Το θέατρο Λαμπέτη φιλοξενεί μια φιλόδοξη παραγωγή, το Να ζει κανείς ή να μην ζει του Nick Whitby με έναν υπέρλαμπρο θίασο και σε διασκευή και σκηνοθεσία των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου.
Η ταινία με τον Μελ Μπρουκς ήταν μία από τις μεγαλύτερές του επιτυχίες το 1983, που είναι περισσότερο γνωστή, όμως το Να ζει κανείς ή να μη ζει πρωτοεμφανίστηκε το μακρινό 1942.
Η υπόθεση τώρα αυτής της φαρσοκωμωδίας ξεκινά στην Πολωνία όταν ήδη έχουν μπει οι Ναζί σε ένα θέατρο όπου ένας θίασος με πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι (Μιχάλης Ρέππας και Δήμητρα Ματσούκα) προβάρουν στη Βαρσοβία μια σάτιρα με τον τίτλο Γκεστάπο. Μόνο που η κυβέρνηση, με φόβο μην το μάθει ο Χίτλερ και δυσαρεστηθεί, το απαγορεύει και στη θέση του θα παιχτεί ο Άμλετ.
Τα πράγματα δεν είναι ρόδινα για το ζευγάρι διότι εκείνη είναι κρυφά ερωτευμένη με έναν γοητευτικό πιλότο (Κωνσταντίνος Γιάννης) και μάλιστα βρίσκονται στο καμαρίνι της όταν εκείνος παίζει τον μονόλογο του Άμλετ εκεί που αναρωτιέται το κλασικό «να ζει κανείς ή να μη ζει».
Από εκεί και πέρα τα πράγματα μπλέκονται επικίνδυνα, οι θεατρίνοι λειτουργούν σαν κατάσκοποι, μπαίνουν ένας Γερμανός στρατηγός (Θάνος Μπίρκος) με την γραμματέα του (Αλίνα Κοτσόβουλου) με έναν εντελώς ηλίθιο υπασπιστή (Γιώργος Δεπάστας), μια διπλή κατάσκοπος (Άννα Κουρή), ο μακιγιέρ της Μαρίας (Παντελής Καναράκης) και όλα γίνονται μια μπερδεμένη σαλάτα που έχει απ' όλα.
Μεταμφιέσεις καταδιώξεις και οι ρόλοι κατακτητών και κατακτημένων μπερδεύονται εντελώς σε μια πολύ αστεία σάτιρα που γράφτηκε ακριβώς για να διασκεδάσει τον κόσμο στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και συνεχίζει ακόμα και σήμερα, 85 χρόνια περίπου μετά να διασκεδάζει το θεατρικό κοινό.
Ο Μιχάλης Ρέππας είναι πολύ καλός στον ρόλο του απατημένου και υπάρχουν αρκετές στιγμές όπως η αγωνιώδη του στιγμή να τελειώσει ο μονόλογος του Άμλετ είναι πολύ αστείος και όχι μόνο αφού και οι μεταμφιέσεις του είναι πολύ καλές.
Ο Παντελής Καναράκης ήταν απολαυστικός στον ρόλο του μακιγιέρ. Με μια φινέτσα και μια προφανή άνεση κάνει ακόμα μια ερμηνεία που μένει αξέχαστη και ξεχωρίζει. Άλλωστε, ο Παντελής είναι από τους ανθρώπους που γεννήθηκαν για το θέατρο, ένα πολυεργαλείο που χορεύει, τραγουδάει, ερμηνεύει με εξαιρετική άνεση. Όσοι τυχαίνει να τον γνωρίσουν από κοντά γρήγορα θα διαπιστώσουν μια ιδιαίτερη προσωπικότητα με πολύ ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ αλλά και ευαισθησία και αυτοσαρκασμό.
Μου άρεσε και ο υπερβολικά χαζός υπασπιστής του Γερμανού στρατηγού που ερμηνεύει ο Γιώργος Δεπάστας και η πάντα λαμπερή Δήμητρα Ματσούκα.
Οι δύο σκηνοθέτες και παραγωγοί –ως γνωστόν– επιμελήθηκαν μία πλούσια παράσταση, με ωραία σκηνικά, κοστούμια και μουσική. Έτσι κι αλλιώς, τα καλά πράγματα κρύβονται στις λεπτομέρειες και οι δύο συγγραφείς γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα το πώς πρέπει να στηθεί μια παράσταση.
Φυσικά δεν μπορεί θεατρικά να γίνει η φυγή με το αεροπλάνο αλλά αντικαθιστώντας αυτό βγαίνει ένα καλό αποτέλεσμα.
Το γενικό μου συμπέρασμα είναι ότι κυλάει γρήγορα, έξυπνα και με πολύ γέλιο που είναι και το ζητούμενο.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
