Έφυγες με το Πατρίς

Στις 14 Δεκεμβρίου 1959, το θρυλικό πλοίο ΠΑΤΡΙΣ του Οίκου Χανδρή ένωσε για πρώτη φορά την Ελλάδα με την Αυστραλία. 1.000 επιβάτες Έλληνες που ο καθένας τους αποζητούσε μια καλύτερη ζωή σε μακρινό τόπο ήταν οι πρώτοι μετανάστες σε αυτήν τη γη. Μέσα σε είκοσι χρόνια, με αυτό το πλοίο, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες από κάθε γωνιά της χώρας τους, έφτασαν στις ελληνικές γειτονιές μεγαλουπόλεων της αυστραλιανής ηπείρου, έφτιαξαν κοινότητες, εργάστηκαν, πρόκοψαν, μετέφεραν πατροπαράδοτες αρχές αλλά και παθογένειες. Επτά από τις δέκα ιστορίες που συγκέντρωσε και έγραψε ο Κώστας Κατσάπης σε βιβλίο έγιναν θεατρικό κείμενο και οι ήρωές τους ζωντανεύουν σε πρώτο πρόσωπο.

Ο Ιωάννης Καραγεωργίου και Ο Χρυσόγλωσσος

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Ιωάννης Καραγεωργίου: Η ιδέα ήρθε μέσα από μια εσωτερική ανάγκη. Πάντα με γοήτευε η δύναμη του λόγου και ο τρόπος που μπορεί να επηρεάσει τις ζωές των ανθρώπων. Με απασχολούσε έντονα η σχέση του ανθρώπου με τη γλώσσα και η ευθύνη που κουβαλά όποιος κατέχει τη δύναμή της. Κάπως έτσι γεννήθηκε ο Χρυσόγλωσσος και, φυσικά, η ιστορία που τον ακολουθεί.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;

Ι.Κ.: Η ζωή ήταν πάντα δύσκολη για τον νεαρό Νεοϋορκέζο Ντρέικ Ντράγκοβιτς. Σε ηλικία 15 ετών χάνει τους γονείς του σε αεροπορικό δυστύχημα και αναγκάζεται να πορευτεί μοναχός το μονοπάτι της ζωής. Τα καταφέρνει αρκετά καλά μέχρι που χάνει και την τελευταία δουλειά του. Για να μπορέσει να επιβιώσει αποφασίζει να διοχετεύσει στην ταχυδακτυλουργική τέχνη τις τρομερές δυνάμεις με τις οποίες ανεξήγητα τον έχει προικίσει η φύση. Όλα πηγαίνουν καλά ώσπου εμφανίζεται στο καμπαρέ όπου εργάζεται ως ταχυδακτυλουργός μια μυστηριώδης νεαρή, η οποία σχεδόν με τη βία τον οδηγεί σε έναν κρυμμένο κόσμο, όχι μακριά από την Νέα Υόρκη, όπου κάποιοι παράξενοι άνθρωποι θα του ζητήσουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, να προστατέψει τον κόσμο από τον κίνδυνο που τον απειλεί. Τι σημαίνει να είσαι Χρυσόγλωσσος; Μια αρχαία κατάρα ξυπνά και μια προαιώνια μάχη ανάμεσα σε μάγους τραντάζει τον σύγχρονο κόσμο.

Η ζωή της παπαρούνας

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Δίνεις υπόσχεση στον εαυτό σου πως πάντα θα ατενίζεις αλήθειες.

Περνούν τα χρόνια και οι μόνες πιστές είναι οι παπαρούνες.

Ένα αντάμωμα προσμένουν να νιώσουν πως υπάρχουν.

Περιμένουν να ανθίσουν στη ζήση, να γίνουν χαρά.

Στον σκάρτο κόσμο να επιβιώσουν.

Toxic

Toxic, στο θέατρο Αργώ, σε κείμενο Γιώργου Αγγελίδη, σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Λέπουρη, με τη Νατάσα Παπαδάκη και τον Κώστα Φραγκολιά.

Η πανδημία σαρώνει τα πάντα. Ο Covid-38 έχει οδηγήσει τον πλανήτη σε υποχρεωτικό εγκλεισμό. Έρχεται το τέλος.

Ένας άντρας και μια γυναίκα εγκλωβισμένοι σε ένα αποστειρωμένο δωμάτιο προκειμένου να παραμείνουν ασφαλείς. Ο πραγματικός κίνδυνος όμως κρύβεται πίσω από τους ίδιους και τις συμπεριφορές τους.

Mein Komplex: Όταν ο Hitler συνάντησε τον Freud

Μια διαφορετική κωμωδία φιλοξενεί το όμορφο θέατρο Δρόμος στην Κυψέλη με τον τίτλο Mein Komplex.

Δεν είναι η πρώτη φορά που παίζεται αφού διανύει τον 7ο χρόνο παρουσίας στο θέατρο με πολύ καλές κριτικές.

Blue train

Blue train, στο θέατρο Άλμα, του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν, με τους Σπύρο Χατζηαγγελάκη, Γιάννη Τσουμαράκη, Μαριλού Κατσαφάδου, Λάμπρο Κωνσταντέα και Μαρία Αλιφέρη.

Ο Μιχάλης, η κρίση ηλικίας, οι σεξουαλικές και επαγγελματικές του επιλογές, οι φόβοι και οι ανασφάλειές του.

Στα 45 του, ο Μιχάλης νιώθει τη ζωή του να έχει βαλτώσει. Χωρίς μόνιμο δεσμό, με περιστασιακές σχέσεις, ξενύχτι, αλκοόλ, μπάφο... περνάει τα βράδια του διασκεδάζοντας σε μπαρ με νεαρότερους άντρες. Τα πρωινά τον βρίσκουν με βαρύ κεφάλι να αναλογίζεται τις συνέπειες των πράξεών του.

Ο Κώστας Γραμματικόπουλος Η ακοίμητη κοιλάδα και άλλα διηγήματα

Τα διηγήματα αυτά γράφηκαν σε έναν χρονικό ορίζοντα δέκα περίπου χρόνων. Ενώ η θεματολογία τους είναι εντελώς διαφορετική (το ένα διήγημα δεν έχει καμία σχέση με το άλλο), εν τούτοις τα συνδέει ένα αόρατο νήμα, αφού είναι αφιερωμένα στον «ηττημένο άνθρωπο». Στην δική μου σκέψη ο «ηττημένος άνθρωπος» είναι αυτός η δεκαεξάχρονος έφηβος, αυτό το δεκαεξάχρονο κορίτσι που δεν του επέτρεψαν να πραγματοποιήσει τα όνειρά του με την έννοια μιας ανεκπλήρωτης ζωής.

Λέλα Σκορδούλη

Η Λέλα Σκορδούλη γεννήθηκε το 1916 στην Αθήνα. Ήταν απόφοιτη της δραματικής σχολής του Εθνικού θεάτρου και του Εθνικού Ωδείου. Επίσης σπούδασε στο Μιλάνο και στην Ρώμη. Στην αρχή της σταδιοδρομίας της εμφανίστηκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή, αναλαμβάνοντας κυρίως μικρούς (σε έκταση) ρόλους. Συνεργάστηκε πολλές φορές και με την Εθνική Λυρική Σκηνή. Το 1939 πραγματοποίησε μια πετυχημένη εμφάνιση στην όπερα του Ντονιτζέτι Φαβορίτα, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Ινές.

Ιστορίες πάθους, έρωτα, αγάπης

Βρέθηκα στην παράσταση Ιστορίες πάθους, έρωτα, αγάπης στον Πολυχώρο τέχνης Alte Fablon χωρίς προσδοκίες θεατρικού εντυπωσιασμού και αυτό αποδείχθηκε το μεγαλύτερό της κέρδος. Από την πρώτη στιγμή έγινε σαφές ότι πρόκειται για μια βραδιά ακρόασης. Μια πρόσκληση να σταθείς παρών, να σωπάσεις και να αφεθείς στη φωνή και στη μουσική.

Hannah Cohen, Earthstar Mountain

Απλές ιδέες εκτελεσμένες στην εντέλεια!

Η υπομονή είναι μια αρετή που σπάνια επαινείται στη σύγχρονη μουσική. Καθώς ο κόσμος καταναλώνει την τέχνη με ιλιγγιώδη ταχύτητα, μεταμφιεσμένη σε «περιεχόμενο», μια διαρκής πίεση για δημιουργία στον ίδιο ρυθμό πλανάται πάνω από το έργο πολλών σπουδαίων καλλιτεχνών. Η Hannah Cohen, όμως, διέψευσε κάθε προσδοκία και παρέδωσε τελικά έναν δίσκο που, μετά από έξι χρόνια αναμονής, ακούγεται τόσο υπομονετικός όσο και η ίδια η διαδικασία που τον γέννησε.