Η μύτη

Η μύτη, Patari Project, θέατρο Πόρτα. Η εξέγερση της μύτης, ΚΘΒΕ. Η μύτη, Εθνικό Θέατρο, ΚΕΘΕΑ και 18 ΑΝΩ. Gogol: Η αβάσταχτη ελαφρότητα μιας μύτης, θέατρο Τόπος Αλλού. Η μύτη, θεατρικό αναλόγιο του ΚΠΙΣΝ. Η μύτη το 'σκασε, ομάδα Αίθουσα 10. Η μύτη, Ομάδα Εφήβων, θέατρο Πήγασος. Και, φέτος, Η μύτη σε διασκευή Λεωνίδα Μικρόπουλου, Έλενας Ραουζαίου στο θέατρο Libr'o.

Τα τελευταία 10 χρόνια η χαρισματική νουβέλα του Γκόγκολ Η μύτη έχει παρουσιαστεί στη χώρα μας σε επτά διαφορετικές σκηνικές προσεγγίσεις (εκτός τη φετινή). Πέντε θεατρικές παραγωγές και δύο θεατρικά αναλόγια· χωρίς να αναφερθούμε στις μαθητικές ή εφηβικές παραστάσεις και στις συρραφές έργων.

Τι είναι εκείνο που κάνει τόσο «ερωτεύσιμη», στους δημιουργούς, τη Μύτη; Μία εξήγηση θα ήταν πως, ακριβώς, επειδή δεν είναι ένα αμιγώς θεατρικό έργο δεν δεσμεύεται από περιοριστικά πρότυπα: προσφέρει άπειρες ελευθερίες στη δραματουργική προσαρμογή και στη σκηνική φαντασία.

Το μετέωρο βήμα του Χολαργού

Γιώργου Καριώτη

Συνέντευξη του Βίκτωρος Μουγγώ στη Δήμητρα Λουμπαδιάρη

με την ευκαιρία της πολλοστής επανέκδοσης στη χώρα μας του έργου του

Άπαντα τα βρεφονηπιακά: Οι Τρισάθλιοι

Δημοσιογραφική αμέλεια: Γιώργης Αϊγιώργης

— Θείε ποιητά, λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή σας.

— Της θειας σου αγενέστατη, να με χαμηλοβλέπεις και να μου μιλάς με τον απαιτούμενο σεβασμό, τουλάχιστον!

— Μααα...

— Σκασμός, άσχετη! Τέλος πάντων συνεχίζω να ούμε. Γεννήθηκα πρόωρα, στο Λαρίσι. Η άμβλωση απέτυχε. Ο πατέρας μου ήταν τριπλωμάτης και η μητέρα μου θωπεύτρια. Κρατούσα είκοσι έξι βιβλία, τα οποία στα βαφτίσια μου εξέδωσα με τον γενικό τίτλο Οι Τρισάθλιοι.

Άρης Αλεξάνδρου

Ο Άρης Αλεξάνδρου υπήρξε από τους σημαντικότερους και πολυγραφότατους Έλληνες πεζογράφους, αντιστασιακός ποιητής και μεταφραστής έργων που αφορούσαν κατά κύριο τρόπο τη ρωσική λογοτεχνία. Θεωρείται, επίσης, από τους σπουδαιότερους Έλληνες συγγραφείς της μεταπολεμικής γενιάς με πολύ σημαντικό μεταφραστικό έργο.

Γεννήθηκε το 1922 στην Αγία Πετρούπολη – πραγματικό όνομα Αριστοτέλης Βασιλειάδης.

Ο Αλεξάνδρου ήρθε στην Ελλάδα το 1928 μαζί με την οικογένειά του.

Έμεινε για δύο χρόνια στη Θεσσαλονίκη και ύστερα έγινε η εγκατάστασή του στην Αθήνα.

Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο στη Βαρβάκειο Σχολή το 1940.

Έδωσε εξετάσεις και πέρασε στην ΑΣΟΕΕ.

Κοινός λόγος

Μια ιδιαίτερη παράσταση που ακολουθεί την ιστορία του θεάτρου του Νέου Κόσμου, που μετατράπηκε σε θέατρο από τα παλαιά ζυθοποιεία του Fix, τιμώντας τα 30 χρόνια ύπαρξης αυτού του όμορφου χώρου, που έχει προσφέρει ποιοτικό θέατρο στο κέντρο της πρωτεύουσας. Συνεχίζοντας την εξαιρετική πορεία επαναφέρει σε μορφή αφήγησης τον Κοινό λόγο της Έλλης Παπαδημητρίου από το κείμενο της Violet Louise (Λουίζα Κωστούλα).

Φεγγαρόσκονη | Moondust

Πανέμορφη δίγλωσση ποιητική συλλογή της Άνδρης Χριστοφίδου-Αντωνιάδου, η Φεγγαρόσκονη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Ένα βιβλίο γεμάτο από αστέρια και φεγγάρια –δηλαδή τη Σελήνη· ειδικά στο πρώτο μισό του συνόλου των έργων– όπως και από όνειρα και πολλή θάλασσα. Μέσα από τις υφές που αναδεικνύονται από αυτές τις τέσσερις λέξεις-έννοιες προκύπτει μια ενδιαφέρουσα σειρά ποιητικών κειμένων όπου πρωτοστατεί και ξεχωρίζει η Κύπρος, το νησί της.

Δυο σχοινιά και δυο μαντίλια

Νίκης Σιγάλα

Ο πατέρας του του έδωσε, σαν ήταν ακόμα με κοντά παντελόνια, δύο σχοινιά και δύο μαντίλια.

— Νικόλα πάρε αυτά, του είπε, και τράβα. Η ζωή θέλει τόλμη, αγώνα... δουλειά... θέληση για ζωή, μα πάνω από όλα εξυπνάδα.

Τα πήρε στα χέρια του, που σχεδόν έτρεμαν, και με μάτια που με το ζόρι συγκρατούσαν τα δάκριά του τα κοίταξε.

— Ξέρεις τι να τα κάνεις, ε;

Του είπε ο πατέρας του.

Προσπάθησε να φανεί γενναίος να μην πει με το πρώτο όχι και ψέλλισε:

Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου

Με ένα ακόμα εξαιρετικό έργο του Γιάννη Κεντρωτά καταπιάνεται σκηνοθετικά ο Μιχάλης Κοιλάκος με την ιδιαίτερη κωμωδία Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου.

Πρόκειται για μια παρανοϊκή κωμωδία καταστάσεων με σατιρική διάθεση που εμένα προσωπικά μου θύμισε έντονα το Life of Brian των Mondy Python διαθέτοντας μια παρόμοια λογική με την ταινία, σάτιρα σε ό,τι έχει σχέση με το κράτος, τους ανθρώπους για το πώς αντιλαμβάνονται την εξουσία και οι αντιδράσεις αγανακτισμού τους προς όλες τις κατευθύνσεις, λογικές και μη.

Με τα γόνατα χορεύουν

Αργά το απόγευμα, κοντά στο πρώτο σκοτάδι. Εκεί έδωσαν το ραντεβού τους ο Γιάννης Μαθές και ο Μάνος Σαγκρής. Στον δρόμο που ενώνει τα ηλεκτρικά καλώδια της Αθήνας με κάτι χωριά που έχουν ακόμα ησυχία και μυρωδιά ελληνική. Εκεί στη μέση, κάτσανε να πουν ιστορίες μέχρι να λυγίσουν τα γόνατά τους. Ιστορίες για αδύναμους και άλλες για χορευτές, και να βγάλουν τη νύχτα μέχρι να ξημερώσει. Αυτό είναι το σημείωμά τους και αυτό το σημείωμα είναι και ο δίσκος.

Το Με τα γόνατα χορεύουν κυκλοφορεί από την Panik Oxygen και έρχεται μετά από τη διάκρισή τους στις ακροάσεις «Ανοιχτές γέφυρες» του Μεγάρου Μουσικής και της ΕΔΕΜ. 13 καινούργια τραγούδια, γραμμένα για όσα επιστρέφουν από το σκοτάδι στο φως, για να μας λυγίσουν και να σηκωθούμε, για εκείνα τα παράξενα χρώματα που με την επιμονή τους κάνουν το φεγγάρι μας γεμάτο.

Ψάχνοντας ανθρώπους

Είχε γράψει και η ίδια για το βιβλίο της δύο μήνες πριν όμως τίποτα δεν μπορεί τελικά να σε προϊδεάσει για ένα λογοτεχνικό πόνημα όσο η ίδια η εμπειρία της ανάγνωσης. Τώρα, λοιπόν, που έχω διαβάσει το Ψάχνοντας ανθρώπους της Μαρίας Σταυροπούλου, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, ε, τώρα, καταλαβαίνω πλήρως τα λόγια της και τώρα έχω δει όλες τις «συνιστώσες» που βρίσκονται εκεί.

Μετά το παραΝοϊκός δολοφόνος λέξεων εκδόθηκε εκ νέου η νουβέλα Ψάχνοντας ανθρώπους η οποία αποτελείται από τριάντα έξι εικόνες ενός ήρωα που τον συναντάμε κλεισμένο εντός (της οικίας του) αλλά και εντός εαυτού και ο οποίος αναζητά απαντήσεις στα θέματά του: υπαρξιακά, ψυχολογικά κ.ο.κ. καθώς επιδιώκει ή προετοιμάζεται για την έξοδό του, την επάνοδο. Ένας άνθρωπος κλεισμένος στο κουκούλι του που προσπαθεί να ανασυνταχθεί, να τελειώσει ή να ξορκίσει τους φόβους του και να ξαναγεννηθεί εκ νέου, καινός κι απαλλαγμένος. Ομοιάζει με κατάδυση εκείνου που αναζητά τη λύτρωση, άρα μια κατάβαση ως την άβυσσο (της ψυχής) με το αιώνιο ερώτημα να πλανάται ως τη μόνη εκκρεμότητα: θα τα καταφέρει;

Η έσω εικόνα μας είναι αυτή που μετράει.

Πολλές είναι οι πτυχές και τα ζητήματα που θίγονται με τις σύντομες εικόνες, δηλαδή τις σκηνές του, να δίνουν παλμό στο βιβλίο, ρυθμό και γρήγορη εξέλιξη. Η αίσθηση ενδυναμώνεται και μέσω των μικρών, σύντομων φράσεων που δομούν τα κείμενα.

Ταλέντο μου η πίστη μου

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Μην ανησυχείς για την αγάπη που σου έχω.

Είναι ταλέντο η πίστη κι η αφοσίωσή μου για σένα..

Τα χρόνια μαρτυρούν την ύπαρξη των συναισθημάτων μου.