Θυγατέρα: Το κορίτσι με τα κόκκινα μαλλιά

Είχαμε 2023 όταν διάβασα τη Μάμουσα: Η φωνή της σιωπής του Βασίλη Κασσάρα και ακόμα υπάρχει ο αντίκτυπός του μέσα μου από αυτή την βασανισμένη ηρωίδα που δραπετεύει από το πατρικό της στα Κύθηρα προς αναζήτηση μιας ανθρώπινης πορείας ζωής. Τότε, θυμάμαι, είχα υπογραμμίσει το γεγονός ότι δεν θα περίμενα τόσο καλή σκιαγράφηση της γυναικείας ψυχολογίας από έναν άντρα αλλά ούτε κι έναν άντρα να περιγράφει τόσο παραστατικά άντρες-τέρατα· στοιχεία που θα περίμενα από μια γυναικεία γραφίδα και που με εντυπωσίασαν ένεκα της καλής αφηγηματικότητας του δημιουργού.

Φέτος, λοιπόν, ήρθε στα χέρια μου η Θυγατέρα του ιδίου [και τα δύο κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Έξη] και έχοντας την εμπειρία του προηγούμενου κατά νου, ήμουν αρκετά σίγουρη ότι θα διαβάσω κάτι αξιόλογο που θα επιβραβεύσει τον χρόνο μου. Δεν έπεσα έξω, φυσικά, αλλά ένιωσα ακόμα πιο εντυπωσιασμένη από εκείνον ενώ και σε αυτό το μυθιστόρημα πρωταγωνιστεί μία γυναίκα που σχετίζεται με το νησί των Κυθήρων και περνάει πολύ πολύ δύσκολες –γεμάτες βία και κακοποίηση– καταστάσεις στη ζωή της.

O Αλέκος βγήκε απ' τον παράδεισο

O Αλέκος βγήκε απ' τον παράδεισο, στο αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος, σε σκηνοθεσία και κείμενο Δημήτρη Μαλισσόβα. Στον ρόλο του Αλέκου Σακελλάριου ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης. Στους ρόλους των γυναικών η Ματίνα Νικολάου.

Το 1913 γεννιέται ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της νεότερης Ελλάδας. Γόνος της πλούσιας οικογένειας του εθνικού ευεργέτη Ζάππα (Ζάππειο) από τη μεριά της μητέρας του. Σπούδασε νομικά αλλά τον κέρδισε η δημοσιογραφία και ο καλλιτεχνικός χώρος.

Η αυτοπροσωπογραφία

Χρήστου Ντικμπασάνη

Το όνειρο της απληστίας παλεύει

μέσα στο κέλυφος της ζωής σου

Τα μάτια σου ξεψυχούν

βουτηγμένα στην σκουριά

και στις αναθυμιάσεις του χρόνου

Η θάλασσα μολυσμένη από ανίερες στιγμές

Concierto de Aranjuez: Ένα κονσέρτο για κιθάρα και ορχήστρα αλλά όχι μόνο

Η πόλη του Aranjuez βρίσκεται κοντά στη Μαδρίτη –στις όχθες και οι δύο του ποταμού Τάγου– και υπήρξε για μερικούς αιώνες θέρετρο για τους βασιλιάδες της Ισπανίας. Μας είναι γνωστό ότι χρειαζόντουσαν ξεκούραση και αναψυχή! Τόσες σκοτούρες είχαν άλλωστε. Φημίζεται για τους κήπους της αλλά πολύ περισσότερο για το ομώνυμο κονσέρτο για κιθάρα και ορχήστρα. Χωρίς αυτό πιθανόν να μην την είχαμε ακουστά όσοι δεν ανήκουμε σε «βασιλικούς οίκους» ή δεν ασχολούμαστε με την «υψηλή κηπουρική».

Ελένη Δαρζέντα

«Μίλα μου στον ενικό παιδάκι μου!» μου είχε πει η συγγραφέας εκείνο το απόγευμα που πίναμε καφέ στο Γκάζι.

Τόσο απλή, τόσο αληθινή.

Υπηρέτης δύο αφεντάδων

Υπηρέτης δύο αφεντάδων του Κάρλο Γκολντόνι, σε καλοκαιρινή περιοδεία, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, με έναν πολυμελή θίασο που αποτελείται από τους: Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, Φαίη Ξυλά, Γιωργή Τσαμπουράκη, Γιώργο Ψυχογυιό, Άρη Κακλέα, Λυδία Τζανουδάκη, Πάνο Παπαϊωάννου, Βαγγέλη Δαρίση, Στεφανία Σωτηροπούλου, Δημήτρη Σταυριανόπουλο, Γαβριέλα Αντωνοπούλου, Νίκο Μυλωνόπουλο, Μένη Κωνσταντινίδου. Μουσικός επί σκηνής ο Βάιος Πράπος.

Ακροβάτης σε μπλε τεντωμένο

Μετά τη συλλογή του Σκίτσα σε έκλειψη ηλίου, που διάβασα το 2024 αν θυμάμαι καλά, έφτασε στα χέρια μου και ο Ακροβάτης σε μπλε τεντωμένο του Έλενου Χαβάτζα, που επίσης κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Για να πω την αλήθεια μου, περισσότερο μου άρεσε αυτή η συλλογή και ειλικρινά βρήκα ποιοτικότερες υφές [αν και αυτό είναι πάντα περισσότερο υποκειμενικό παρά αντικειμενικό], μεστότερα νοήματα και πιο ώριμο στίχο.

Τσίχλες ταξιδίου

Πριν σας παρασύρω μαζί μου στα άδυτα του βιβλίου Τσίχλες ταξιδίου, θα ήθελα να επισημάνω πως είναι από τις ωραιότερες συλλογές διηγημάτων που έχω διαβάσει. Ιστορίες γρήγορες, ιστορίες που κάτι θέλουν να μοιραστούν με τον αναγνώστη, ιστορίες μεστές και καλογραμμένες, ιστορίες ξέχειλες συναισθήματα.

Το βιβλίο ήρθε στα χέρια μου απρόσμενα και αποδείχτηκε θησαυρός. Είναι από εκείνα τα λίγα αναγνώσματα που θέλεις να διαβάσεις ξανά, θέλεις να συνδεθείς ξανά μαζί τους και να γίνεις για λίγο ακόμη συνοδοιπόρος τους.

Αδάμαστες ψυχές

Πρώτη φορά στα χρονικά πέφτει στα χέρια μου βιβλίο της συγγραφέως και οφείλω να ομολογήσω ότι ενθουσιάστηκα.

Δεν είναι μόνο η ιστορία που με ενθουσίασε αλλά και ο τρόπος γραφής της.

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Συνοψίζοντας, τα συμπεράσματα που βγάζει κανείς από την παραπάνω έρευνα αλλά και την βιωμένη πραγματικότητα από τις καταθέσεις ψυχής των μουσικών μας –τις οποίες και ευχαριστώ θερμά για την σύμπραξη σε τούτο το δοκίμιο– είναι τουλάχιστον ενθαρρυντικά.

Οι σύγχρονες οργανοπαίκτριες είναι νέες γυναίκες, με εξαιρετικές μουσικές γνώσεις λόγω των μουσικών σχολείων και πανεπιστημίων, αλλά και των σπουδαίων δασκάλων κοντά στους οποίους μαθήτευσαν, κυρίως όμως λόγω του προσωπικού τους πάθους για τη μουσική τους, την οποία ποικιλοτρόπως υπηρετούν, ψηλαφίζοντας αρχαία και παραδοσιακά μονοπάτια, αλλά κοιτάζοντας πάντα μπροστά.