Γεωργίας Γιώτα
Μέρες τώρα με εκ-παιδεύει ένα «όχι».
Στέκεται αγέρωχο απέναντι από ένα αδύνατο «ναι»
που πίνει καιρό κάμποσο, θαρρώ,
συμπληρώματα συναισθηματικής δια-τροφής
Και σαν αποκοιμηθεί της γης ο αφέντης
ένα «ίσως» ασθενικό κι ανόρεχτο,
μήπως καταφέρει, το δύσμοιρο, λίγο βάρος να πάρει.
Και το δείπνο προμηνύεται πλούσιο
–έχει γίνει αποταμίευση από χρόνια χρημάτων–
με σερβιτόρους ντυμένους επίσημα
ένα «μήπως» και ένα «αφού» αντιζήλους
για ένα «γιατί» που κατάφερνε, πανέξυπνο,
με υψηλής ραπτικής να εντυπωσιάζει το ρούχο.
Μέρες τώρα με εκ-παιδεύει ένα «όχι».
Μάλλον το δείπνο έληξε άδοξα
Προφανώς τα υλικά τα προμήθευσαν άγνωστοι
αμφιβόλου διαγωγής και προέλευσης.
Και έτσι εκείνο το «ναι» παραμένει αδύνατο
Και το «ίσως» ασθενικό κι ανόρεχτο,
αφού σερβιτόροι και υλικά δεν κατάφεραν
του πελάτη να κερδίσουν το γούστο.
Το «όχι» τελικά παραμένει ισχυρό φύσει και θέσει
να εκπληροί των ιερών καταγραφών τα κείμενα
να υποδέχεται με βάγια, ως ώρισται,
συμπερασματικές και τελικές διασυνδέσεις
🍂
Copyright © Γεωργία Γιώτα All rights reserved, 28/10/2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης Apos (Απόστολου Χαντζαρά)
