Η σημερινή ιστορία είναι κομμένη στα δύο. Μάλλον, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μάλλον στα τρία είναι κομμένη. Ένα μέρος της βρίσκεται καταχωνιασμένο στην Κρήτη του 1972, ένα άλλο το κρατά στα χέρια της η Αρετή και ένα ακόμα βρίσκεται σε απαγορευμένα χέρια.
Η Αρετή είναι μια ολιγαρκής γυναίκα. Είναι λογοθεραπεύτρια και κόρη του παπά Γιάννη, ή αλλιώς Γιαν. Κουβαλά στις πλάτες της ένα βαρύ οικογενειακό φορτίο, αν και ο παπάς ουδέποτε θέλησε να το βγάλει από επάνω του. Η μικρή αδερφή του Ανατολή ερωτεύτηκε και κλέφτηκε. Ο παπάς δέχτηκε αγόγγυστα την τιμωρία για την αδερφή του, φόρεσε σαν δεύτερο ρούχο τη ρετσινιά, κλείστηκε στο καβούκι του και ένα δεύτερο χτύπημα από την πλευρά της κόρης του ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και άφησε μονάχο του τον Γιαν να θαλασσοπνίγεται στις τύψεις του, πλάι σε Ερινύες.
Η Αρετή πλέον είναι στην Αθήνα, εργάζεται και συντροφεύει τη μοναξιά της. Ένας αποτυχημένος έρωτας την κρατάει ακόμα δέσμια και της στερεί πολλές φορές ακόμα και το οξυγόνο. Μια επαγγελματική ευκαιρία θα την ξεβολέψει, θα της κεντρίσει το ενδιαφέρον και με τον καιρό θα συνδράμει με τον τρόπο της να ξεφύγει από τα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής της και να βρει τη δύναμη να απαγκιστρωθεί από τα βαρίδια που τόσο κακό της προξενούν.
Θα ταξιδεύουμε από την Κρήτη στην Αθήνα, θα γνωρίζουμε νέα πρόσωπα και θα συλλέγουμε τα κομμάτια του παζλ της πολύκροτης ιστορίας.
Πριν συνεχίσω θα ήθελα να ευχαριστήσω τη συγγραφέα για την ιδιαίτερη γραφή της. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης διέκοψα για να αναμοχλευτώ με τις τόσο ζωντανές και αληθινές της φράσεις, για να κατανοήσω πλήρως τη σημασία τους και να συνειδητοποιήσω το βαθύτερο νόημά τους.
Ελάτε παρέα να περπατήσουμε στα σοκάκια της Κρήτης, στα μέρη όπου μεσουρανούν βεντέτες και η τιμή στέκει πάνω από όλους και όλα. Ελάτε να κρατήσουμε γερά το χέρι της Αρετής για να μας οδηγήσει βαθιά στην ψυχή της. Ελάτε να αγκαλιάσουμε τη Νάταλι η οποία συνειδητοποιεί πως η ζωή της είναι λίγη και βέβαια, ελάτε να κοιτάξουμε στα μάτια με αγάπη και κατανόηση τον παπά Γιάννη που χρόνια τώρα γλείφει τις κακοφορμισμένες πληγές του χωρίς εμφανή αποτελέσματα.
Δεν είναι ντροπή να πεθαίνεις… ντροπή είναι να μην παλεύεις να ζεις.
Θα έρθουμε αντιμέτωποι με τη γνωριμία της Αρετής και της μοναχικής Νάταλι, με την ωμή και ρεαλιστική ματιά του φιλόδοξου και υπερόπτη συζύγου της τελευταίας Ντέμη, με την ανάγνωση ενός ημερολογίου ξέχειλου θλίψη μα και θυμό, ξέχειλο απόγνωση και πένθος, αλλά και με ένα μήλο το οποίο αλλάζει χέρια.
Η ιστορία κρατάει δέσμιο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ο τρόπος απόδοσής της δεν αφήνει περιθώρια να αποκλίσεις – το βλέμμα σου και οι ήρωες αδημονούν να σε οδηγήσουν βαθιά στα άδυτά τους. Ένας κόμπος και ακόμα ένας στην άκρη ενός μαντιλιού, η γλυκιά προσφορά της Σοφίας πασπαλισμένη με άχνη και κανέλα, μια άτολμη ανδρική καρδιά η οποία βάζει φρένο στα όνειρα της Αρετής, ένα κρητικό μαχαίρι έτοιμο να ξεσκίσει οράματα αλλά και μια εποικοδομητική συζήτηση έπειτα από μια απρόσμενη συνάντηση, ξεγυμνώνονται μπρος στα μάτια του αναγνώστη χωρίς φειδώ μα και χωρίς ντροπή.
Η αξιοπρέπεια που πηγάζει από τη Νάταλι καθηλώνει την Αρετή. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την ασθένειά της επίσης. Μέσα από τις συνεδρίες τους ξεδιπλώνεται η ιδιοσυγκρασία της ασθενούς, μοιράζεται με τη λογοθεραπεύτρια κομμάτια του εαυτού της και αφήνει βορά τα δάκρυά της να τρέξουν.
Θα διαβάσουμε για τη συνεδρία με τον γλυκύτατο Γιάννη, για το κρασί που ξεκλειδώνει τις καρδιές και δίνει ώθηση στις λέξεις να βγουν στο φως και να γίνουν χείμαρρος, για έναν φάκελο με ονοματεπώνυμο παραλήπτη, για έναν ζωντανό εφιάλτη με χροιά διαίσθησης, αλλά και για μια απρόσμενη επίσκεψη με ίχνη απειλών.
Να μιλάς, μα να ακούς! Να ακούς, μα όχι μόνο τα δικά σου λόγια…
Ποιος φοβάται τα μυστικά που αδημονούν να ειπωθούν;
Ποιος φοβάται να αναμετρηθεί με τις πράξεις του και ποιος με τον θάνατό του;
Ποιος φοβάται συναντήσεις, συγχωρέσεις και ανείπωτα γιατί;
Μη βιάζεστε, ακόμα έχουμε πολλά να διαβάσουμε ικανά να δώσουν απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα μα και σε πολλά ακόμα που αβίαστα γεννιούνται κατά τη διαδικασία της ανάγνωσης.
Σελίδες από ημερολόγιο μοιράζονται δίκαια στους αποδέκτες. Ένα πλοίο ταξιδεύει προς τη γαλήνη μιας ψυχής. Ένας σταυρός αλλάζει κάτοχο. Ένα δωμάτιο ξενοδοχείου προκαλεί δέος και θλίψη συνάμα. Ένα αντάμωμα πλάι σε έναν διάλογο ρακής φέρνει δάκρυα στα μάτια, ξεθάβει θύμισες και επιδιώκει τη συμφιλίωση μα και τη συγχώρεση και μια συνάντηση μετά από πολλά χρόνια για ανθρώπους με πρώτου βαθμού συγγένεια λαμβάνουν χώρα μέσα σε αμηχανία και ψήγματα συναισθημάτων.
Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Λένας Χατζή, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:
Οι αναμνήσεις μιας φοβικής εμπειρίας δεν χάνονται ποτέ από τη μνήμη μας…
Οι τίτλοι τέλους κυοφορούν ένα ακόμα συναπάντημα στον ιδιωτικό χώρο των νεκρών. Εκεί θα ξεδιπλωθούν πάθη, λάθη, ενοχές, μίση, μετάνοιες και οι ανταριασμένες ψυχές των ηρώων θα ψάχνουν απελπισμένα σανίδα σωτηρίας. Οι εμμονές θα πάψουν να έχουν δύναμη. Τα ερωτικά αποκαΐδια που σιγοκαίνε τις ψυχές τους θα σβήσουν ανεπιστρεπτί. Η Νάταλι θα αναπνεύσει ελεύθερα, ο Γιαν θα νιώσει ξανά παπά Γιάννης και η Αρετή, έχοντας πλέον στη φαρέτρα της την οικογενειακή της παρακαταθήκη και την ζεστή αγκαλιά του πατέρα της, θα κάνει τα πρώτα δειλά της βήματα προς την ελευθερία.
Πονεμένοι ήρωες, ταλαιπωρημένες ψυχές πλακωμένες από τα κοινωνικά κατάλοιπα μιας άλλης εποχής, θα προσπαθήσουν έστω και την ύστατη στιγμή να απαγκιστρωθούν από τα βαρίδια τους και να ζήσουν όσο τους απομένει.
Ποιος θα τα καταφέρει;
Ποιος θα μείνει πιστός στα πρέπει;
Ποιος θα κρατήσει σφιχτά τα χαλινάρια της καρδιάς του για να μην αφεθεί ελεύθερη;
Οι απαντήσεις σας περιμένουν στο βιβλίο, πλάι σε ένα μαντίλι με κόμπους και τα ήρεμα νερά του κρητικού πελάγους.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραφή.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Το Απομεινάρι της ανάσας είναι ένα μυθιστόρημα για την απώλεια, την ενοχή και τη λύτρωση, εκεί όπου η μνήμη δεν παύει να ανασαίνει.Κρήτη, 1972. Μια οικογενειακή ρήξη, ένας απαγορευμένος έρωτας και μια φυγή που διέλυσε δεσμούς αίματος και τιμής αφήνουν πίσω τους σιωπές που επιμένουν στον χρόνο. Στην Ασκέπαστη αρχίζουν όλα – και εκεί μοιάζουν πάντα να επιστρέφουν. Χρόνια αργότερα, στην Αθήνα, η Αρετή Παπαδάκη, πλέον λογοθεραπεύτρια, γνωρίζει τη Νάταλι, μια γυναίκα που χάνει σταδιακά τη φωνή της. Ανάμεσά τους γεννιέται μια εύθραυστη σχέση εμπιστοσύνης, μέσα από την οποία ανείπωτες αλήθειες, θαμμένες ενοχές και ξεχασμένες μνήμες αρχίζουν να βρίσκουν διέξοδο. Καθώς οι δύο γυναίκες πλησιάζουν η μία την άλλη, το παρελθόν επιστρέφει αθόρυβα, ζητώντας να ακουστεί. Καθώς η ζωή της Νάταλι πλησιάζει στο τέλος της, ένα ύστατο «αντάμωμα» φέρνει στο φως όσα έμειναν για χρόνια κρυμμένα. Μαζί του επιστρέφουν συγκρούσεις, απώλειες και η ανάγκη για συγχώρεση, σε μια τελευταία προσπάθεια συμφιλίωσης με όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.Ένα μυθιστόρημα όπου οι σιωπές μιλούν πιο δυνατά από τις λέξεις και η αλήθεια αναζητά, μέχρι την τελευταία στιγμή, μια ανάσα για να σωθεί.
Η Λένα Χατζή (συγγραφικό ψευδώνυμο) γεννήθηκε στη Λευκωσία της Κύπρου και δραστηριοποιείται επαγγελματικά στην Αθήνα. Είναι μητέρα δύο παιδιών και έχει σπουδάσει λογοθεραπεία, συνδυάζοντας την επιστημονική της κατάρτιση με την αγάπη της για τη δημιουργική γραφή. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά, ενώ το Απομεινάρι της ανάσας αποτελεί το πρώτο της ολοκληρωμένο λογοτεχνικό έργο.
