Παίζουν: Δήμητρα Χατούπη, Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Κατερίνα Λυπηρίδου, Χρήστος Μαλάκης, Άγγελος Μπούρας, Σπύρος Τσεκούρας.
Το εγχειρίδιο της τέλειας οικοδέσποινας, σωστής νοικοκυράς, καλής συζύγου... Ένα τρίπτυχο που η κάθε γυναίκα η οποία σεβόταν τον εαυτό της έπρεπε να τηρεί ευλαβικά για να θεωρείται άξια του τίτλου της την εποχή του '50.
Στα πλούσια σπίτια της καλής κοινωνίας, η κυρία του σπιτιού δίνει τις εντολές, ο οικονόμος της οικίας με το υπηρετικό προσωπικό τις εκτελούν κατά γράμμα.
Οι πειρασμοί καραδοκούν, ακόμα και μέσα στα πόδια των ευκατάστατων αφεντικών και είναι πολλοί. Ο ποδόγυρος απειλεί να τους παρασύρει σε μονοπάτια σκοτεινά δημιουργώντας τους μπελάδες γιατί, άντρες είναι, δεν μπορούν να αντισταθούν στη λευκή σάρκα των νεαρών υπηρετριών τους και μπλέκονται στα δίχτυα τους – σαν χάνοι, θα πω εγώ. Ακόμα και ο πιο σοβαρός κύριος χάνει το μυαλό του όταν κυκλοφορεί μπροστά του ένας δροσερός, λαχταριστός πειρασμός, έτοιμος να πέσει σαν ώριμο φρούτο στην αγκαλιά του προκειμένου να έχει ευνοϊκή μεταχείριση.
Σε μια κοινωνία όπου όλοι ζουν για το φαίνεσθαι και τα εν οίκω μη εν δήμω, έρχεται ο Ξενόπουλος να ταράξει τις ισορροπίες με αυτό του το έργο, θίγοντας θέματα ταμπού για εκείνη την εποχή. Η απιστία, η εικόνα που όφειλαν να βγάζουν προς τα έξω οι γυναίκες αλλά και οι άντρες, οι ισορροπίες που έπρεπε να κρατούν προκειμένου να μην κλείσουν τα σπίτια τους συγχωρώντας και αποκρύπτοντας τις όποιες ατασθαλίες των ζωηρών συζύγων τους αλλά και οι αδυναμίες της σάρκας που όσο κι αν ήθελαν να τιθασεύσουν στο τέλος νικούσε η τεστοστερόνη.
Ευχάριστη παράσταση, με μοναδικό σκηνικό ένα τραπέζι ροτόντα με τέσσερις καρέκλες, ωραία κοστούμια και τους ηθοποιούς να είναι μέσα στο κλίμα της εποχής κρατώντας μας σε εγρήγορση.
Η μόνη μου ένσταση και όχι μόνο δική μου –άκουσα κι άλλους θεατές να τη σχολιάζουν αρνητικά– είναι η τελευταία σκηνή της παράστασης που δεν θα σας την περιγράψω γιατί δεν θέλω να κάνω spoiler αλλά εμένα με ξένισε και όχι μόνο η ίδια η σκηνή, ως σκηνή, αλλά και το τραγούδι του ξένου συγκροτήματος που χρησιμοποιήθηκε λες και δεν είχαμε δικά μας ελληνικά τραγούδια που να ταιριάζουν με τη θεματολογία του έργου. ΟΚ, μπορώ να καταλάβω γιατί παίχτηκε η σκηνή έτσι όπως παίχτηκε και την αλληγορία, τόσο της σκηνής όσο και του μουσικού κομματιού που επιλέχθηκε, αλλά εγώ –για εμένα μιλάω– θα προτιμούσα η συγκεκριμένη σκηνή να μην υφίσταται και η μουσική επιλογή να είναι ένα δικό μας τραγούδι ελληνικού ρεπερτορίου.
Ευχαριστούμε πολύ την Ανζελίκα Καψαμπέλη, υπεύθυνη επικοινωνίας, για την πρόσκληση.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
.png)

