Ευφάνταστο και διασκεδαστικό έργο από τον Ηλία Μπαρλιά το Ο κύριος Τσέχωφ έχει κέφια, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο Μια αφόρητα τραγική κωμωδία.
Αν και πρόκειται για το πρώτο του βιβλίο, το θεατρικό του κυρίου Μπάρλια είναι όντως τόσο ευφάνταστο όσο δείχνει εν πρώτοις, με σύντομες σκηνές που βοηθούν την υπόθεση να κυλήσει γρήγορα και με μπόλικο κέφι αφού τόσο η ευθυμογραφική του διάθεση όσο και ο τραγέλαφος που εμβολίζεται προσφέρουν στην ανάλαφρη ατμόσφαιρα και τον παλμό του.
Πέντε χαρακτήρες: μία μάνα, τρεις γιοι και μία κόρη, συναντιούνται επί σκηνή με τους ήρωες πέντε τρεχωφικών έργων σε μία κοινωνική ιστορία τραγελαφικών καταστάσεων ενώ ένας αφηγητής λειτουργεί ως συνόπτης, πανόπτης ή δίνει όσα στοιχεία και πληροφορίες δεν προσφέρονται από τα διαλογικά μέρη.
Στην υπόθεση, βρισκόμαστε στα τέλη του 19ου αιώνα σε ένα ρωσικό χωριό, κάπου έξω από τη Μόσχα, όπου μια χήρα, ιδιοκτήτρια ταβέρνας, σκαρφίζεται ένα σχέδιο το οποίο καλούνται να εκτελέσουν οι γιοι της προκειμένου να βγάλουν κάποια χρήματα για να τα φέρουν βόλτα. Και τότε, εκείνοι, ακολουθώντας το μητρικό σχέδιο θα συναντηθούν με τις τρεις αδερφές, τον θείο Βάνια, την Λιούμπα και άλλους χαρακτήρες του Τσέχωφ από τα πιο διάσημα και κλασικά του έργα. Θα τα καταφέρουν όμως;
Χαρακτηριστικό της γραφής αποτελεί το στοιχείο ότι, παρόλο που η υπόθεση έχει ως χρόνο δράσης τα τέλη του 19ου αιώνα, εμβολίζονται πολλές σύγχρονες λέξεις, έννοιες ανύπαρκτες την εποχή εκείνη και διεθνείς όροι από το κοινό λαϊκό λεξιλόγιο [π.χ. social, νεροτσουλήθρες, κτηματολόγιο...] φέρνοντας την πλοκή στην εποχή μας.
Καταλήγουμε σε μία σύγχρονη κωμωδία –όχι όπως θα την όριζε ο Τσέχωφ– που διαθέτει αλαφροΐσκιωτους ήρωες, σαν καρικατούρες, και κάπως επιθεωρησιακούς, λίγο φαντασμένους και εκτός λογικής ή πραγματικότητας. Φυσικά, το μίγμα αυτό προσφέρει χαμόγελα στον αναγνώστη ή θεατή και το πόνημα σε κάνει να περνάς καλά με τα παθήματα των προσώπων του.
Στην τελευταία σκηνή, την 11η, έχουμε μια ειρωνεία όπου, αφού έχουμε απομακρυνθεί από το βασικό πλαίσιο [κοινωνικό και τοπικό] του έργου, κλείνει η ιστορία με γέλιο, χαλαρή διάθεση και με μια ανατροπή που έχει μεγάλη χρεία στο σύνολο.
Αν γνωρίζεις τους τσεχωφικούς χαρακτήρες είναι ακόμα καλύτερα, γιατί κάποια αστεία ενδυναμώνονται συγκρίνοντας την παρούσα συνθήκη με τις προσωπικότητές τους.
Τελικά, στο «σύμπαν» του κυρίου Μπαρλιά γειτνιάζουν οι τσεχωφικοί ήρωες και συνυπάρχουν παράλληλα και ταυτόχρονα με τους δικούς του σε αυτό το διασκεδαστικό, πολυπρόσωπο [επιτρέποντας ωστόσο διπλές και τριπλές διανομές] θεατρικό δομώντας ένα κράμα αξιόλογο και δημιουργικό, το οποίο παρέχει και κάποια διδάγματα όπως: παίρνεις αυτό που σου αξίζει, καθένας με την τάξη του [την κοινωνική], όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο θεός γελάει, γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος κ.ά.
Ο Ηλίας Μπαρλιάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971 αλλά ζει και εργάζεται στο Άργος. Σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία στο ΕΚΠΑ και ισπανικό πολιτισμό στο ΕΑΠ ενώ έχει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στην εκπαίδευση ενηλίκων. Έχει εργαστεί ως καθηγητής ξένων γλωσσών ενώ από το 2007 απασχολείται ως φιλόλογος σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο. Από το 2022 συντονίζει στο Άργος λογοτεχνική λέσχη ανάγνωσης ενηλίκων.
