Ή Άννα Ξανθοπούλου για το Διέσχισα την πόλη

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Άννα Ξανθοπούλου: Ο άνθρωπος και η καθημερινότητά του, ο πόνος και η μοναξιά του, είναι στοιχεία που πάντοτε με ωθούν να γράψω γι' αυτά. Δεν υπήρχε σχέδιο από την αρχή, δύο τρία ποιήματα μάλιστα, που εμπεριέχονται στη συλλογή, είχαν γραφτεί τέσσερα ή και περισσότερα χρόνια πριν. Ξαναδιαβάζοντάς τα όμως ένα ένα, παρατήρησα ότι αυτές οι μικρές ζωές είχαν όλες ένα κοινό περιβάλλον μέσα στο οποίο ξετυλίγονταν και αυτό ήταν η πόλη. Η πόλη μέσα από τη μεταμόρφωσή της, η πόλη από την οποία είχε αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος.

Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;

Α.Ξ.: Δεν ανήκω στην κατηγορία των γραφόντων που «χτενίζουν» τα γραπτά τους, ούτε καν κατά τη διάρκεια της δημιουργίας τους, πράγμα που σημαίνει ότι από τη στιγμή που θεωρώ ότι ολοκληρώνω αυτό που θέλω να εκφράσω, αποστασιοποιούμαι και δεν θέλω να το ξανακοιτάξω, τουλάχιστον σύντομα.

Yerma

Yerma του Lorca, στο θέατρο Αλκμήνη, σε μετάφραση, διασκευή και κείμενο από τον Πάνο Κυπαρίσση. Παίζουν: Σωκράτης Αγγελής, Ντόρα Αυλωνίτου, Βλάσσης Μανάτος, Ηλιάνα Παναγιωτούνη, Ναυσικά Πύρρου, Βασιλική Σκάλκου, Ιωάννα Τζιγκουνάκη.

Ο Λόρκα είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Μου αρέσει ο λυρισμός που έχει η γραφή του, ο τρόπος που εκφράζεται μέσα από τα έργα του, ο δυναμισμός που εκπέμπει, ο σπαραγμός, ο πόνος και η τραγική μοίρα που τον χαρακτηρίζει.

Αλμπέρτο Εσκενάζυ

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 4 Απριλίου 1952. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Τη βγάζουν… δεν τη βγάζουν» (των Βύρωνα Μακρίδη και Νίκου Καμπάνη, θέατρο Αθήναιον, καλοκαίρι 1984).

Οι δύο Οιδίποδες

Είκοσι χρόνια χωρίζουν τον Οιδίποδα Τύραννο από τον Οιδίποδα επί Κολωνώ. Μάλιστα, υπήρχε η φήμη ότι έγραψε ο Σοφοκλής τον δεύτερο Οιδίποδα για να αποδείξει στον γιο του, και κατ' επέκταση σε όλους, ότι είχε απόλυτη διαύγεια πνεύματος σχετικά με την περιουσία του για την οποία ο γιος ισχυριζόταν το αντίθετο.

Οιδίπους Τύραννος

Ίσως η πιο άρτια τραγωδία, σε σύνθεση και γραφή που έχει διασωθεί από την αρχαιότητα. Ο μύθος αφορά τον Οιδίποδα που ψάχνει για βρει τον φονιά του πατέρα του. Αγνοεί όμως ότι είναι ο ίδιος. Σε κανένα άλλο έργο δεν υπάρχει τόσο διάχυτο το στοιχείο της τραγικής ειρωνείας. Ούτε και το πόσο αναπόφευκτο είναι όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να φύγει από το μοίρα του, από το γραμμένο.

Από πού κι ως πού Πειραιάς, Μικρολίμανο, Τούμπα;

Γιώργου Ζώτου

Εντάξει, έχουμε μιλήσει για Φάληρο, για Ρέντη, για Νίκαια και Κοκκινιά, για Κερατσίνι, Αμφιάλη και Ταμπούρια, δεν νομίζετε ότι ήρθε ο καιρός να ασχοληθούμε με το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας;

Σήμερα, λοιπόν, είναι μια καλή ευκαιρία να το κάνουμε.

Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία

Η Νικολέτα Βλαβιανού τολμά να αναλάβει εξ ολοκλήρου το έργο του Ντάριο Φο και της Φράνκα Ράμε Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία, γραμμένο το 1977 μα επίκαιρο ως σήμερα, έχοντας αναλάβει την σκηνοθεσία και τον μονόλογο σε αυτό το δημοφιλές αστείο, κοινωνικό έργο που οι συγγραφείς είναι εις βάθος γνώστες της γυναικείας ψυχολογίας.

Καθημερινότητα

Γιώργου Αλεξανδρή

Άδειασαν οι μέρες από απαντοχές και βλέψεις

γίναν τα όνειρα ενοχές και μοναξιά η ευθύνη,

δάχτυλο τεντωμένο η σιωπή και αποποίηση η οργή

αφού τα στερνά, τ' ανέσπερα, τα θορυβώδη χρόνια,

αθησαύριστα σπαταλήθηκαν σε ομόφρονες συνάξεις.

Η μητέρα, η γέννηση και ο θάνατος

Χρήστου Ντικμπασάνη

Το πρωινό ενός γαλάζιου καλοκαιριού θυμάμαι

Τότε που οι αράχνες έπλεκαν τον ιστό τους

μέσα στους καρπούς της μοναξιάς

Στα χωράφια απλωνόταν

το κίτρινο, αεριώδες πέπλο του θανάτου

Τύψεις όμως δεν τρύπωναν

στα ενύπνια των ανθρώπων

Ώσπου ακούστηκε το κλάμα μου μητέρα

Αντικριστά

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Αντικριστά στέκεται η αλήθεια. Με κοιτάζει.

Δεν παίρνει το βλέμμα της η ρουφιάνα από πάνω μου.

Υποτιμητικό βλέμμα, σκοτεινές σκέψεις, αλλοιωμένες υποθέσεις.

Κραδαίνει επίμονα το χέρι στο ύψος της καρδιάς μου.

Τα ξέρει όλα, λέω ψιθυριστά στον εαυτό μου.

Ένας εχθρός του λαού

Ο Χένρικ Ίψεν έγραψε τον Εχθρό του λαού το 1882 και αποτελεί το τέταρτο κατά σειρά έργο του που αντιπροσωπεύει την πολεμική περίοδό του. Ο κεντρικός ήρωας του έργου του είναι ο γιατρός Στόκμαν, ο πιο «καθαρός» ήρωας της ιψενικής εργογραφίας. Ίσως ο μόνος, μαζί με τον Μπραντ. Τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν είναι ο πατριωτισμός, η αγάπη και η συνεισφορά στον άνθρωπο (άλλωστε λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας μπορεί, περισσότερο από άλλους, να απαλύνει τον πόνο των συνανθρώπων του) και οι ιδεολογίες του. Υπάρχουν πολλά κοινά σημεία του ήρωα με τον δημιουργό του, γιατί εκείνη την περίοδο, που είχε εξοριστεί ο Ίψεν για δεκαέξι ολόκληρα χρόνια, έτσι τον αντιμετώπιζαν. Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου τυχαίο που εκείνη την περίοδο έφτιαξε αυτόν τον ήρωα. Άλλωστε, και η πράξη του Στόκμαν υπήρξε επαναστατική, κάτι που ο Ίψεν έκανε σχεδόν σε όλη του τη ζωή. Ας θυμηθούμε πώς αντέδρασε ο πνευματικός κόσμος στην παγκόσμια πρώτη των Βρικολάκων και στην Νόρα (Στο σπίτι της κούκλας) όπου η σύζυγος εγκαταλείπει τον άντρα της, κάτι πρωτοφανές για την εποχή εκείνη.