Ερωτικός δίαυλος προς το άπειρο
Νεφέλη: Οι απαλές πτυχώσεις του απέραντου
σ' ένα βιβλίο δίχως αρχή και τέλος,
μπορώ να διακρίνω έστω αχνά
σημάδια από την αιώνια ζωή σου.
Πώς, πες μου πώς;
Πώς να κλειστώ σε μαλαματένιο σχήμα καρδιάς, όταν εσύ μου προσφέρεις το απόλυτο δίχως αντάλλαγμα και φτιάχνουμε νησίδες γαλήνης, καθώς τα νύχια αγριεύουν.
Και τότε η σάρκα σου η απέραντη χώμα γίνεται να βυθίζομαι βαθιά, ενώ τα δέντρα ξεδιπλώνονται από μέσα μας
κι από τις κόρες των ματιών
κλαδιά ξεχύνονται στο άπειρο,
που η πνοή τα παρασέρνει,
εκείνα καθώς απομακρύνονται από τη γη
αφήνουν να πέφτουν πάνω της βλέμματα
Γιάννης: Διέσχιζαν την πλάτη σου καράβια και τροχοφόρα
Αεροπλάνα προσγειώνονταν στην κοιλιά σου
Τα παπαγαλάκια ξελιγωμένα καταρρέαν στους καταρράκτες του ιδρώτα
Και πνίγονταν
Οι ειδήσεις καίγονταν στις καύτρες των βυζιών σου
Τα ολυμπιακά αγωνίσματα ντοπάρονταν από τις κραυγές μας
Κεντέρης και Θάνου των κρεβατιών
Αστραπές ταξίδια με σημεία συνάντησης τις κορυφώσεις
Των παραισθήσεων
Τέτοιο κουπί στην εθνική των στεναγμών
Με πλημμυρισμένα τα φρεάτια των ασυνειδήτων
Τέτοιο φορτίο απωθημένων και η απόγνωση ντελάλης της καύλας μας
Αντίλογος για την επιβίωση
Νεφέλη: Οι σαρδανάπαλες αλήθειες ηχούν καλόφωνα μες στα ψέματα. Η παραφροσύνη είναι ο τετραγωνισμός του κύκλου
μες στον εφησυχασμό.
Η απαξίωση του σθένους για την επιτυχία
είναι η λύτρωση και η ελπίδα πως θα διαβώ το σκοτάδι αλώβητος.
Ένα γεννοβόλημα παραισθήσεων στα μάτια.
Ένα συνονθύλευμα από μικρές πικρές αλήθειες
και σφάλματα που στο τέλος γίνονται ανάγκες ζωής.
Ποια λύτρωση; Μόνο σκοτάδι γεννημένο από σπινθήρες φωτός.
Δεν υπάρχει λογική στις φιλήδονες αλήθειες σου.
Ποιο σθένος; Μόνο μια φθισική ελπίδα
στον φαύλο κύκλο της αποσχισμένης ζωής σου.
Ένα κάτι υπάρχει στο πάντα της ασθενικής μου απαντοχής. Είμαι καλά.
Η υπομονή έγινε ξύλινη ανάγκη για επιβίωση.
Στον απόηχο της καταιγίδας υπάρχω χωρίς υπεκφυγές.
Ανασχηματίζομαι, βυθίζω το βλέμμα
στο σκοτεινό ομοίωμα του καθρέφτη.
Υποχωρώ στην όξινη βροχή των ματιών σου.
Ξαμώνω στα πάθη για να σιγουρευτώ ότι ζω.
Και το ποτάμι... το ποτάμι με φωνάζει
να βρέξω το πέλμα της ψυχής.
Και την αλήθεια που φοβάσαι
εκείνη κρυμμένη πίσω από τη φλόγα του κεριού
εσύ τις έβαλες έτσι, για να βλέπεις το αχνό φως
και να σπα το σκοτάδι
το οποίο λατρεύεις και φοβάσαι
να το σπας με τους αμυδρούς ίσκιους του εαυτού σου εκείνου που δεν αγάπησες εκείνου που προσκυνάς
επειδή την τόλμη του δεν την μετρά η λογική
αλλά μονάχα το ένστικτο που ισορροπεί ανάμεσα
στην αρμονία και στο τίποτα.
Ξέρω, ξέρω πως θέλεις να ουρλιάξεις
μέσα στο άπλετο φως του ήλιου,
που οι αχτίδες του τσουρουφλίζουν τους εφιάλτες σου, μα κάτι σε κρατά κάτι που δεν το έχεις μόνο εσύ που το έχουν όλοι, όλοι εκείνοι, όλοι εμείς
δίχως να καταλαβαίνουμε πλήρως,
ξέρουμε πως το ηλιακό φως είναι το υφάδι της ζωής
ακόμη κι όταν γινόμαστε
παρανάλωμά του.
Γιάννης: Η απόσταση δεν έχει νόημα στον καύσωνα των αναμνήσεων
Αναμμένα φλόγιστρα συγκόλλησης
Φαντασία των περιπτύξεων σε εικόνες δέρμα
Και η αύρα μου με την σάρκα της συνουσίας μας
Να περιφέρεται στις λεωφόρους του πυρός
Άσκοπα κι ακατάδεκτα προς κάθε βοήθεια
Αφήνομαι στην νηφαλιότητα της καύσης
Αγγίγματα, φιλιά, πλεγμένα πόδια, στάσεις ζωικών ορμών
Όλα το μαζούτ της ντυμένης φλόγας μου
Και φεύγω δίχως να έχει νόημα
Αλλά φεύγω ακόμη και ακίνητος
Απομακρύνομαι έστω κι αν λέω μένω
Δεν ισχύει η θέληση, ούτε λειτουργεί η συνείδηση
Φεύγω κι ας μην αξίζει
Φεύγω έστω κι αν είναι άσκοπο
Φεύγω ακόμη κι αν δεν ανακαλύψω καμία αλήθεια
Ούτε ξωτικό μέρος ή μια νέα πρόκληση
Φεύγω
Copyright © Νεφέλη Σμίχελη All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 26 Νοεμβρίου



