Ματωμένος γάμος

Ματωμένος γάμος, του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Ανδρονίκης Αβδελιώτη.

Παίζουν: Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Γιώργος Ζώης, Σωτήρης Καρκαλέμης, Αθηνά Μαυρομάτη, Μαίρη Ξύδη, Ελεάννα Παναγουλέα, Ποπέτα Σούκου.

Το αριστούργημα του Λόρκα, όσες φορές κι αν το δει κανείς δεν το βαριέται. Είναι η τέταρτη φορά που το παρακολουθώ επί σκηνής, κάθε φορά με διαφορετική σκηνοθετική προσέγγιση και καστ και ομολογώ ότι κάθε φορά μου αρέσει όλο και περισσότερο.

Μάνα, μητέρα, μαμά

Μάνα, μητέρα, μαμά, στο θέατρο Άλμα, του Γιώργου Διαλεγμένου, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη.

Παίζουν: Θανάσης Βλαβιανός, Νεκταρία Γιαννουδάκη, Νίκος Ορφανός, Σμαράγδα Σμυρναίου.

Μαμά, η πρώτη λέξη που συνήθως λένε όλα τα παιδιά.

Η κούκλα

Νίκης Σιγάλα

Το κρύο ήταν τσουχτερό στην πόλη καθώς η μέρα είχε αρχίσει να χαράζει και περπατώντας –σχεδόν τρέχοντας– προς τον σταθμό του τρένου, τυλιγμένη στο μακρύ μαύρο παλτό μου. Υγρή η άσφαλτος από την υγρασία της νύχτας· μόνο τα βήματά μου ακούγονταν.

Έφτασα στην πλατεία που ήταν λίγο πριν τον σταθμό. Ήταν γεμάτη με φύλλα που λες και χόρευαν με τον αέρα. Αλλά και ένα σιγανό κλάμα... αναφιλητά... Κοντοστάθηκα, κοίταξα γύρω μου και σε μια γωνία στο πεζοδρόμιο η ματιά μου έπεσε σε μια κούκλα.

— Οχ! Εσύ κλαις;

— Ναι.

Ένα ναι τόσο παραπονιάρικο που μου σπάραξε η καρδιά. Έσκυψα πιο κοντά, την πήρα στα χέρια μου.

— Έλα, πες μου γιατί είσαι εδώ. Δεν φαίνεσαι χαλασμένη.

Το κλάμα έγινε πιο δυνατό.

— Έλα, πες μου, πώς σε λένε;

Με αναφιλητά μου είπε...

— Ευτυχία-Αγάπη-Φιλία!

Θαυμαστός καινούριος κόσμος

Θαυμαστός καινούριος κόσμος, στο θέατρο Δίπυλον, του Aldous Huxley, σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου.

Παίζουν: Ισιδώρα Δωροπούλου, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Μάριος Κρητικόπουλος, Τάσος Λέκκας, Καλλιρόη Μυριαγκού, Βασίλης Μηλιώνης.

Το βιβλίο του Χάξλεϊ γράφτηκε το 1932. Διαβάζοντάς το τότε, θα έλεγε ο αναγνώστης «σιγά μη γίνουν ποτέ αυτά που γράφει ο συγγραφέας». Να όμως που έφτασε η στιγμή να νιώσουμε τα γραφόμεναά του τόσο οικεία προς εμάς.

Ο έμπορος της Βενετίας

Ο έμπορος της Βενετίας, στο θέατρο Αλκυονίς, του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου.

Παίζουν: Γιάννης Μπέζος, Φαίη Ξυλά, Τάσος Γιαννόπουλος, Γιάννης Στόλλας, Αλμπέρτο Φάις, Λήδα Καπνά, Σταύρος Μαρκάλας, Ιωάννης Απέργης, Ηρακλής Κρομμύδας, Παναγιώτης Γουρζουλίδης, Θράσος Σταθόπουλος, Στελλίνα Καρασαββίδου.

Παιδεία αρνήσεως

Γεωργίας Γιώτα

 

Μέρες τώρα με εκ-παιδεύει ένα «όχι».

Στέκεται αγέρωχο απέναντι από ένα αδύνατο «ναι»

που πίνει καιρό κάμποσο, θαρρώ,

συμπληρώματα συναισθηματικής δια-τροφής

Και σαν αποκοιμηθεί της γης ο αφέντης

προσ-καλεί σε δείπνο ακριβό στα Πεδία τα Ηλύσια

Προσεχώς νεκρή

Η εικοσιεπτάχρονη Τζετ αποφασίζει να λύσει το μεγαλύτερο μυστήριο της ζωής της: να βρει τον δολοφόνο της. Έχει δεχτεί ένα δυνατό πλήγμα στο κεφάλι, το οποίο ανά πάσα στιγμή θα αποβεί μοιραίο. Δεν έχει πολύ χρόνο στη διάθεσή της. Το τέλος μπορεί να έρθει αναπάντεχα, προτού εκείνη προφτάσει να ανακαλύψει την αλήθεια.

Οι ύποπτοι είναι πολλοί. Οι άνθρωποι που μπορεί να εμπιστευτεί, ελάχιστοι. Και η τελευταία της ευχή φαίνεται τρομερά δύσκολη να πραγματοποιηθεί. Αλλά πρέπει να τα καταφέρει. Το οφείλει στον εαυτό της. Δεν έχει ολοκληρώσει ποτέ τίποτα, γιατί τα άφηνε πάντα όλα για αργότερα. Η λύση του μυστηρίου της δολοφονίας της, όμως, θα είναι το μοναδικό πράγμα που θα έχει φέρει εις πέρας.

Μαριανίνα Βεντούρη: «Το νησί στο αίμα, η πόλη στο βλέμμα, η γλώσσα στην ψυχή»

Αν της ζητούσες να συστηθεί με μία μόνο λέξη, θα διάλεγε τη μία που τα χωράει όλα: φιλόλογος. Αυτή που αγαπάει τον λόγο.

Η Μαριανίνα Βεντούρη είναι από τους ανθρώπους που δεν έχουν βιογραφικό, αλλά έχουν γεωγραφία. Το νησί στο αίμα, η πόλη στο βλέμμα, η γλώσσα στην ψυχή – όπως το λέει η ίδια. Κυκλαδίτισσα στην καταγωγή, Αθηναία στη γέννα, απόφοιτη αγγλικής φιλολογίας, μα πάνω απ' όλα ποιήτρια.

Από τον Κατάδεσμο του 2022 στην ΚΥΚΛΑΔΟΣΥΝΗ του 2024 και τώρα στο Δέντρο μεσοπέλαγα, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις 24γράμματα, χτίζει χωρίς να το επιδιώξει μια άτυπη τριλογία. Για όσα μας δένουν και όσα μας λύνουν. Για την πέτρα, το αλάτι και το φως που καίει.

Τη συναντήσαμε με αφορμή την παρουσίαση της νέας ποιητικής της συλλογής Δέντρο μεσοπέλαγα και μιλήσαμε για το Αιγαίο που δεν γίνεται ποτέ καρτ-ποστάλ αλλά εσωτερική κατάσταση – ελευθερία όταν υπάρχει, φυλακή όταν λείπει. Για την πρωτοτυπία που δεν είναι χάρισμα αλλά ευρυμάθεια. Για τους νέους που έρχονται στο Ποιητικό Εργαστήριο της Θρυαλλίδας ψάχνοντας τεχνική, ενώ στην πραγματικότητα ψάχνουν τη φωνή τους και για τα άγραφα ποιήματα, εκείνα που ακόμα περιμένουν –επίμονα και υπομονετικά– να γεννηθούν.

Συνέντευξη με τον Χρήστο

Όλγα Βακούφη

Τι σημαίνει για σένα καλλιτέχνης;

Όλγα Βακούφη: Για μένα, η καλλιτεχνική δημιουργία ξεκινά από την ικανότητα να σταθείς απέναντι σε ένα συναίσθημα, μια ιδέα ή μια κατάσταση και να αναζητήσεις όσα κρύβονται πίσω από την πρώτη τους εικόνα. Να εμβαθύνεις σε αυτά, να τα επεξεργαστείς μέσα σου και επιστρατεύοντας τη φαντασία σου, να τους δώσεις μια δική σου, προσωπική μορφή μέσα από την τέχνη.

Πιστεύω πως ο καλλιτέχνης δημιουργεί τόσο για να εκφράσει κάτι που ήδη υπάρχει μέσα του όσο και για να ανακαλύψει κάτι που ακόμη αγνοεί. Η φαντασία τού επιτρέπει να διεισδύει βαθύτερα στην πραγματικότητα, να αποκαλύπτει όσα δεν είναι άμεσα ορατά, αλλά και να ανασυνθέτει τα στοιχεία της, δημιουργώντας νέες πραγματικότητες. Έτσι, η δημιουργία γίνεται μια διαρκής διαδικασία εξερεύνησης, μέσα από την οποία ανακαλύπτουμε όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον εαυτό μας μέσα σε αυτόν.

Θυμάσαι το πρώτο σου έργο ζωγραφικής;

Η κίτρινη ταπετσαρία

Ή αλλιώς: Πώς μια ταπετσαρία γίνεται ένας ολόκληρος κόσμος

ΟΡΙΣΜΟΣ: Για να ξέρουμε τι λέμε

Θα μπορούσα να πω κατ' ευθείαν –και πριν προχωρήσω σε λεπτομέρειες– ότι η Κίτρινη ταπετσαρία ΔΕΝ είναι ένα θεατρικό έργο. Ή μάλλον, δεν είναι ΜΟΝΟ ένα θεατρικό έργο. Είναι ένα διήγημα γοτθικής λογοτεχνίας, γραμμένο το 1890 από την Charlotte Perkins Gilman. Μια γυναίκα που ήξερε τι θα πει να σου λένε οι γιατροί «ξεκουράσου για το καλό σου». Και τι σημαίνει αυτή η ξεκούραση να είναι φυλακή.

Εδώ όμως, να προσθέσεις και το γεγονός ότι το κείμενο αυτό, 135 χρόνια μετά, δεν είχε παιχτεί ΠΟΤΕ στην ελληνική σκηνή ως σύγχρονος μονόλογος. Ποτέ! Και έρχεται τώρα, το 2026, για τρίτη χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη, σε απόδοση-θεατρική διασκευή της Μαρίας Μαλταμπέ και σκηνοθεσία της Ιταλίδας Francesca Minutoli, με μουσική του Γιώργου Βαρσαμάκη και σκηνικά-κοστούμια του Βαγγέλη Αγναντόπουλου, για να μας πει κάτι που δεν το είπαμε ακόμα. Μπορείς να το φανταστείς; Ένα κείμενο του 1890 να είναι πιο επίκαιρο από την πρωινή εκπομπή;