Του Αιγαίου τα καΐκια

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Το δίκαιο του μυαλού,

βαδίζει στην αλήθεια,

της ζωής τα παραμύθια.

Η ανάγνωση αυτή

σταθερή μα και αγνή.

Όσα περάσαν μας αγγίξαν

γνώση και δύναμη χαρίσαν..

Το ρίγος αν μας διαπερνά,

αφήνει μια κρυφή ματιά

Πετάει πετάει

Μια εξαιρετική κωμωδία που έχει επισκεφτεί το ελληνικό θέατρο από το 1962 και συνεχίζει να το κάνει μέχρι και σήμερα. Πρόκειται για την γαλλική κομεντί του Μαρκ Καμολέτι με τίτλο Boeing Boeing, ένα πολύ φημισμένο, εξαιρετικό δημιούργημα του Γάλλου συγγραφέα που κατατάσσεται στις σημαντικότερες κομεντί του γαλλικού θέατρου και όχι μόνο, αφού παίζεται ανελλιπώς σε εκατοντάδες θέατρα ανά τον κόσμο με επιτυχία.

Έχοντας κατακτήσει το κοινό, παίχθηκε για 7 χρόνια στο Λονδίνο και έγινε ταινία από την Παραμάουντ με πρωταγωνιστή τον Τζέρι Λούις και τον Τόνι Κέρτις...

Η Ιωάννα Τσιάκαλου και Η μάγισσα που δεν ήξερε πώς μοιάζει η αγάπη

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Ιωάννα Τσιάκαλου: Ευχαριστώ πολύ για αυτή την ερώτηση! Είχα ανάγκη να κλείσω έναν παλιό επώδυνο κύκλο. Κάθισα μαζί με τον εαυτό μου και συνομιλήσαμε. Το προϊόν αυτής της συνομιλίας είναι αυτό το βιβλίο.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;

Ι.Τ.: Στο υπνοδωμάτιό μου, αγκαλιά με ένα ασύρματο πληκτρολόγιο και ένα αρωματικό κερί.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;

Ι.Τ.: Το πρώτο draft τελείωσε μέσα σε δύο εβδομάδες.

Ο φόβος της αλήθειας

Χρήστου Ντικμπασάνη

Υπάρχουν σκέψεις

που δε γίνονται λόγια

Δεν τις συζητάς

ούτε με τον εαυτό σου

Κραυγάζουν για την ελευθερία τους

μα εσύ τις ξαναρίχνεις

Το αγριολούλουδο!

Νίκης Σιγάλα

 

Πόσο θα ήθελα να μοιάζω

με σένα!

λίγο στο χρόνο να μην

λιγοψυχώ!

Να μη νιώθω πόνο, καημό, της

μοίρας να λέω δε σου

χρωστώ!

Η λίμνη του Χάους

Μαρίας Καρυτινού

Σ έναν κόσμο όπου προβάδισμα έχουν μόνο οι κάτοικοι του Χάους, η Άλισον στάθηκε φειδωλά μπροστά στην επιτροπή αξιολόγησης για τη μετάβασή της στο ανώτερο επίπεδο. Η λίμνη του Χάους διέθεται από μόνη της τρεις χιλιάδες σκαλοπάτια, εννέα χιλιάδες επίπεδα και σαράντα εννέα κλιμάκια ασφαλείας για όσους απειλούσαν την αυτοκρατορία. Η Άλισον ήταν έξυπνη, συνετή και παράξενα ώριμη για το νεαρό της ηλικίας της. Όσοι την γνώριζαν την συμπαθούσαν, αλλά το βλέμμα της εξέπεμπε κάτι παράδοξα ξένο για το Χάος. Κουβαλούσε ένα μυστικό από την ώρα της γέννησής της. Το μικρό μισοφέγγαρο ψηλά στο μηρό της τής χάριζε τη διόραση, μια ικανότητα που μόνο στον θάνατο θα την οδηγούσε, αν η αυτοκρατορία το γνώριζε.

Ο ταξιτζής (Taxi driver)

Ακόμα μία κλασική κινηματογραφική ταινία σε νέα αποκατάσταση 4Κ που μπορούμε να (ξαν-)απολαύσουμε στη μεγάλη οθόνη από τις 30 Ιουλίου 2026 – να θυμίσω ότι έχουν προηγηθεί κι άλλες ταινίες της χρυσής εποχής όπως: Ωραία μου κυρία, Εξολοθρευτής άγγελος, Σταυροί στο μέτωπο, Η γκαρσονιέρα, Viridiana, Θαύμα στο Μιλάνο, Κλέφτης ποδηλάτων κ.λπ. Αυτή τη φορά πρόκειται για τον Ταξιτζή του Martin Scorsese, δηλαδή για ακόμα ένα αριστούργημα με διακρίσεις όπως του Χρυσού Φοίνικα των Καννών και τις τέσσερις υποψηφιότητες στα Όσκαρ, μια ταινία-σταθμό για το παγκόσμιο σινεμά που βρίθει πάθους, αλήθειας και τόλμης.

Η αυτοθυσία ως ύψιστη μορφή ανθρωπισμού

Η φλογερή καρδιά του Ντάνκο

Η λογοτεχνία συχνά αναδεικνύει πρότυπα ανθρώπων που υπερβαίνουν τα όρια της ατομικότητας και προσφέρουν τον εαυτό τους για το κοινό καλό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ήρωας Ντάνκο από το έργο Η φλογερή καρδιά του Ντάνκο του Μαξίμ Γκόρκι, ο οποίος μέσα από την πράξη της απόλυτης αυτοθυσίας οδηγεί τον λαό του στη σωτηρία. Η μορφή αυτή θα μπορούσε να συγκριθεί με εκείνη του Ιησού Χριστού, καθώς και οι δύο ενσαρκώνουν το ιδανικό της θυσίας για τον άνθρωπο, αν και με διαφορετικό τρόπο και νοηματοδότηση.

Αθήνα 2.0

Μετά τον έφηβο ήρωα της Καρδερίνας της Ντόνα Ταρτ ή εκείνον της Τυχαίας συνάντησης με τον Εντ Μπέγκελς της Μαριλένας Παππά ή την παρέα από Το σπίτι μέσα μας της Μαριάννας Αβούρη –για να θυμηθώ και θυμίσω κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις από τη σύγχρονη λογοτεχνία– υπάρχουν κι αυτοί οι νεαροί χαρακτήρες που καταφέρνουν να εγγράψουν μέσα/πάνω σου το στίγμα τους, να αφήσουν ένα αποτύπωμα, να τους συμπαθήσεις, να τους συμπονέσεις, να τους συμπαρασταθείς [αν μπορούσες θα τους βοηθούσες κιόλας ένεκα το νεαρό της ηλικίας] και, τέλος, να τους συγχωρέσεις όλα τους τα λάθη, τα στραβά, τις παρασπονδίες, τις παρεκκλίσεις...

Θα πέσει η νύχτα

Το Θα πέσει η νύχτα ξεκινά εκπληκτικά, κατά τη γνώμη μου, ρεαλιστικά και συγχρόνως συμβολικά, όταν ένας αγνός νέος τραυματίζεται σοβαρά κι εγκαταλείπεται σε μια ερημιά επειδή ήταν καλόκαρδος κι ευνοημένος από τη φύση. Ίσως μας δείχνει το τέλος της αθωότητας.

Και μετά μπαίνουμε στην σύγχρονη πραγματικότητα.