Μετά το φιλί: The musical

Μετά το φιλί: The musical, στη σκηνή Brecht 2510, σε σκηνοθεσία Ναταλίας Ηλία, σε κείμενο των Ναταλία Ηλία και Νίκου Ζενεμπίση. Παίζουν: Δημήτρης Αλιφραγκής, Ναταλία Ηλία, Δέσποινα Ζενεμπίση, Χαρά Λέτσου, Αλέξανδρος Πενταράς, Δημήτρης Μιχελής. Φιλική συμμετοχή: Νατάσα Βρεττού, Βασίλης Χάτζος, Τόνια Λιαράτσικα.

Το παραμύθι της Χιονάτης αλλιώς, όχι μόνο ως υπόθεση αλλά και μουσικά ντυμένο σε μια μαύρη κωμωδία που κάνει τον πρίγκιπα τόσο ματαιόδοξο, κακότροπο αλαζόνα και εκνευριστικό μετά την ανακάλυψή του ότι μπορεί με ένα και μόνο του φιλί να αναστήσει νεκρούς.

Μαρία Κανδύλη: Η ποίηση που ακούγεται και η φωνή που σ' αγγίζει!

Η ποίηση της Μαρίας Κανδύλη δεν διαβάζεται βιαστικά. Δεν προσφέρεται για γρήγορα περάσματα ούτε για επιπόλαιες αναγνώσεις. Η ποίηση της Μαρίας ακούγεται. Ζητάει χρόνο, εγρήγορση και παρουσία. Έχει ρυθμό που δεν επιβάλλεται, αλλά υποβάλλει, παύσεις που δεν γεμίζουν, αλλά φωτίζουν, και ανάσες που μοιάζουν να κρατούν κάτι από την ανθρώπινη ευθραυστότητα. Κινείται με λεπτότητα ανάμεσα στη λέξη και στη σιωπή, στο προσωπικό και στο συλλογικό, στο εσωτερικό τοπίο και στον κόσμο γύρω μας – έναν κόσμο συχνά θορυβώδη, όπου η ουσία χάνεται εύκολα. Η γραφή της δεν υψώνει τη φωνή της, αλλά την ακονίζει. Και μέσα από αυτή την ήσυχη δύναμη κατορθώνει να αγγίζει, να θυμίζει, να αφυπνίζει. Ως ποιήτρια, αλλά και ως ραδιοφωνική παραγωγός, γνωρίζει βαθιά τη σημασία της φωνής. Όχι μόνο αυτής που μιλάει αλλά και εκείνης που ξέρει να ακούει. Τη φωνή που σέβεται τον χρόνο, που αφήνει χώρο στον άλλον, που καταλαβαίνει πως μερικές φορές το ουσιαστικό λέγεται στις παύσεις. Αυτό το ήθος της ακρόασης διαπερνά και την ποίησή της, χαρίζοντάς της μια σπάνια καθαρότητα και αλήθεια.

Στο εκκοκκιστήριο

Η αναφορά στην πατριαρχική κοινωνία και ο ρόλος που έχει σε σχέση με τη βία που στόχο έχει την απόλυτη υποταγή των γυναικών που μετατρέπονται σε άβουλα πλάσματα. Η βία που έχει όλες τις μορφές, σωματική, λεκτική, ψυχολογική, που προκαλεί μια μόνιμα τοξική κατάσταση στην οικογένεια.

Η Μαρία Χασιώτη, συγγραφέας και σκηνοθέτης της παράστασης με τίτλο Στο εκκοκκιστήριο, μας οδηγεί σε μία τέτοια οικογένεια με τρεις ιστορίες από γυναίκες που θα ξεδιπλώσουν τις σκέψεις τους σε ένα διάστημα 25 χρονών.

Άγιος Νεόπλουτος

Διάλογος με τον Πεσσόα
Απέναντι στο βιβλίο της ανησυχίας

Γιάννη Σμίχελη

Στην Ελλάδα, έχουμε μια μανία να καβαλικεύουμε καλάμια καθώς μας συνοδεύουν στην πυρά οι ιεροεξεταστές των ιερατείων του πλούτου, της ισχύος και του γλειψίματος. Φαντασιωνόμαστε πως συμμετέχουμε σε αέναες μυστικιστικές διεργασίες του κοσμικού ενώ μπατίρηδες, εξαθλιωμένοι και χέστες υποκλινόμαστε στους τυράννους μας. Μας δίνουν ένα κοκαλάκι να γλείφουμε και νομίζουμε πως στρώνουμε τα λουκούλλεια γεύματα, περήφανοι με περικεφαλαία την προδοσία στον όποιο συλλογικό εαυτό που πιθανότατα θα διαθέταμε, παρελθοντολάγνοι, κομπάρσοι του παρόντος, εφησυχασμένα προβατάκια της ονείρωξης με το μεγαλείο των μεγαλουργών προγόνων μας. Ως πότε θα αρκούμαστε να κομπάζουμε για την αθάνατη Ελλάδα, με τα εξαίσια αρχαία της, την παγκόσμια κληρονομιά της, τα φυσικά κάλλη της ενώ όλα αυτά τα καταστρέφουμε ακόμα και στον ύπνο μας; Πανηγυρτζήδες της διαρκούς αυτοθανάτωσής μας, περιμένουμε να βρέξει ο ουρανός ήρωες για να ξεπλύνουμε τις αμαρτίες μας ώστε να πορευτούμε στον δρόμο της επιβίωσης ως καρικατούρες του θεάτρου σκιών. Και πάντα δοξάζουμε την υποτιθέμενη μεγάλη Ελλάδα της υφηλίου που μεγαλουργεί αναμένοντας τον σωτήρα εκ της αλλοδαπής για να φουλάρει τις ρυθμίσεις της υποτέλειάς μας στον πιο δυνατό και γουστόζικο νταβατζή. Πώς να το κάνουμε; Δεν είμαστε ό,τι κι ό,τι, αλλά το περιούσιο έθνος του ένδοξου στρουθοκαμηλισμού. Πράγματι, το είκοσι ένα χάραξε τον αιώνιο δρόμο της υποτέλειας, αφού ήμασταν τόσο αυτοτελείς όσο τα πρώτα κόμματα με τους αλληθωρισμούς στις μεγάλες δυνάμεις, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί το αυτοέγκλημά μας με την ίδρυση του κόμματος της Λερναίας ύδρας, το διαχρονικό κόμμα της αυτοσκλάβωσης, των βασιλοφρόνων, των μεταξικών ναζιφασιστών, των δωσίλογων και των μνημονίων.

Σε περιμένω

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Νύχτωσε, μα εσύ δεν είσαι πουθενά.

Γιατί να είσαι;

Σε ψάχνω με τα μάτια,

ναι, είναι

σίγουρο, χάνεσαι μες στο κόσμο.

Εκεί που πάντα κρυβόσουν.

Δεν μένω άπραγη,

Ντόρα Γιαννακοπούλου

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1937. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της παράστασης «Σκάνδαλο στο Μουλέν Ρουζ» (του Στέφανου Φωτιάδη, θέατρο Διονύσια, 1959-1960).

Η Νατάσα Νταϊλιάνη Αναζητώντας την Ελένη

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Νατάσα Νταϊλιάνη: Η ανάγκη να μιλήσω για πράγματα που με απασχολούν, να τα ξεδιαλύνω, να με καταλάβω και ταυτόχρονα να καταλάβω και τον κόσμο γύρω μου.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Ν.Ν.: Πάντα γράφω κάτι. Σημειώσεις, σκέψεις, ημερολόγιο, ποιήματα. Είναι για μένα λυτρωτικό. Ωστόσο όταν γράφω πιο «στοχευμένα», όπως για παράδειγμα όταν θέλω να γράψω ένα θεατρικό έργο, περνάω και δύσκολα. Είναι μία επώδυνη διαδικασία να γράψεις τις αλήθειες σου πάνω σε χαρτί, να τις εξωτερικεύσεις. Κάθε τι που γράφουμε είμαστε εμείς.

Δεσμώτης

Δεσμώτης, της Νατάσας Σιδέρη, στο θέατρο OLVIO, σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου, από τη θεατρική ομάδα Πτωχαλαζόνες. Πρωταγωνιστούν: Ειρήνη Δένδη, Στέφανος Κοσμίδης, Αγγελική Μαρίνου, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός.

Η οικονομική κρίση, τα δάνεια, η ανέχεια και η μη δυνατότητα αποπληρωμής των οικονομικών υποχρεώσεων του πρωταγωνιστή αυτής της παράστασης, τον κάνουν να πέσει στην ανάγκη, να ζητήσει βοήθεια από τον πολύ καλό του φίλο και δικηγόρο – τονίζω το επάγγελμά του γιατί ως νομικός γνωρίζει πολύ καλά τους νόμους και τους υπηρετεί αντάξια.

Shirley Valentine

Μπαίνοντας στην αίθουσα του Θεάτρου Σοφούλη, η παράσταση έχει ήδη ξεκινήσει πριν ακόμη ανοίξει η αυλαία. Έξω από τις κουρτίνες, ένα λευκό, τετράγωνο τραπέζι με λευκό τραπεζομάντηλο, δύο καρέκλες τοποθετημένες επάνω του και μια σφουγγαρίστρα ακουμπισμένη διακριτικά. Μια εικόνα παγωμένης καθημερινότητας, σχεδόν αποστειρωμένης, που προϊδεάζει για τη ζωή της Shirley μέσα στη ρουτίνα.

Φόνισσα

Το πασίγνωστο διήγημα του Αλ. Παπαδιαμάντη και το πιο εκτενές του πολυγραφότατου λογοτέχνη μας, ζωντανεύει στη σκηνή του θεάτρου Χώρος από την ομάδα Φάος διασκευασμένο από τον σκηνοθέτη της παράστασης Θοδωρή Αμπαζή.

Η θεατρική αυτή απόδοση δεν επηρεάζει το κείμενο του συγγραφέα. Αντιθέτως, το κρατά γνήσιο, αυθεντικό, ενώ έγκειται στον τρόπο που παρουσιάζεται επί σκηνής. Συγκεκριμένα, το πεζογράφημα που σε άλλες περιπτώσεις έχουμε δει να ερμηνεύεται από έναν ηθοποιό, εν είδει μονολόγου, σε αυτή την περίπτωση ερμηνεύεται από δεκατέσσερις νέους ηθοποιούς που όμως συνλειτουργούν ως ένα σώμα και μία φωνή –αυτή του συγγραφέα; της ηρωίδας; του αφηγητή; ποιος ξέρει; καθένας το εισπράττει αυτό με τον δικό του τρόπο– που σκοπό της έχει να μας μεταφέρει την ιστορία της Φραγκογιαννούς.