Είναι πια γεγονός ότι το θέατρο Brecht-2510 ήρθε για να μείνει στα νέα θέατρα της Αθήνας με τις πολύ καλές παραστάσεις που φιλοξενεί και αυτό συνεχίζεται με μία ακόμα πολύ καλή παράσταση που παρακολούθησα, τΗ θετική εξέλιξη των πραγμάτων.
Σε σκηνοθεσία του Νίκου Τουλιάτου που έχει αναλάβει και τη μουσική επιμέλεια στο έργο του Μάνου Καραβασίλη που είναι ένα ανατρεπτικό δράμα που εστιάζει στην οικογένεια και στις σχέσεις μεταξύ των μελών της.
Με τους Θοδωρή Ʃπυρόπουλο, Αποστολία Κατσακιώρη, Δηµήτρη Κολοβό, Μαρία Παπαδοπούλου, Ανδρέα Μπαλτά, Γιώτα Φωκά και τον Μίλτο Κληµαντήρη που μας μεταφέρουν στην σκηνή του θεάτρου ρεαλιστικά αυτό το δράμα.
Με λίγα λόγια, μετά από τρία χρόνια απόλυτης απουσίας, βρίσκονται ένας πατέρας με την κόρη του φιλοδοξώντας να ξαναεπικοινωνήσουν, να μάθουν τα καινούργια πράγματα που προέκυψαν στη ζωή τους.
Όμως, θα είναι μια θετική εξέλιξη των πραγμάτων;
Η δυναμική των δύο χαρακτήρων, σε συνδυασμό με την μεγάλη απουσία και με τα γνωστά στερεότυπα της κοινωνίας που εμποδίζει μια ξεκάθαρη επαφή δύο ανθρώπων που επί της ουσίας αγαπιούνται αλλά δεν μπορούν να το εκφράσουν σωστά, τους φέρνει σε συγκρουσιακή λογική με τα μυστικά που κρατιόντουσαν για χρόνια και τους βάρεναν να ακούγονται για πρώτη φορά σε μια μετωπική σύγκρουση από δύο ανθρώπους που προβάλουν έναν εγωισμό που τους απομακρύνει από το κοινό ζητούμενο της επικοινωνίας.
Με ένα πολύ καλό κείμενο και με μία γρήγορη εξέλιξη, ο σκηνοθέτης μας μεταφέρει τα ζητούμενα του συγγραφέα μέσα στη δεμένη σκηνοθετικά παράσταση όπου ο θυμός και η τρυφερότητα εναλλάσσονται συνεχώς και κρατούν τους θεατές με αμείωτο ενδιαφέρον για την εξέλιξη.
Ξεχωρίζει αναμφισβήτητα η Αποστολία Κατσακιώρη στον ρόλο της Ιφιγένειας που είναι άριστη ερμηνευτικά και γεμίζει την σκηνή με την παρουσία της. Εάν συνεχίσει έτσι, το μέλλον της ανήκει.
Για τους άλλους ηθοποιούς χρειάζεται κατά τη γνώμη μου περισσότερη δουλειά, κυρίως από τους άνδρες που ερμηνεύουν αρκετά στεγνά, χωρίς αρκετό συναίσθημα, αντίθετα από την Αποστολία. Χρειάζεται βελτίωση κατά τη γνώμη μου.
Σε γενικές γραμμές, παρόλο που γίνεται λίγο βιαστικό στο τέλος, είναι μια καλή προσπάθεια που μπορεί να γίνει ακόμα καλύτερη με λίγη δουλειά.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
