Δόξα (sin)

Μια θεατρική ομάδα με το όνομα Ταράτσα, με πολλές ανησυχίες, από την Θεσσαλονίκη, φιλοξενείται από το θέατρο Δρόμος, για λίγες παραστάσεις, θέλοντας να γνωρίσει και στο αθηναϊκό κοινό τον τρόπο που χειρίζεται, από το μηδέν, παιχνίδια ρόλων για να ξεκινήσει η κατασκευή ενός έργου επί σκηνής.

Το έργο που παρακολούθησα ονομάζεται Δόξα (sin) και είναι ένα μυθοπλαστικό διήγημα της Σοφίας Αλεβιζάτου που περιέχει αρκετά στοιχεία από αληθινές μαρτυρίες για σεξουαλική κακοποίηση από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Όλα ξεκίνησαν όταν η θεά Αθηνά, φύσηξε την θεϊκή πνοή της για πρώτη φορά μέσα σ' ένα καλάμι, επινοώντας τον αυλό...

Με τον καιρό, ο αυλός έγινε το βασικό όργανο σε όλους τους εορτασμούς, ιδιαίτερα προς τιμήν του θεού Διόνυσου, αφού ο ανυπόταχτος «δαιμονικός» του ήχος ταιριάζει στην άγρια φύση αλλά και την έμπνευση που συνεπαίρνει ψυχές και σώματα. Τον αυλό παίζουν γυναίκες και άνδρες, αυλητρίδες και αυλητές, πράγμα που σημαίνει την εξαρχής παρουσία των γυναικών στα μουσικά δρώμενα εκείνης της πρώιμης περιόδου και την ενασχόλησή τους με τα λαϊκά όργανα, όπως είναι αυτό «το καλάμι το παμμέγιστο», κατά την ποιητική αναφορά του Στεφάν Μαλλαρμέ στο συγκεκριμένο όργανο.

Total Dive

Ναι, και η Βρετανία μπορεί να παίξει americana και μάλιστα πολύ καλά!

Υπάρχει πάντα αυτή η συζήτηση γύρω από μπάντες, που κυκλοφορούν μουσική πολύ συχνά, ότι κάπου θα «αραιώσει» η ποιότητα ή ότι χρειάζεται απόσταση για να ξεχωρίσει το καλό από το απλώς επαρκές. Στην περίπτωση των Brown Horse, όμως, αυτό το αφήγημα μοιάζει να μην ισχύει. Τρεις δίσκοι σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και αντί να φαίνεται κόπωση, το Total Dive δίνει την αίσθηση μιας μπάντας που αρχίζει να καταλαβαίνει όλο και καλύτερα τον εαυτό της. Αν κάτι γίνεται ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή, είναι ότι αυτό που κάνουν, το κάνουν με μια σχεδόν αβίαστη φυσικότητα.

Girls & boys

Girls & boys, του Dennis Kelly, στο θέατρο Αλάμπρα, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Λητώς Τριανταφυλλίδου.

Η Νατάσα Εξηνταβελώνη σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση ψυχής. Ένας μονόλογος μιας γυναίκας που έχει χάσει τα πάντα. Όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα ΠΑΝΤΑ. Γιατί όταν μια μάνα χάνει τα παιδιά της με αυτόν τον φρικτό τρόπο που τα έχασε η ηρωίδα μας δεν υπάρχουν λόγια να ειπωθούν. Οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν τα συναισθήματά της.

Οι μικροοργανισμοί

Χρήστου Ντικμπασάνη

Είναι κι αυτοί οι μικροοργανισμοί

που σαν περάσουν κάποιοι αιώνες

ζωντανεύουν περισσότερο

Διαπερνούν με τις κεραίες τους

το κορμί της αιωνιότητας

Δεσμεύονται με όποιον άγνωστο

Από πού κι ως πού Κιλκίς και Σκρα;

Ταξίδι στην βόρεια Ελλάδα σήμερα, πάμε να δούμε…

Από πού κι ως πού Κιλκίς;

Δύο πρακτικά προβλήματα σχετικά με το Κιλκίς:

1ον είναι άκλιτο. Αν και θεωρητικά υπάρχει ο μητροπολίτης Κιλκισίου, στην ουσία δεν έχουμε γενική, ούτε πληθυντικό, τα Κιλκίσια κ.λπ. Πόσα ακόμα άκλιτα τοπωνύμια γνωρίζετε στην Ελλάδα; (Σπόιλερ: ένα τέτοιο άκλιτο θα βρούμε στον ίδιο νομό, παρακάτω…)

2ον ένας αγγλόφωνος κινδυνεύει να παρεξηγήσει πρόσωπα και καταστάσεις, π.χ. η πρόταση «I am going to kill kiss» βγάζει δολοφονικά ένστικτα ιδίως αν κάποιος είναι οπαδός του γνωστού συγκροτήματος KISS. Στην άλλη άκρη, η φράση «Kill kiss!» ακούγεται σαν σύνθημα σε διαδήλωση Μορμόνων.

Χρονογράφημα

Γιώργου Αλεξανδρή

Τώρα που ο χρόνος ανιχνεύεται με αναδρομές και εκμυστηρεύσεις,

κι ο κόσμος αποκαλύπτεται πιο μικρός στη μεγαλοπρέπειά του,

θα μοιράζομαι τις βεβαιότητές μου στη δικαιοσύνη της παρουσίας σου.

Το ματωμένο φεγγάρι της Βενετίας

Αν σας αρέσουν οι ιστορίες εποχής ή η ατμοσφαιρική Βενετία ή τα αστυνομικά μυθιστορήματα, ένα από αυτά ή και όλα, τότε το βιβλίο του Θάνου Κονδύλη Το ματωμένο φεγγάρι της Βενετίας, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ίαμβος, ίσως είναι για εσάς.

Στην υπόθεση, βρισκόμαστε στη Βενετία του 15ου αιώνα όπου γνωρίζουμε την οικογένεια ενός Ελληνο-βενετού αστυνόμου, του Ζαν Λε Κερ, με γαλλικές ρίζες [καλά το υποψιαστήκατε] ο οποίος αναλαμβάνει να διαλευκάνει τον φόνο μιας ιερόδουλης. Μάλιστα, έχει ένα πολύ ισχυρό κίνητρο να τα καταφέρει καθώς έτσι θα προαχθεί σε επιθεωρητής παρά το νεαρό της ηλικίας του.

Ο δράκος μέσα μου

Ο δράκος, που ακούμε, δεν κρύβεται σε κάποια σπηλιά στο βουνό ή σε μια λίμνη. Είναι δίπλα μας πολύ πιο κοντά απ' ό,τι μπορούμε να φανταστούμε. Κάποιες φορές βρίσκεται σε λήθαργο αλλά δεν κρατάει για πάντα. Όταν ξυπνήσει δεν μπορεί να σταματήσει αφού το τέρας μέσα του θέλει διαρκώς να τραφεί και τότε ο άνθρωπος χάνεται και μένει το μεγαλύτερο τέρας του κόσμου. Το ανθρώπινο τέρας.

Η Παρασκευή Ανεβλαβή υπογράφει το έργο που φιλοξενείται από το θέατρο Νους και μας περιγράφει μια ιστορία από το παρελθόν που, δυστυχώς, με άλλα πρόσωπα συνεχίζει να υπάρχει, στο σκοτάδι των διαταραγμένων μυαλών των δράκων που πάντα θα υπάρχουν.

Ο πλούτος της αδιαφορίας

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Κόσμος πάει, έρχεται.

Καθημερινά στην ίδια διαδρομή.

Ομίχλη εμποδίζει το κοίταγμά τους.

Αδιαφορούν.

Δεν θα χαιρετηθούν ποτέ.

Ξεχνάμε την ευγένεια

στην τσέπη της δικαιολογίας.

Τρομαγμένα βλέμματα