Παντελής Πρεβελάκης

Ο Παντελής Πρεβελάκης υπήρξε από τους σημαντικότερους Έλληνες, καθηγητής της ιστορίας της τέχνης, στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών όπως και συγγραφέας.

Ήξερε όλα τα είδη της λογοτεχνίας και έγραψε διάφορα ποιητικά, πεζά και θεατρικά έργα.

Ασχολήθηκε με τη μετάφραση πολλών ειδών κειμένων σε πολλές ξένες γλώσσες.

Διακρίθηκε στη συγγραφή για τα επιστημονικά συγγράμματα στην ιστορία της τέχνης, που αφορούν κυρίως την Ιταλική Αναγέννηση, όπως επίσης και στη δοκιμιογραφία.

Για τον πολίτη μη μιλάς..

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Για τον πολίτη μη μιλάς!

Δικαίωμα δεν έχεις.

Είναι ήρωας αληθινός

στα δύσκολα αντέχει!

Stéphane Grappelli... Κι αυτός το βιολί του

O Stéphane Grappelli (1908-1997) έζησε ενενήντα από τα εκατό χρόνια του περασμένου αιώνα. «Τα είδε όλα» δηλαδή και τα έπαιξε σχεδόν όλα με το βιολί του. Δίκαια θεωρείται ο πατέρας των βιολιστών της τζαζ.

Και τι δεν έχει παίξει; Με ποιους δεν έχει παίξει;

Από τον Django Reinhardt στον Yehudi Menuhin, στον McCoy Tyner, στον Yo Yo Ma και δεκάδες άλλους που θα συναντήσουμε στη συνέχεια.

Η καριέρα του είχε διάρκεια πάνω από επτά δεκαετίες. Έπαιζε μουσική ακόμα και τη χρονιά που πέθανε με την ωριμότητα του παλιού καλού κρασιού, για την οποία κάτι θα ήξερε λόγω καταγωγής.

Affectus

Ως πρώτη ποιητική συλλογή της Ηλέκτρας Νησίδου, το Affectus, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, φέρει εκείνη την πρωτογενή κίνηση του δημιουργικού ενθουσιασμού, εκείνης της έξαψης που οδηγεί –θαρρείς– την πένα της ποιήτριας με αυθορμητισμό κι υπερ-παρόρμηση να γράψει στο χαρτί τις πιο ένθερμες σκέψεις, στιγμές κι αισθήματα, άφιλτρα.

Το πάρτι γενεθλίων

Το πάρτι γενεθλίων σε σκηνοθεσία Miguel Angel Jimenez. Μια ελληνοϊσπανική παραγωγή με τον Willem Dafoe στον ρόλο του μεγιστάνα Μάρκου Τιμολέων. Παίζουν ακόμα: Emma Suarez, Vick Carmen Somme, Χρήστος Στεργιόγλου, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Έλσα Λεκάκου.

Σε ένα ιδιωτικό νησί κάπου στο Ιόνιο, τέλη δεκαετίας του '70, ο πλούσιος πατέρας διοργανώνει ένα φαντασμαγορικό πάρτι για τα γενέθλια της μοναχοκόρης του Σοφίας.

Ένα μωρό για τρεις

Ένα μωρό για τρεις, στο θέατρο Αθηνά, της Κολίν Σερό, σε σκηνοθεσία από την Θέμις Μαρσέλλου. Παίζουν: Διονύσης Ατζαράκης, Ζήσης Ρούμπος, Χάρης Χιώτης, Ελένη Καρακάση, Μαρία Βασιλάτου, Πέτρος Ιωάννου, Μαριλένα Λιακοπούλου.

Βασισμένη στη γαλλική ταινία του 1985 Trois hommes et un couffin η παράσταση μιλάει για τρεις εργένηδες οι οποίοι ζουν τις ζωές τους χωρίς ευθύνες μέχρι τη στιγμή που βρίσκουν μπροστά στην είσοδο του σπιτιού τους ένα μωρό.

Πίσω από πόρτες και ξέστρωτα σεντόνια

Οι ιστορίες πίσω από κλειστές πόρτες, σχεδόν πάντα αποτελούν δέλεαρ. Οι πόρτες της ιστορίας μας είναι πολλές, μιας και αποτελούν μέρος μιας πολυκατοικίας. Κλείνουν διαμερίσματα. Κλείνουν μέσα τους μυστικά. Προστατεύουν ενοίκους και αφήνουν απ' έξω τον αναγνώστη, να ψάχνει μια χαραμάδα για να εισέλθει, χωρίς να ξέρει ότι όλες οι πόρτες θα ανοίξουν για χάρη του και από μέσα θα χάσκουν έρωτες, βίτσια, εξώγαμα, απιστίες, κακοποίηση και αλήθειες έτοιμες να βγουν στο φως.

Νυχτερινές διαδρομές Ι, ΙΙ & ΙΙΙ Γιώργου Φανού (2024-2026)

Οι πιο ενδιαφέρουσες γνωριμίες γεννιούνται συχνά από τις πιο απρόσμενες αφορμές. Στη δική μου περίπτωση, η αφορμή ήταν οι Clash. Ένα συγκρότημα που δεν σημάδεψε μόνο μια ολόκληρη εποχή της ροκ μουσικής, αλλά στάθηκε και η αφετηρία για να γνωρίσω, το 2023, τον Γιώργο Φανό.

Εκείνη την περίοδο είχε μόλις κυκλοφορήσει ο πρώτος τόμος της τρίτομης ροκ εγκυκλοπαίδειάς μου. Μια συζήτηση γύρω από τους Clash έγινε η αφορμή να διασταυρωθούν οι δρόμοι μας. Πολύ γρήγορα, όμως, η κουβέντα ξέφυγε από τη μουσική. Ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, η ιστορία, οι ιδέες και οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις άρχισαν να συνθέτουν έναν δημιουργικό διάλογο, μέσα από τον οποίο γνώρισα έναν άνθρωπο με βαθιά γνώση και ουσιαστική αγάπη για την έβδομη τέχνη.

Γυναίκες εφευρέτριες ανά τους αιώνες

18ος αιώνας

Υπάρχει ένα μεγάλο ιστορικό κενό μεταξύ των πρώτων μεταχριστιανικών αιώνων και του 18ου αιώνα όπου ξαναβλέπουμε καταγραμμένες εφευρέτριες και υπάρχουν σοβαροί λόγοι γι' αυτό.

Κοινωνικοί περιορισμοί: Οι γυναίκες, περιορισμένες στους παραδοσιακούς, οικιακούς τους ρόλους, είναι αποκομμένες από τη μηχανική και τη βιομηχανία.

Αποκλεισμός από την εκπαίδευση: Δεν έχουν πρόσβαση σε πανεπιστήμια, συντεχνίες και επιστημονικές εταιρείες, οι οποίες ήταν αποκλειστικά ανδρικό προνόμιο.

Έλλειψη νομικής υπόστασης: Στις περισσότερες κοινωνίες, οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα σε ιδιοκτησία, δεν μπορούσαν να υπογράφουν συμβόλαια, ούτε να διαχειρίζονται δικά τους χρήματα, χωρίς την άδεια ενός άνδρα, του πατέρα ή του συζύγου τους.

Επί παντός θέματος

Γιώργου Αλεξανδρή

Πολύπλευρη και πολυσύνθετη της κοινωνίας η δομή

ευδόκιμη συστέγαση ομοφροσύνης και διαφωνίας

με σεβασμό και αποδοχή στη διαφορετικότητα,

από τον οίστρο και τη διάκριση της ατομικότητας

στο μεγαλείο της επώνυμης και οργανωμένης τάξης

με την παράλληλη αποζήτηση και την κοινή διαδρομή.