Προσοχή! Δεν συνίσταται για πολύ πρωινούς τύπους!
Αγαπημένοι μου φίλοι,
Πριν σας παρουσιάσω την ιστορία του υπναρούλη κόκορα, θα ήθελα να σας θέσω μερικές ερωτήσεις και εσείς να μου απαντήσετε με ειλικρίνεια.
Σας αρέσει το πρωινό ξύπνημα;
Σηκώνεστε αμέσως αφότου ξυπνήσετε ή χουζουρεύετε στο κρεβατάκι σας;
Σηκώνεστε με χαμόγελο ή κάθε πρωί γκρινιάζετε;
Αυτές οι ερωτήσεις θα σας βοηθήσουν να κατανοήσετε πιότερο το παραμύθι μας και πιστέψτε με, ό,τι κι αν έχετε απαντήσει στις παραπάνω ερωτήσεις, είναι σωστό! Πώς γίνεται; Μη βιάζεστε θα το μάθετε ευθύς αμέσως!
Κάπου, κάπως, κάποτε –όπως αναφέρει και ο συγγραφέας του βιβλίου– σε ένα λίγο διαφορετικό χωριουδάκι της Ελλάδας, υπήρχε ένας κόκορας, ο Κικιρίκος. Ο Κικιρίκος, φίλοι μου, δεν κικίριζε όχι γιατί δεν ήθελε ή γιατί δεν ήξερε ή γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί δεν προλάβαινε. Μπερδευτήκατε; Θα σας εξηγήσω τι εννοώ. Οι κάτοικοι αυτού του χωριού ξυπνούσαν πολύ πολύ νωρίς, ακόμη και πριν από τις κότες, ακόμη και πριν από τον κόκορα!
Λέτε να είχαν κάποιο λόγο;
Μη βιάζεστε, όλα θα σας τα πω ή, μάλλον, όλα θα σας τα γράψω!
Όλοι λοιπόν σε τούτο το χωριό είχαν ένα σύνθημα: όσο πιο νωρίς ξυπνάμε, τόσο πιο πολύ γελάμε.
Για να πω την αλήθεια, καθόλου δεν το κατάλαβα. Προσπάθησα, έδωσα κάποιες εκδοχές, μα μου φάνηκε περίεργο. Συνέχισα να διαβάζω, μήπως και κατευνάσω την περιέργειά μου, πράγμα που έγινε!
Όλοι οι κάτοικοι έλεγαν το σύνθημα και χαίρονταν. Και όταν λέω όλοι, εννοώ όλοι! Η Φούλα η φουρνάρισσα, ο Βούλης ο γαλατάς, ο Γιώργος ο αγρότης, όλοι. Όλοι ήταν υπερασπιστές του συνθήματος, όλοι ξυπνούσαν πολύυυ πρωί και, φυσικά, όλοι γελούσαν με την καρδιά τους!
Όπως αντιλαμβάνεστε, η δουλειά του Κικιρίκου μας δεν ήταν να ξυπνάει τους ανθρώπους γιατί όταν εκείνος ξυπνούσε, όλοι τους ήταν ήδη στις δουλειές τους.
Ο Κικιρίκος μας ήθελε τόσο πολύ ο καημένος να κικιρίσει, να φωνάξει δυνατά όπως μόνο οι κόκορες ξέρουν, μα δεν του δινόταν η ευκαιρία…
Όταν οι κάτοικοι του χωρίου έβλεπαν τον Κικιρίκο, ξεσπούσαν σε γέλια, τον κορόιδευαν, τον πείραζαν που δεν έκανε αυτό για το οποίο είχε γεννηθεί, μα εκείνος δεν πτοούνταν.
Μια μέρα λοιπόν, όπως κάθε μέρα στις 12:00 το μεσημέρι, όλοι μαζεύτηκαν στην πλατεία για να πουν ανέκδοτα. Έτσι γινόταν πάντα, αυτό ξέχασα να σας το αναφέρω.
Έλεγαν ανέκδοτα καθημερινά την ίδια ώρα, γελούσαν και φυσικά μια φορά τον χρόνο, το πιο καλό ανέκδοτο κέρδιζε ένα βραβείο, αλλά και τη δυνατότητα ο κερδισμένος να γίνει πρόεδρος όλων για έναν ολόκληρο χρόνο!
Πο πο!
Καλό μου ακούγεται αυτό, αλλά ποιος ξέρει το πιο ξεκαρδιστικό ανέκδοτο;
Μήπως εσείς;
Εγώ πάλι δεν ξέρω να σας πω ανέκδοτα, αλλά οσμίζομαι πως ο κόκορας της ιστορίας μας κάτι περισσότερο θα ξέρει και κάπως καλύτερα θα δράσει.
Όλα τα ανέκδοτα που έλεγαν οι άνθρωποι είχαν σχέση με τον κόκορα. Τον χρησιμοποιούσαν ως πρωταγωνιστή σε όσα είχαν να πουν και ξεκαρδίζονταν με όλα όσα έλεγαν!
Δεν σας κρύβω πως όλο αυτό τον έβαλε σε σκέψεις… ο Κικιρίκος και ξυπνούσε τελευταίος, και τον κορόιδευαν και τώρα τον είχαν κάνει και ανέκδοτο!
Έπρεπε όλο αυτό να αλλάξει και μάλιστα σύντομα!
Και την άλλη μέρα φίλοι μου όλα άλλαξαν. Ο Κικιρίκος έλαβε δράση, πήρε πρωτοβουλία και έβγαλε από μέσα του όλα όσα τον στενοχωρούσαν!
Το γελιόμετρο της πλατείας κόντεψε να εκραγεί, όλοι γέλασαν με τη ψυχή τους και ο Κικιρίκος πλέον πήρε τη θέση που του ανήκε!
Δεν θα σας αποκαλύψω τον τρόπο που διάλεξε για να κάνει αισθητή την παρουσία του, θα σας πω όμως πως η βιασύνη έχασε τα σκήπτρα της, ο Κικιρίκος ήταν ευτυχισμένος και όλοι οι κάτοικοι απολάμβαναν λίγο περισσότερο τον ύπνο τους!
Γι' αυτό λοιπόν αγαπημένα μου παιδιά, προτείνω ό,τι και ο συγγραφέας.
Να απολαμβάνετε τον ύπνο σας, να κοιμάστε περισσότερο όποτε η περίσταση το επιτρέπει και όταν ξυπνάτε, να το κάνετε με χαμόγελο και με καλή διάθεση.
Μονάχα τότε όλη η ημέρα σας θα είναι όμορφη και χαμογελαστή!
Παν μέτρον άριστον που έλεγαν και οι πρόγονοί μας και φυσικά για ακόμα μια φορά είχαν δίκιο!
Εικονογράφηση: Λυδία Χατζημάρκου
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις i-Write.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Ένα τρυφερό και χιουμοριστικό παιδικό βιβλίο που μιλά για τη μοναδικότητα, την αυτοπεποίθηση και τη δύναμη του γέλιου.Στο πιο παράξενο χωριό που γνώρισε ποτέ η ιστορία, οι άνθρωποι ξυπνάνε πριν καν ανατείλει ο ήλιος!Και γιατί τόση βιασύνη; Για να προλάβουν… να γελάσουν!Κάθε μέρα μαζεύονται στην πλατεία, λένε ανέκδοτα και μετράνε το γέλιο τους στο… γελιόμετρο!Όμως, ανάμεσά τους υπάρχει ένας κόκορας… Διαφορετικός από όλους τους άλλους.Ο Κικιρίκος, ο υπναρούλης κόκορας! Δεν ξυπνάει πριν από την αυγή. Δεν ξυπνάει καν με την αυγή. Για την ακρίβεια… Δεν έχει ξυπνήσει ποτέ στην ώρα του! Τον κοροϊδεύουν, τον πειράζουν… Έχει γίνει το καλύτερο ανέκδοτο της πλατείας! Μέχρι που μια μέρα… Ο Κικιρίκος ανεβαίνει στο γελιόμετρο…
Ο Ναγκολούδης Βαλάντης κατάγεται και μεγάλωσε στους Μεταξάδες, ένα ακριτικό χωριό του βόρειου Έβρου. Από παιδί απεχθάνεται το πρωινό ξύπνημα. Σπούδασε Ιστορία και αγάπησε το παραδοσιακό παραμύθι, έχοντας πάρει τα πρώτα του ερεθίσματα από τον παππού του Απόστολο και τη γιαγιά του Ζωή. Από μικρός αγαπούσε τα βιβλία και, κυνηγώντας το όνειρό του, συνίδρυσε το 2010 τις εκδόσεις i-Write, όπου, μεταξύ άλλων, δημιουργεί και επιμελείται ανθολογίες κλασικών έργων. Στα γραφεία του εκδοτικού οίκου, εκτός από ανθρώπους, «κατοικούν» και μερικές γάτες (που, κατά βάθος, πιστεύουν πως αυτές κάνουν κουμάντο). Ένα μεσημέρι, γύρω στη μία, καθώς ταξίδευε με τη μηχανή του, σταμάτησε σε ένα παραδοσιακό καφενείο για να κάνει ένα διάλειμμα και να απολαύσει έναν ελληνικό καφέ. Δίπλα στο καφενείο υπήρχε ένα μικρό κτήμα με ένα κοτέτσι. Ξαφνικά, ένας κόκορας άρχισε να κικιρίζει ασταμάτητα. Οι δύο τρεις ηλικιωμένοι στο καφενείο γέλασαν. Κάπως έτσι «γεννήθηκε» ο Υπναρούλης κόκορας.
