Καθαρμός

Ο Σπύρος Πετρουλάκης κάνει για ακόμα μία φορά τη μεγάλη έκπληξη γράφοντας ένα μοναδικό βιβλίο που καταπιάνεται με μια πρωτότυπη και συνάμα ιδιαίτερη ιστορία, που δεν θα αφήσει κανέναν αναγνώστη αδιάφορο.

Ο μανιάτικος γάμος: Μια τελετουργία που αντέχει στον χρόνο

Εισαγωγή

Τα έθιμα αποτελούν παγιωμένους τρόπους έκφρασης και υλοποίησης αντιλήψεων και νοοτροπιών σχετικών με τις θρησκευτικές αντιλήψεις των ανθρώπων. Κατά κανόνα πρόκειται για τελετουργικές μορφές, που συνδέονται με συγκεκριμένες στιγμές κύκλου της ανθρώπινης ζωής, τη γέννηση, τον γάμο και τον θάνατο. Παρόλο που πολλές παραδοσιακές πρακτικές μεταβάλλονται, οι τελετουργίες του κύκλου της ζωής, όπως ο γάμος, αποτελούν ένα δυναμικό πεδίο έρευνας, καθώς υπόκεινται σε συνεχείς εξελίξεις που υπαγορεύονται από την αλλαγή των πολιτισμικών προτύπων.

Ο γάμος στη Μάνη δεν είναι απλώς μια νομική ή θρησκευτική ένωση, αλλά μια κορυφαία κοινωνική στιγμή, που αποκαλείται «χαρά». Οι Μανιάτες δεν τραγουδούσαν και δεν χόρευαν, παρά μονάχα στους γάμους. Ο γάμος λέγεται «χαρά» και είναι πραγματική χαρά, γιατί μόνο στη περίσταση αυτή ο Μανιάτης χορεύει και τραγουδά. Σε παλαιότερα μάλιστα χρόνια, εξαιτίας των εχθροπραξιών, δεν υπήρχε στον τόπο καμία άλλη ευκαιρία ψυχαγωγίας, ούτε πανηγύρια, ούτε καν ονομαστικές εορτές.

Παραλλαγές πάπιας

Παραλλαγές πάπιας, στο θέατρο Μεταξουργείο, του David Mamet, σε σκηνοθεσία Περικλή Μοσχολιδάκη και Κοραή Δαμάτη με τους ίδιους να πρωταγωνιστούν παρέα με τη Φωτεινή Βακάκη.

Μια πολύ πολύ τρυφερή παράσταση όπου με χιούμορ και απόλυτη ειλικρίνεια οι δύο ηλικιωμένοι φίλοι μάς μιλούν για τη ζωή, τον θάνατο, τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά κυρίως για τη μοναξιά.

Ελεύθερη σχέση

Ελεύθερη σχέση, του Γιώργου Βλαχογιάννη, σε σκηνοθεσία Χάρη Φλέουρα, στο θέατρο Μεταξουργείο. Παίζουν: Ζωή Μουκούλη, Ιωάννης Βλαχογιάννης.

Ο Ορέστης και η Χρυσάνθη είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι εγκλωβισμένο σε έναν γάμο που δεν τους χωράει πια.

Έχοντας αποφασίσει, από την αρχή της γνωριμίας τους, να διατηρήσουν μια ελεύθερη σχέση ο καθένας τους ζει τη ζωή του όπως τον ευχαριστεί.

Aris Papadopoulos Quintet

Το Aris Papadopoulos Quintet ανεβαίνει στη σκηνή του Half Note Jazz Club στις 21 Μαΐου 2026, κουβαλώντας μαζί του κάτι περισσότερο από μια σειρά jazz συνθέσεων. Το Threads μοιάζει με έναν ζωντανό οργανισμό που μεταμορφώνεται συνεχώς πάνω στη σκηνή – μια μουσική διαδρομή γεμάτη ένταση, παύσεις, εκρήξεις και υπόγεια ενέργεια.

Η Στέργια Κάββαλου και το Δεν μένω πια εδώ

Το καλοκαίρι πέρασε με πολλή μετάφραση, λίγη θάλασσα, ένα ταξίδι στο Παρίσι και αρκετές συναντήσεις με μια φίλη που δυσκολευόταν πολύ. Μετά από το διαζύγιό της, είχε στα χέρια της μια δικαστική απόφαση που την ανάγκαζε να φύγει από το σπίτι που γέννησε και μεγάλωσε το παιδί της και πέρασε περίπου σαράντα χρόνια κοινής ζωής. Ήταν άγριο να το βλέπεις, να νιώθεις τη ματαίωση, τον φόβο, την πίκρα, τον θυμό. Ταυτόχρονα μια άλλη φίλη στην ίδια ηλικία, μου είχε ζητήσει να γράψω κάτι για το θέατρο, να το ανεβάσει. Με την Έφη Νιχωρίτη είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν στο έργο μου Άλκηστις, ο μονόλογος της εξώπορτας, οπότε δέκα χρόνια μετά έμοιαζε καλή στιγμή να βρω λίγο χρόνο για να φτιάξουμε μια νέα παράσταση.

«Ηθοποιός σημαίνει πάθος, επιμονή, έρωτας...», Θεοδώρα Μωυσιάδου

Στο σημερινό μας άρθρο φιλοξενούμε την αγαπημένη ηθοποιό Θεοδώρα Μωυσιάδου σε μια απολαυστική συνέντευξη!

Ας γνωρίσουμε όμως πρώτα μερικά στοιχεία για την ίδια από το καλλιτεχνικό της βιογραφικό:

Μάτω

Bραβείο καλύτερης ταινίας κοινωνικού αντικτύπου (Best Social Impact Short Film) στο Golden Reel International Film Festival

Η Μάτω του Νίκου Ζωιόπουλου δεν είναι απλώς ένα ντοκιμαντέρ. Είναι κάτι σαν ψίθυρος που επιμένει. Όχι εκείνος που σε ταράζει, αλλά εκείνος που επιστρέφει. Εκείνος που τον κουβαλάς χωρίς να το καταλάβεις και τον ακούς ξανά αργότερα, όταν όλα έχουν ησυχάσει. Δεν σου μιλάει δυνατά, δεν σε καθοδηγεί, ούτε σου δείχνει τι είναι σημαντικό. Σε αφήνει να μπεις μόνος σου, σχεδόν αμήχανα, σαν να πέρασες ένα κατώφλι χωρίς να σου ανοίξει κανείς. Η κάμερα δεν κυνηγά γεγονότα, δεν βιάζεται, ούτε ψάχνει κορυφώσεις.

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Από τα τέλη του 19ου αι., εντούτοις, κάτι φαίνεται ν' αλλάζει. Οι γυναίκες κάνουν μουσικές σπουδές σε ωδεία, συνθέτουν, διδάσκουν, ασχολούνται ενεργά με τα μουσικά πράγματα. Φτάνοντας στο σήμερα, κι έπειτα από μακρούς αγώνες, οι σύγχρονες Ελληνίδες μουσικοί, κατακτούν όλο και μεγαλύτερο έδαφος αλλά και πάλι, πρέπει να επισημανθεί πως μέχρι πριν από μερικά χρόνια, και δη στην επαρχία, για να φτάσει μια γυναίκα στη δισκογραφία έπρεπε «να τελεί υπό την προστασία» ενός άνδρα μουσικού, ο οποίος να είναι συγγενής της ή να ανήκει σε κάποια μουσική οικογένεια, οπότε είναι πλέον και λίγο καρμική η ενασχόλησή της με τα παραδοσιακά όργανα.

Μνήμες και υπερβάσεις

Γιώργου Αλεξανδρή

Ορμούσε αχαλίνωτη η σκέψη της

στ' άδυτα της ψυχής της

και την απογύμνωνε από αντιστάσεις,

συνειδησιακές συγκρούσεις και φοβίες.

Κι ανέσυρε καλπάζουσες μνήμες.

Μνήμες μακρινές, θολές,

μνήμες κοντινές, διάφανες,