
που είναι σαν διάφανο ζαφείρι,
τα ψάρια από ασήμι
βγαίνουν για να αρπάξουν
το φεγγάρι που γεννιέται.
At dusk,
as the sun is flirting
with the sea
which seems a transparent sapphire,
the silver fish
come out to grab
the newborn moon.
