Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο...

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Το σημερινό βιβλίο που θα σας παρουσιάσω –δεν σας το κρύβω– έφτασε στα χέρια μου με έναν τρόπο επεισοδιακό. Ενώ η συγγραφέας του μου έστειλε το βιβλίο της στην αρχική του μορφή, εγώ το παρέλαβα ταλαιπωρημένο και βρεγμένο όμως ήταν τόσο δυνατή η επιθυμία μου να το διαβάσω που τίποτα δεν με σταματούσε, όπως κι αν ήταν οι σελίδες του. Εναπόθεσα το βιβλίο επάνω σε ένα καλοριφέρ για να μπορέσει να στεγνώσει και αφού ήταν σχεδόν λειτουργικό, το πήρα στα χέρια μου για να ταξιδέψω μαζί του.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Εσύ εκεί πίσω απ' τη γραμμή - Όχι δεν κλαίγομαι μήτε διαμαρτύρομαι

Και πέρα απ' τα σύνορα της καρδιά σου εγώ - άλλωστε η πατρική περιουσία

Τα ματοτσίνορα κλειστά κοιτάζουν ουρανό - ήταν ένας βραχνάς για μένα

Και τα δικά σου ανοικτά τον καθρέπτη της ψευτιάς - μια θηλιά που έσφιγγε

Η αναπαράσταση του εθίμου του Κλήδονα από πολιτιστικούς φορείς: Μία λαογραφική προσέγγιση

Εισαγωγή

Ο Κλήδονας αποτελεί ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά λαϊκά μαντικά έθιμα του ελληνικού χώρου, το οποίο τελείται παραδοσιακά την ημέρα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Το έθιμο αυτό, συνδεδεμένο με το θερινό ηλιοστάσιο και τη γιορτή του αϊ-Γιάννη του Προδρόμου, αποτελούσε ιστορικά μια μαντική τελετουργία για την αποκάλυψη του μελλοντικού συζύγου. Σήμερα, αν και η πίστη στη μαντική του δύναμη έχει εκλείψει, το έθιμο αναβιώνει δυναμικά σε όλη την Ελλάδα. Τα έθιμα που αποκόπτονται από το αρχικό τους κοινωνικό πλαίσιο δεν εξαφανίζονται, αλλά αποκτούν μια «δεύτερη ζωή», λειτουργώντας πλέον ως φορείς μνήμης και ταυτότητας. Το έθιμο του Κλήδονα, ενώ έχει χάσει την αρχική του λειτουργικότητα ως μαντική διαδικασία, γνωρίζει μια «δεύτερη ζωή» μέσω των πολιτιστικών συλλόγων. Πρόκειται για μια πτυχή διαχείρισης της προσφυγικής πολιτισμικής κληρονομιάς, που απασχολεί την σύγχρονη λαογραφική έρευνα, αποτελώντας τμήμα του γενικότερου ζητήματος της διαχείρισης της κληρονομιάς, υλικής και άυλης, την οποία οι πρόσφυγες έφεραν στις νέες τους πατρίδες.

Το παιδί

Συνέχεια για το Off-Off Athens festival με το έργο Το παιδί του Jon Fosse από την θεατρική ομάδα The defects που αποτελείται από τον Γιώργο Ταλιάνη, τον Κωνσταντίνο Παναγιωτίδη που έχει και χρέη σκηνοθέτη, την Έλσα Θεοχάρη και την Στέφη Κόντου.

Λυσιστράτες

Με την παράσταση, από την Ομάδα χωρίς όνομα, Λυσιστράτες συνεχίζω να παρακολουθώ δημιουργίες από νέους ανθρώπους που επιθυμούν να βρεθούν πάνω σε μια θεατρική σκηνή, κάτι που προσφέρει κάθε χρόνο το θέατρο Επί Κολωνώ με το φεστιβάλ που φιλοξενεί, το Off-Off Athens.

Το Λυσιστράτες είναι μια διασκευή της Λυσιστράτης του Αριστοφάνη, μια κωμωδία που παίζεται σε όλα τα θέατρα του κόσμου ανελλιπώς από το 411 π.Χ. όπου παρουσιάστηκε πρώτη φορά μέχρι σήμερα.

Έλλη Φωτίου

Η Έλλη Φωτίου γεννήθηκε στον Πειραιά στις 30 Σεπτεμβρίου 1939 (το πραγματικό της όνομα είναι Ευαγγελία Τριγωνοπούλου). Στη φωτογραφία, δημοσίευμα του περιοδικού Ντομινό (21/4/1962).

Η παγίδα

The loop

Τι να γράψω γι' αυτό το διαμάντι!

Μια νεαρή βιολόγος, η Έλεν Ρος στέλνεται στη Μοντάνα να βάλει κολάρα σε λύκους που είναι προστατευόμενο είδος. Ένας παλιός γνωστός της, διαζευγμένος πια, είναι προϊστάμενος στην Αμερικανική Υπηρεσία Ιχθύων και Άγριων Ζώων. Παράλληλα, υπάρχει η Υπηρεσία Ζημιών Άγριων Ζώων που τους διευκολύνει όταν χρειάζονται ελικόπτερο.

Διάνεμα

Μοναδικό το βιβλίο της Αλεξίας Κατσικογιάννη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άνω τελεία. Μοναδικό όπως ξεχωριστό αλλά και μοναδικό όπως φανταστικό και υπέροχο.

Το Διάνεμα είναι μια μικρή συλλογή που αποτελείται από τις νουβέλες Η θεία Σταφίδα, Διάνεμα και Νησί σαν πεταλούδα· όλες τους στο ίδιο, ενιαίο, ύφος δομούν τρεις ιστορίες με οικεία πρόσωπα, αναγνωρίσιμα τριγύρω ή ακόμα και πάνω μας, που τα βλέπουμε [περίεργα ακούγεται το βλέπουμε εδώ αφού εμείς ως αναγνώστες μόνο να τα γνωρίσουμε μπορούμε μέσα από τη μυθοπλάστρια] να βιώνουν μια καθημερινότητα όπως η δική μας –ή περίπου όπως η δική μας– όμως σε άγνωστο χωροχρονικό πλαίσιο· σε τόπους που δεν προσδιορίζονται ή δεν υπάρχουν ή δεν αντιστοιχούν σε κάτι γνώριμο και σε χρόνο που δεν προσδιορίζεται ή, ακόμα, θα έλεγε κανείς πως είναι διάχρονες περιπτώσεις.

Η Μαριάνθη Τεντζεράκη και το Φύλο ασθενές

Έγραψα το Φύλο ασθενές δύο χρόνια πριν. Πρόκειται για δέκα ιστορίες, με γυναίκες πρωταγωνίστριες, που είτε ζουν στην Ελλάδα του σήμερα είτε σε κάποια παλιότερη εποχή.

Όταν με ρωτάνε πώς ξεκίνησε όλο αυτό, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι οι γυναικοκτονίες και η βία που πνίγει τις γυναίκες. Παρόλο που δεν υπάρχει ιστορία που να καταγράφει κάποια γυναικοκτονία στο βιβλίο και ενώ οι ιστορίες κακοποίησης είναι μόνο δύο από τις δέκα, η βία για μένα δεν μεταφράζεται μόνο σε μώλωπες και αίματα.

«Ο θεατής δεν είναι απλός παρατηρητής», Νατάσα Αγγελοπούλου

Στο σημερινό μας άρθρο φιλοξενούμε την ηθοποιό Νατάσα Αγγελοπούλου σε μια απολαυστική συνέντευξη!

Ελάτε να γνωρίσουμε όμως πρώτα μερικά στοιχεία για την ίδια από το καλλιτεχνικό της βιογραφικό:

Σπούδασα θέατρο και υποκριτική στο θέατρο Παράθλαση, ένα από τα ιστορικότερα θεατρικά εργαστήρια της Θεσσαλονίκης. Εκεί είχα την τύχη να μαθητεύσω δίπλα σε σημαντικούς δασκάλους, όπως η Μόνα Κιτσοπούλου, ο Γιώργος Γκασνάκης, ο Κώστας Ταρπατζής και ο Πάνος Δεληνικόπουλος, άνθρωποι που με έκαναν να αγαπήσω ακόμα περισσότερο τη σκηνή και την τέχνη της υποκριτικής. Έχω συμμετάσχει σε παραστάσεις του θιάσου της Παράθλασης, αλλά και σε συνεργασίες με άλλες θεατρικές ομάδες και εργαστήρια της πόλης, έχοντας την ευκαιρία να δουλέψω με εξαιρετικούς σκηνοθέτες και δημιουργούς. Μέσα από το θέατρο έμαθα την αξία της υπομονής, της πειθαρχίας και της ομαδικότητας, στοιχεία που σε φέρνουν πιο κοντά τόσο στον εαυτό σου όσο και στους άλλους. Παράλληλα, παρακολουθώ συστηματικά σεμινάρια, γιατί πιστεύω πως η διαρκής εκπαίδευση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καλλιτεχνικής εξέλιξης.