Καλύτερα να σου βγει το μάτι

Καλύτερα να σου βγει το μάτι, στο Studio Μαυρομιχάλη, σε κείμενο και σκηνοθεσία Χριστίνας Μπαρίτα. Παίζει η ομάδα loopes (Κέλυ Βεκρή, Νόνη Ζαννή, Αντώνης Καραστεργίου).

Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα, λέει ο σοφός λαός μας και πόσο δίκιο έχει!

Η Μαρία Σταυροπούλου και Η πολυθρόνα: Θύμα ή θύτης;

Η πολυθρόνα - Θύμα ή θύτης;, είναι ο τίτλος του δεύτερου βιβλίου μου που εκδόθηκε το 2018, επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν και βρίσκεται σε δεύτερη έκδοση. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα-ψυχογράφημα ενός ανθρώπου που από θύμα έγινε θύτης. Ξεκίνησε σαν ένα διήγημα για τις ρωγμές-πληγές των κτηρίων, οι οποίες έγιναν πληγές στα σώματα των ανθρώπων και με κάποιο τρόπο εμφανίστηκε η πολυθρόνα και η ξύλινη καρέκλα και με παρέσυραν στη δίνη τους.

Ο κόσμος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: Λογοτεχνία, παράδοση και ανθρώπινες αξίες

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης κατέχει ξεχωριστή θέση στη νεοελληνική λογοτεχνία, καθώς το έργο του συνδυάζει τη γλωσσική ιδιοτυπία, τη θρησκευτική παράδοση και τη βαθιά διερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής. Μέσα από τις αφηγήσεις του αναδύεται ένας ολόκληρος κόσμος: οι άνθρωποι του μόχθου, οι φτωχοί και οι κοινωνικά αποκλεισμένοι, οι οικογενειακές σχέσεις, οι παραδόσεις, οι θρησκευτικές τελετές και οι καθημερινές αγωνίες μιας κοινωνίας που μεταβάλλεται.

Η λογοτεχνία του δεν περιορίζεται στην αναπαράσταση μιας παλαιότερης εποχής. Αντίθετα, φωτίζει ανθρώπινες εμπειρίες που εξακολουθούν να μας απασχολούν: τη φτώχεια, την κοινωνική αδικία, τη μοναξιά, τη θέση της γυναίκας, την ανάγκη για αγάπη και την αναζήτηση της αξιοπρέπειας. Γι' αυτό και η ανάγνωση του Παπαδιαμάντη παραμένει μια ουσιαστική συνάντηση με την ελληνική λογοτεχνική παράδοση, αλλά και με τον ίδιο τον άνθρωπο.

Όταν το βελούδο πέσει

Η ιστορία μυστηρίου με τίτλο Όταν το βελούδο πέσει γραμμένη από την Ισμήνη Σκούταρη φιλοδοξεί να παρασύρει τους θεατές σε ένα παιχνίδι ψυχολογίας που δεν είναι καθόλου όπως φαίνεται.

Ο χώρος του Μικρού Κεραμεικού φιλοξενεί την νέα αυτή παράσταση και έχω να παρατηρήσω ότι συνήθως συναντώ πολύ καλές παραστάσεις εκεί.

Τα 7 κλειδιά του Πάτερ ημών

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Το Πάτερ ημών είναι μια προσευχή, την οποία σε μικρή ηλικία όλα τα παιδάκια μαθαίνετε, όμως πολλές φορές δεν έχετε κατανοήσει ούτε τα λόγια του μα ούτε και την πολύτιμη αξία του. Το σημερινό βιβλίο θα μας βοηθήσει και θα μας διδάξει πολλά. Πλάι στους ήρωές του θα μεταφράσουμε φράση φράση τα λόγια της προσευχής, θα αντιληφθούμε την αναγκαιότητα της προσευχής στη ζωή μας και θα ανακαλύψουμε τα 7 κλειδιά τα οποία κρύβονται μέσα της.

Αθανασία

Πόσο απεγνωσμένα χρειαζόμαστε ένα θαύμα; Και πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε για να πιστέψουμε σε αυτό;

Η Αθανασία της Νεφέλης Μαϊστράλη στο Σύγχρονο θέατρο, δεν αφηγείται απλώς μία ιστορία αλλά αποκαλύπτει κάτι βαθύ και ανησυχητικό για την ανθρώπινη φύση.

Το κάλεσμα της Λάμιας

Είναι ένα από αυτά τα διαφορετικά μυθιστορήματα φαντασίας που μας κερδίζουν από τις πρώτες κιόλας σελίδες.

Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά πέφτει στα χέρια μου βιβλίο του συγγραφέα και οφείλω να ομολογήσω ότι ενθουσιάστηκα.

Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης

Το απολαυστικό έργο του Άκη Δήμου δεν χρειάζεται και πολλές συστάσεις.

Πρόκειται για το Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης που πολλοί από εμάς γνωρίζουμε από την ταινία του 2014 που έκανε την αρχή της γνωριμίας του στο ευρύ κοινό αφού η κωμωδία του συγγραφέα της θεατρικής παράστασης έγινε ταινία. Η αρχή της γνωριμίας με το θεατρικό κοινό έγινε το 2008 στο θέατρο Αμαλία της Θεσσαλονίκης για να έρθει ύστερα από λίγους μήνες και στην Αθήνα στο θέατρο Δημήτρης Χορν σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, με μια εξαιρετική επιλογή της Ιοκάστης ερμηνευμένη από την Σοφία Φιλιππίδου. Από τότε, το Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης κάνει κατά καιρούς την εμφάνισή του στα ελληνικά θέατρα.

Θα υπάρχουν οι Rolling Stones το 2056;

Ναι, το ξέρω, ο Mick Jagger έγινε 83 (26/7/1943), ο Keith Richards θα τον ακολουθήσει σε λίγο (18/12/1943) και η σκέψη ενός live των Rolling Stones το 2056 μοιάζει γελοία και παράλογη, εκτός αν υπάρξει μια άμεση ιατρική ανακάλυψη πρωτοφανούς μεγέθους. Φυσικά, οι άνθρωποι πιθανότατα θα ένιωθαν το ίδιο διαβάζοντας αυτόν τον τίτλο πριν από 30 χρόνια, όταν ο Mick και ο Keith ήταν στα 50 τους, αλλά να που φτάσαμε εδώ.

«Ένα κομμάτι σου νιώθει ότι οι Stones θα υπάρχουν για πάντα», είπε ο Keith σε έναν δημοσιογράφο το 1994, «αλλά ξέρεις ότι αυτό δεν μπορεί να ισχύει». Ή μήπως μπορεί; Για να το ξεκαθαρίσω, δεν φαντάζομαι πραγματικά ένα σενάριο όπου οι ίδιοι οι Glimmer Twins θα συνεχίζουν να περιοδεύουν και να χορεύουν μέχρι τα 100 τους χρόνια. Το ερώτημα αφορά περισσότερο στο μέλλον των Rolling Stones ως επιχείρηση του πιο αναγνωρίσιμου brand rock 'n' roll στον κόσμο. Παραδοσιακά, ενώ αμέτρητα επιτυχημένα rock γκρουπ έχουν συνεχίσει να παίζουν ζωντανά πολύ μετά την αποχώρηση –ή τον θάνατο– των περισσότερων αρχικών μελών τους, είναι πιο σπάνιο για ένα γκρουπ να «αναγεννηθεί» πλήρως, τύπου Doctor Who, χωρίς καμία απολύτως σύνδεση με την αρχική ή την πιο διάσημη σύνθεσή της. Κατά έναν περίεργο τρόπο, οι αφοσιωμένοι fans συνήθως χρειάζονται κάποιον «τελευταίο επιζώντα». Έναν ρυτιδιασμένο, γκριζομάλλη (τα βάφει) τύπο από τα παλιά που να επικυρώνει την αυθεντικότητα των υπόλοιπων αγνώστων που παίζουν τα αγαπημένα τους τραγούδια.

Όλα λάθος

Η κωμωδία είναι πραγματικά ένα δύσκολο είδος θεάτρου.

Από τις πολλές που ανεβαίνουν κατά καιρούς, λίγες αφήνουν τους στίγμα τους και συζητιούνται καιρό μετά.

Παρακολουθώντας την πρεμιέρα της κωμωδίας των Henry Lewis, Jonathan Sayer και Henry Shields, με τον τίτλο Όλα λάθος στο όμορφο θέατρο Αθηνά, γρήγορα διαπίστωσα ότι και το νέο καστ συνεχίζει δυνατά να προσφέρει το γέλιο σε αυτή την πολύ δυνατή κωμωδία που διανύει άλλη μια χρονιά. Άλλωστε, η σκηνοθέτης Θέμις Μαρσέλλου δεν αφήνει τίποτα στην τύχη του.