Μάνα, μητέρα, μαμά, στο θέατρο Άλμα, του Γιώργου Διαλεγμένου, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη.
Παίζουν: Θανάσης Βλαβιανός, Νεκταρία Γιαννουδάκη, Νίκος Ορφανός, Σμαράγδα Σμυρναίου.
Μητέρα, αυτός ο άνθρωπος που καθορίζει την αρχή και το τέλος της ύπαρξης μας.
Μάνα, η γυναίκα που αφήνει ακόμα και την ίδια της την ύπαρξη προκειμένου να σταθεί βράχος δίπλα στο σπλάχνο της.
Θυμάμαι τον εαυτό μου άπειρες στιγμές στη ζωή μου να να αποκαλώ τις λέξεις αυτές.
— Μαμά, πεινάω.
— Αχ, μάνα μου.
— Μητέρα, μήπως κρυώνεις;
Την λέμε συχνά. Όταν πονάμε, όταν βαρυγκομάμε, στη χαρά, στη λύπη... Λέξη ιερή, πλάσμα θείο, που κανένας και τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει.
Μάνα, μητέρα, μαμά· λέξεις ιερές που καίνε τα χείλη, ειδικά όταν η απώλειά της έρθει νωρίς και άδικα.
Αυτή η μάνα, η μάνα που βλέπει το παιδί της ως το ομορφότερο, το καλύτερο, το πιο σπουδαίο του κόσμου πρωταγωνιστεί στην παράσταση. Η γυναίκα που γέννησε, έθρεψε, ανάστησε παιδιά, που πόνεσε, έκλαψε, ξενύχτησε στο προσκεφάλι. Έχτισε πάνω τους ρίχνοντας τους όλο το βάρος που μπορούν να σηκώσουν οι πλάτες τους, κάνοντας το καλύτερο που μπορούσε. Τα σπούδασε, τα πάντρεψε, δέχτηκε τις επιλογές τους στην επαγγελματική και προσωπική τους ζωή, έζησε τα βάσανά τους, τους προβληματισμούς τους. Και τώρα που ήρθε αυτή η δύσκολη στιγμή να έχει εκείνη την ανάγκη τους, τα παιδιά της κοιτάζουν να τη φορτώσουν ο ένας στον άλλον εποφθαλμιώντας την περιουσία της.
Πολύ με πίκρανε αυτή η παράσταση γιατί είδα την αχαριστία των παιδιών που το μόνο τους μέλημα είναι η βόλεψή τους· κάτι που βλέπουμε, δυστυχώς, να γίνεται ακόμα και στις καλύτερες οικογένειες.
Η σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη στόχευσε στο να δείξει και τις δύο πλευρές, το τι νιώθουν, τι πιστεύουν, πώς συμπεριφέρονται. Η θέση της μάνας, ο ρόλος της νύφης, η άποψη του γιου και στη μέση το σπίτι, η αντιπαροχή, το γηροκομείο... ήταν οι πτυχές που ξεδιπλώθηκαν με πολύ έξυπνο και συγκινητικό τρόπο.
Το σκηνικό λιτό· δεν υπήρχε λόγος άλλωστε για κάτι περισσότερο, ένα αναπηρικό καροτσάκι, ένα κρεβάτι, ένας καναπές κι ένα τραπέζι όλα κι όλα. Δεν μας απασχόλησαν τα αντικείμενα αλλά η ουσία του πράγματος.
Να αγαπάτε τη μητέρα σας, να την τιμάτε και να της το δείχνετε γιατί θα έρθει εκείνη η μαύρη ώρα του αποχωρισμού που θα μετανιώσετε πικρά για όσα δεν είπατε και για όσα δεν πράξατε. Σας το λέω εγώ που, έντεκα χρόνια μετά το χαμό της δικής μου μαμάς, ακόμη δεν μπορώ να το δεχτώ, να το συνειδητοποιήσω.
Ευχαριστώ πολύ τον Μάνο Καρατζογιάννη για το κάλεσμα. Του εύχομαι πάντα επιτυχίες. Του δίνω θερμά συγχαρητήρια για αυτή του την προσπάθεια.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
