Ο άνδρας ως φύλο είναι στα σύρματα, βουλιάζει στον βάλτο, με την κοτρόνα της φαλλοκρατίας έχει πιάσει πάτο, είναι άχρηστος, μόνο το σπέρμα του είναι αναγκαίο, ας τραβάει δυο τρεις μαλακίες την εβδομάδα και να το πουλάει στις σπερματράπεζες, το καυλί του βολεύει αλλά όχι πολλά πολλά, αν νομίζει πως έχει απαιτήσεις, ας λάβει υπόψιν του πως φαλλοί υπάρχουν παντού και αν μη τι άλλο εν πάση στιγμή καύλας κάποιος θα είναι διαθέσιμος για γυναικείες ορέξεις, σιγά τα ωά, πουριτανισμός και κουραφέξαλα, πίστη σε όρκους και μπουρμπουλήθρες, το γυναικείο ασυνείδητο είναι υπερφορτωμένο από την εποχή της πρώτης αγροτικής κοινωνίας με καταπίεση, κακομεταχείριση, βιασμούς, ξυλοδαρμούς, εγκλεισμούς και περιορισμούς, το τοτέμ της γυναίκας ήταν η μήτρα της με το αιδοίο της και το ταμπού οι ερωτικές της επιθυμίες, ζώνη αγνότητας, οικοκυρικά μαθήματα, υποταγή σε όλους τους άνδρες του σογιού και πάνω από όλα η τιμή της οικογένειας εξαρτάτο από το ανέγγιχτο του μουνιού της, η μεμβράνη της παρθενίας της το στέμμα του πατρός και των αρσενικών αδελφών της. Ουαί κι αλίμονο αν αλληθωρίσει, στέφανα ή μοναστήρι, κι αν την αγγίξουν την πάν' στο σφαγείο του οικογενειακού βωμού για ξέπλυμα του κρίματος δια του ροδαλού αίματός της. Αναμενόμενο λοιπόν σήμερα, που πια βρίσκεται στον στίβο της βιοπάλης, έχει υπερπηδήσει όλα σχεδόν τα εμπόδια και κατακτά παραδοσιακά ανδρικά επαγγέλματα, πολιτική, τεχνολογία, διοίκηση και πόλεμο. Το σύστημα της μεταβιομηχανικής επανάστασης χρειάζεται τις δεξιότητες και ικανότητές της, άλλωστε ο Πρώτος και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος την εισήγαγαν στην αγορά εργασίας, οι άντρες πολεμούσαν, σκοτώνονταν, οι γυναίκες στα μετόπισθεν εργάζονταν εντατικά στην παραγωγή, ανέτρεφαν τα παιδιά τους κι ολομόναχες ή μες στην χηρεία έψαχναν το γλυκάδι από το όποιο δέντρο έπεφτε. Τα βλακόμουτρα οι άντρες υψηλές αξίες, πατρίδα, φανατισμός, πολεμοχαρή διάθεση, το γόητρο και η τιμή του γένους του, υποτίθεται για τις οικογένειες και την υψηλή εθνική παιδεία των απογόνων τους κι από πίσω στα μουλωχτά οι επενδύσεις των βιομηχάνων, τα σάλια των κερδοσκόπων πάνω στους ανδριάντες των πεσόντων, στα κενοτάφια των ηρώων, στις λάβες των γενοκτονιών, να στεγνώνουν μυρίζοντας δολάρια. Θέλανε και οι Γερμανοί σώνει και καλά μερίδιο από τις αποικίες, τις πρώτες ύλες και τους ενεργειακούς πόρους, ο Fassbinder τα λέει όλα με τον Γάμο της Μαρίας Μπράουν. Στην Ελλάδα, ο Νικολαΐδης έδειξε τον απωθημένο θηλυκό χαρακτήρα· δυστυχώς μέχρι και σήμερα η Ελληνίδα τραβιέται και παραδέρνει μεταξύ αστικού χριστιανοκαθωσπρεπισμού, επιβίωση ως μητέρα με την υποστηρικτική πατριαρχική οικογένεια και τον αμαρτωλό έρωτα, αναπτύσσοντας διπροσωπίες και υποκρισίες γιατί δεν έχει ένα ελάχιστο κοινωνικό κράτος έστω δυτικού τύπου να αναθρέφει τα παιδιά της μόνη και να πηδιέται ανερυθρίαστα, δίχως λογαριασμούς στα οικογενειακά εικονοστάσια. Μήπως τελικά ο Κολλάτος με τον Άγιο Πρεβέζη αποκαλύπτει την θεοκρατική πουτσοκρατία στα χρόνια της διεφθαρμένης αγοραίας σεξουαλικότητας; Λογικό δεν είναι σαράντα χρόνια μετά απηυδησμένες οι γυναίκες να χειρίζονται τον αντρικό πληθυσμό σαν πετσετάκια για να πλένουν τις ερωτογενείς περιοχές τους, αφού αυτό είχαν υποστεί για αιώνες από αυτόν; Από την άλλη σήμερα, πια, ο ανήρ είναι ανίκανος, απροσάρμοστος, άσχετος, φαντασιόπληκτος, λουμπίνα, καργιόλης, πούστης, καθίκι, κηφήνας, ανερούβαλος, χοντροκομένος, ανέραστος, παχύδερμο... φυσικά και υπάρχουν και πιο κομψές ντελικάτες απαξιώσεις, δεν κόβει το νιονιό του, είναι άμπαλος και άμυαλος, μωρέ το παλεύει αλλά δεν το έχει, άνδρας δεν είναι; Τι περιμένεις; Ακαμάτης, και ξανά γίνονται όλο και πιο αιχμηροί οι χαρακτηρισμοί. Ευτυχώς που με την κρίση καλλιεργείται πια μια άγνωστη ηθική αρχή στα ένδοξα χάλια του νεόπλουτου μικροαστισμού, η αλληλεγγύη και το συλλογικό πνεύμα της αλληλοϋποστήριξης, αλλά προσοχή μην ξεγελιόμαστε ακόμη ζούμε στα εύκολα της κατάρρευσης, όταν έρθουν τα ζοριλίκια της εκεί μας θέλω ως προς το πνεύμα της ομαδικότητας, ενσυναίσθησης και αυτοθυσίας, γιατί κακά τα ψέματα ο μικροϊδιοκτήτης όποια αριστερά κι αν ψηφίζει την πάρτη του φέρνει μπροστά, όσο για τον δεξιό ή κεντρώο το δηλώνει ωμά κι ευθαρσώς: τα συμφέροντα μου προέχουν. Τη δουλειά μας να κάνουμε ρε πατριώτη κι ας φιλήσουμε κατουρημένες ποδιές, ε, εντάξει, λίγο κωλαράκι να στήσουμε δεν πειράζει, συνήθειο μην μας γίνει και μας βγει το όνομα. Όποιος κουνά την αχλαδιά μαζεύει και τα φράγκα. Ας με συγχωρέσουν οι ομοφυλόφιλοι αλλά και οι ίδιοι κατέχουν το ισχύον γλωσσικό υπόβαθρο της ελληνικής πιάτσας. Πάντως εντός της μόνο ο άνδρας ο μαγκίτης, ο γαμιάς, ο τσίφτης, ο μαλαγάνας, το αλάνι, ο καταφερτζής, ο κομπιναδόρος και μπασμένος, ο μαφιόζος, ο δικτυωμένος είναι και η πρώτη μούρη, αλλά μετά από αυτόν μετράνε τα τσιράκια και οι αναλώσιμοι και για τις γυναίκες μόνο αυτός, οι υπόλοιποι είναι ξεφτίλες κι ακαμάτηδες, ηττοπαθείς και τελειωμένοι. Ναι, ναι θα μου πείτε πως αραδιάζω στερεοτυπικές φράσεις και κλισέ, αλλά μήπως έτσι δεν λειτουργεί μέχρι σήμερα η ξεχαρβαλωμένη ελληνική κοινωνία; Πώς φτάσαμε στην κοιλάδα των Τεμπών; Ποιες συνθήκες είναι αυτές που προσφέρουν αξιοκρατία, ασφάλεια και διαφάνεια ώστε οι Έλληνες απρόσκοπτα κι ελεύθερα να αναπτύσσονται και προοδεύουν μες στην αξιολάτρευτη ηλιόλουστη χωρούλα τους. Σ' αυτήν την υποθετική ερώτηση η νέτη σκέτη ανταπάντηση είναι είσαι σε κύκλωμα, διαθέτεις γερές πλάτες, διασυνδέσεις ζόρικες έχεις, όλοι έχουν μια τιμή και τα μόνα διεθνή ισχύοντα standards είναι τα μαφιόζικα. Τι βλέπει η νέα γυναίκα σε ένα τέτοιο κοινωνικό περιβάλλον; Μα φυσικά ο πιο βρόμικος, δόλιος και θρασύς είναι ο επιβιώσας κι αυτή τώρα που παίζει το τόπι στις αλάνες ημιπαρανομίας, ημινομιμότητας, του δικαιοανήθικου, ανηθικοδικαίου δίχως αναστολές και ηθικοδιλήμματα λέει «στο μουνί μου κι εγώ να περνάω καλά κι όλοι οι άλλοι ας λάβουν τα μέτρα τους για το σαρκίο τους». Οι χειρότεροι όμως όλων είναι εκείνοι οι δήθεν αθώοι κι αγαθοί οι οποίοι περνάνε δίπλα από όλη τη φάση, σφυρίζουν αδιάφορα, κοιτάζουν από την άλλη πλευρά κι όταν δεν τους βγαίνουν τα σχέδια και οι λογαριασμοί ζητάνε φροντιστήρια αριθμητικής από τους μυημένους με το αζημίωτο για το καλό των παιδιών τους. Κι όλα αυτά εκτυλίσσονται σχεδόν αθώα, αγαθοβιόλικα διαβολικά και μοιραία, με τόσες χαριτωμενιές και τσαχπινομπαμπεσιές σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, από την μια ο κλέψας του κλέψαντος, η τσαναπετιά του λαμόγιου, η αρπαχτή σε κάθε αρπαχτή, η πουτανιά της ανάγκης και το λάδωμα του σκουριασμένου πειραγμένου κουλοχέρη κι από την άλλη η προσευχή στον ύψιστο δια την άφεση αμαρτιών των κολασμένων με άμεσο στόχο την νέα μπινιά και ξεπέτα με καθαρό το κούτελο. Κι έτσι όταν η τιμή τιμή δεν έχει της κοτσάρουμε εκ των περιστάσεων μία. Κι όμως σε όλο αυτό το σκηνικό το θηλυκό έχει κάτι να δώσει, έστω το σώμα της, το αρσενικό όμως δεν έχει πια τίποτα, είναι ένα σκέλεθρο, κι απεγνωσμένο καταφεύγει στη φαντασία και την ουτοπία· η πρώτη αντλεί υλικό από το οιδιπόδειο σύμπλεγμα, το προβάλει στο παρόν σαν εναλλακτικό στην στείρα πραγματικότητα και η άλλη σκαρφίζεται την τέλεια σχέση αγάπης στα ερωτικά συντρίμμια των τοξικών σχέσεων.
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 8 Νοεμβρίου.
