Ένα από τα κλασικότερα έργα, του Γρηγόριου Ξενόπουλου, Ο πειρασμός, παρακολούθησα στο θέατρο Τζένη Καρέζη, έναν όμορφο και φιλόξενο χώρο που δημιουργήθηκε από αγάπη για την τέχνη του θεάτρου στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Η σκηνοθέτης Μαριάννα Κάλμπαρη επιλέγει τον χρόνο 1950 κι εκεί στήνει το σκηνικό όπου διαδραματίζονται οι διάσπαρτες ιστορίες του Πειρασμού που δεν είναι άλλος από μια όμορφη υπηρετριούλα, την Καλλιόπη, που αναστατώνει με τη φινέτσα της και την πονηριά της όλα τα αρσενικά της αριστοκρατικής οικογένειας Γεωργιάδη.
Αυτό όμως, φυσικά, δεν θα αρέσει καθόλου στις κυρίες της οικογένειας που ενώ σε μεταξύ τους συζητήσεις προβάλουν με σιγουριά την εμπιστοσύνη προς τους συζύγους τους, ένας ένας θα τις διαψεύσει οικτρά.
Όμως η Καλλιόπη ξέρει να φυλάγεται σε αυτό που εν τέλει επιθυμεί και δεν θα παρασυρθεί από τον ουρανό με τα άστρα που θα της υποσχεθούν δείχνοντας ότι η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να αγοραστεί πάντα από τον πλούτο.
Πυρ, γυνή και θάλασσα, λοιπόν.
Μια εξαιρετική φαρσοκωμωδία καταστάσεων, που αποδίδεται άριστα μεταφερόμενη, με όλα τα νοήματα του μεγάλου μας συγγραφέα και με μια πολύ καλή επιλογή ηθοποιών που μας ταξιδεύουν με γνώμονα το αιώνιο θηλυκό, όμορφο, ατίθασο, λίγο θύμα και λίγο θύτη, με όλα τα αρσενικά γύρω της να απαιτούν, να εκλιπαρούν, να καλοπιάνουν ανάλογα με τον χαρακτήρα του καθενός για να κερδίσουν το έπαθλο, την μικρή υπηρετριούλα.
Οι αλλαγές που έχει κάνει είναι να μεγαλώσει τον ρόλο της μητέρας των κοριτσιών και να αφαιρέσει τον πατέρα. Επίσης, η Καλλιόπη εμφανίζεται μεν αλλά, κυρίως, ως φάντασμα, μια παρουσία που επηρεάζει αλλά δεν συμμετέχει απ' ευθείας κινείται βουβά.
Μια εποχή που πέρασε και έσβησε σήμερα, που έχει αντικατασταθεί από νέα μέτρα και σταθμά, ίσως λιγότερο ρομαντικά, αλλά πάντα με τον πειρασμό σε πρώτη γραμμή να διαολίζει τα αρσενικά και να δοκιμάζει την πίστη τους και τις αντοχές τους. Η λογική της τότε οικογένειας, με δούλες και αφεντικά, και η λογική ότι μια απάτη με ένα δουλικό δεν μετράει, δίνει τα σημεία των τότε καιρών.
Η Δήμητρα Χατούπη είναι φανταστική στον ρόλο της τιμωρού μητέρας· την ξεχωρίζω για την δυναμική του ρόλου της και την πολύ καλή της ερμηνεία.
Πολύ καλές και οι δύο κόρες – αστείες και δημιουργικές.
Η σκηνοθέτης, με σεβασμό στην αρχική γραφή του μεγάλου συγγραφέα, αλλάζει την εποχή αλλά κρατάει όλα τα νοήματα και τους διαλόγους.
Παίζουν οι: Κατερίνα Λυπηρίδου, Χρήστος Μαλάκης, Άγγελος Μπούρας, Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Σπύρος Τσεκούρας, Δήμητρα Χατούπη.
Στον ρόλο του Πειρασμού: G. Fremd, η έξυπνη προσθήκη της Κάλμπαρη να χρησιμοποιεί ένα ψευδώνυμο του Ξενόπουλου που με αυτό παρουσιάστηκε στο κοινό ως νέος συγγραφέας και μετά από τον θρίαμβο του έργου αποκάλυψε την αλήθεια.
Εξαιρετικά τα σκηνικά από την Κυριακή Φόρτη καθώς και τα κοστούμια από τον Αλέκο Παπαγεωργίου, που πετυχαίνουν μια αληθοφανή περίοδο του 1950 αλλά και η πολύ καλή υπεύθυνη επικοινωνίας Ανζελίκα Καψαμπέλη που την ευχαριστώ για τη διάθεση των προσκλήσεων.
Συμπέρασμά μου είναι ότι ο τρόπος που παρουσιάζεται ο Πειρασμός είναι εναλλακτικός αλλά οι αλλαγές τον κάνουν πιο ενδιαφέρον, μιας και αυτό το έργο έχει παιχθεί εκατοντάδες φορές από πολλά θέατρα κι αν το διαφορετικό είναι πετυχημένο, τότε το καλωσορίζω.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
