Τριάντα χρόνια πριν, στο θέατρο του Νέου Κόσμου, παίχθηκε για δύο συνεχόμενες χρονιές και συζητήθηκε πολύ το έργο του Ελβετού δραματουργού Λούκας Μπέρφους με τίτλο Οι σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας.
Ένα έργο που επικεντρώνεται στην σεξουαλική ελευθερία, την αυτοδιάθεση αλλά και τα δεδομένα που επιτρέπουν μια κοινωνία να νιώθει ασφάλεια.
Το 2026, λοιπόν, μετά από 30 χρόνια στο όμορφο θέατρο του Νέου Κόσμου, αναβιώνει και πάλι αυτό το ιδιαίτερο έργο σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη που έχει έναν δικό του τρόπο να παρουσιάζει τις δουλειές που αναλαμβάνει και που, όπως προσωπικά έχω δει, είναι εξαιρετικά σκηνοθετημένες, με ακρίβεια και μια έμπειρη ματιά που δίνει διαφορετική διάσταση στο έργο.
Αυτό ακριβώς έκανε και με τις Σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας δίνοντας σύγχρονη διάσταση στο έργο σεβόμενος το κείμενο του συγγραφέως· οφείλω να ομολογήσω ότι μας δείχνει τους ήρωες του έργου πιο αληθινούς πιο ευάλωτους, με μια επιλογή ενός πολύ καλού καστ που αποτελείται από τους Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Μιχάλη Πανάδη, Κώστα Ανταλόπουλο, Αλέξανδρο Ζουριδάκη, Γιάννα Σταυράκη και Γιώργο Στάμο.
Η υπόθεση έχει να κάνει με την Ντόρα όταν αποφασίζει ο γιατρός της, με την σύμφωνη γνώμη των γονιών της, να σταματήσει τα ψυχοφάρμακα που την είχαν σε αναστολή.
Ένα πείραμα για τον γιατρό και μια απελευθέρωση για την Ντόρα που ανακαλύπτει τον κόσμο ενώ ενεργοποιούνται και οι επιθυμίες της και η σεξουαλικότητά της. Όμως η Ντόρα δεν είναι από τον κόσμο των προλήψεων, των κρυφών σκέψεων, των «δεν πρέπει», «δεν είναι σωστό».
Ποιος να της τα δείξει όλα αυτά;
Οπότε λειτουργεί σε μια ελευθερία που όλοι οι άλλοι αγνοούν κι έτσι δεν μπορούν να καταλάβουν την συμπεριφορά της.
Η Ντόρα φταίει ή οι άλλοι;
Ποιοι εν τέλει θέτουν τα όρια και τους νόμους μιας κοινωνίας;
Μήπως, εν τέλει, η Ντόρα είναι περισσότερο αυθεντική από όλους τους άλλους;
Μια σύγκρουση ταυτοτήτων από διαφορετικές αφετηρίες φέρνει τα διλήμματα αυτού του έργου, τις ανάγκες που καταπιέζονται, τα όρια του «θέλω» και του «πρέπει», την πραγματική ελευθερία απέναντι σε κοινωνίες που βρίσκονται εγκλωβισμένες ανάμεσα σε διλήμματα που πολλές φορές δεν είναι δυνατόν να λυθούν παρόλο που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικές.
Ιδιαίτερη παράσταση που σε κάνει να θες να την αναλύσεις και μετά το πέρας του έργου με πολύ καλές ερμηνείες από όλους ανεξαιρέτως.
Ξεχωριστά βάζω την μεγάλη πρωταγωνίστρια στον ρόλο της Ντόρας, την Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη που προσφέρει μια συγκλονιστική ερμηνεία, από τις καλύτερες που έχω δει φέτος.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
