Χρήστου Ντικμπασάνη
μετρώντας τ' αστέρια που με χωρίζουν
απ' τον παράδεισο των χαμένων μου ονείρων
Ταξιδεύω ανάμεσα από αναμνήσεις
ρωτώντας τες απεγνωσμένα να μου απαντήσουν
αν κατοικήθηκαν ποτέ απ' την ελπίδα, την ευτυχία, την ειρήνη
Ζητώ να μου πουν αν συνάντησα ποτέ
τη γαλήνη της ψυχής μου ή μόνο ερείπια
πυρπολημένων πόλεων και πόθων νικημένων
απ' την ατελείωτη νύχτα της ανθρωπότητας
Θέλω να μάθω αν το φως του ήλιου φώτισε ποτέ
κάποιο ξημέρωμα της θνητής ζωής μου
ή αν κάποια στιγμή κουρασμένος
κάθισα να ξαποστάσω στα ρείθρα της προσμονής
μιας πιο ωραίας ημέρας
κι εκεί η αμείλικτη άβυσσος μ' έκλεισε σφιχτά
μέσα στην σκοτεινή αγκαλιά της,
γεμίζοντας την καρδιά μου με μαραμένους ανθούς
ακατανοησίας, πίκρας, πόνου
για όσα δεινά αντίκρισα κι έζησα
μέσα στο βρόμικο λίκνο των ανθρωπίνων παθών
Μα οι μνήμες δεν μου αποκρίνονται
Το κεφάλι τους σκύβουν μόνο θλιμμένα
συλλογιζόμενες τα επικίνδυνα χρόνια
της παγωνιάς, της βίας, της σιωπής
που άσπλαχνα έπνιξαν την ορμή της νιότης μου
🍂
Copyright © Χρήστος Ντικμπασάνης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης της Άντας Καζαγλή


