Paco de Lucia: Ο γητευτής των μουσικών υδάτων

Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο αδελφός ενός φίλου μου, που σπούδαζε στην Αγγλία, είχε φέρει ένα LP του Paco de Luci. Ο κιθαρίστας μας ήταν άγνωστος και το LP είχε τίτλο Almoraima. Αυτός ο, διάρκειας τριάντα οκτώ περίπου λεπτών, δίσκος βινυλίου με έκανε να αναθεωρήσω ριζικά τις απόψεις μου για τους κιθαρωδούς.

Οι μέχρι τότε ήρωές μου της ροκ μουσικής έχασαν κάπως την αίγλη τους· οι περισσότεροι τουλάχιστον.

Ο κιθαρίστας και συνθέτης Francisco Gustavo Sánchez Gómez (1947-2014), γνωστός ως Paco de Lucia, είχε γεννηθεί στην πόλη Algeciras της επαρχίας του Cadiz, στην Ανδαλουσία δηλαδή. Από τον Ισπανό κιθαρίστα πατέρα του κληρονόμησε το μουσικό χάρισμα και από την Πορτογαλίδα μητέρα του το καλλιτεχνικό όνομα που τον έκανε παγκόσμια γνωστό. Στον τόπο του, που βρίσκεται στα στενά του Γιβραλτάρ –ή τις στήλες του Ηρακλή– ανάμεσα στον Ατλαντικό και την Μεσόγειο, έχει αφιερώσει μία υπέροχη σύνθεσή του, την ρούμπα Entre dos aguas. Σ' αυτήν ο απειλητικός ωκεανός συναντά αρμονικά την ήρεμη θάλασσα. Ίσως για τον λόγο αυτό περιπλανήθηκε και ο ίδιος ανάμεσα στο φλαμένκο και άλλες μουσικές σχολές. Κατάφερε όμως να υφάνει κομψοτεχνήματα με την μαεστρία του θεού της θάλασσας στις καλές του.

Περιπλανήσεις

Γιώργου Αλεξανδρή

Με θρησκευτική κατάνυξη, ευλάβεια και σεβασμό,

με παθιασμένη νοσταλγία και έντονη επιθυμία

εισήλθε προσκυνητάρης στον ιερό ναό του χρόνου,

ασπάστηκε της μνήμης τις ιερές εικόνες,

γονάτισε μπροστά στον άμβωνα των παρακλήσεων

και είδε σε φως ιλαρό να λάμπουν οι αναμνήσεις.

Η Χρυσούλα Σ. Γεωργούλα για το Φτου σου, κοπελάρα μου!

To Φτου σου κοπελάρα μου! εκδόθηκε τον Μάρτη του 2026 και αποτελείται από δώδεκα διηγήματα με κύριους ήρωες παιδιά και εφήβους, αλλά και δύο αντικείμενα, έναν καθρέφτη και μια κάλτσα. Τα διηγήματα αυτά έχουν εκδοθεί παλιότερα σε διάφορα έντυπα ή ηλεκτρονικά μέσα και αφού ξαναγράφτηκαν, βρέθηκαν στην ίδια συλλογή λόγω της κοινής τους θεματικής, που είναι το ψυχικό παιδικό τραύμα.

Χωρίς ερωτήσεις

Χρήστου Ντικμπασάνη

Ονειρεύτηκα μια καθαρή υδρόγειο

χωρίς σύννεφα μόλυνσης,

χωρίς νέφος

που ταξιδεύει από πόλη σε πόλη,

απ' τον ένα ουρανό της καρδιάς μου

στον άλλο

Μόνο με όνειρα αμόλυντα

Η μουσική ως γλώσσα της ψυχής

Η επίδρασή της στα συναισθήματα και στην ψυχολογία του ανθρώπου

Η μουσική αποτελεί ένα από τα πιο διαχρονικά και ουσιαστικά δημιουργήματα του ανθρώπου, έχοντας συνοδεύσει την ανθρώπινη ύπαρξη από τις πρώτες κοινωνίες μέχρι τη σύγχρονη εποχή και έχοντας συνδεθεί με σχεδόν κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής, από τις γιορτές, τις τελετές και τις κοινωνικές εκδηλώσεις μέχρι τις προσωπικές στιγμές περισυλλογής, μοναξιάς και εσωτερικής αναζήτησης, γεγονός που αποδεικνύει πως η παρουσία της δεν περιορίζεται στην αισθητική απόλαυση ή στην ψυχαγωγία, αλλά επεκτείνεται βαθύτερα, αγγίζοντας τον ψυχισμό και τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου, ο οποίος ακούγοντας μια μελωδία μπορεί να βιώσει συναισθήματα που πολλές φορές δυσκολεύεται να εκφράσει μέσα από τον λόγο.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

6

Χαριεντίζομαι με τη φαντασία

μα τα ίχνη,

απ' την πίσω πόρτα,

δραπετεύουν

σαν σκόνη αναπνέουν

και φτύνω το αίμα απ' τη θλίψη

που σαν μονόκερoς

με λόγια σαν κι αυτά

την καρδιά μου τρυπά

για να μ' αφυπνίσει:

Ακηδία: Και άλλες ιστορίες από τις ημέρες της αθυμίας

Μετά την πρώτη του ποιητική συλλογή Ονειρεύτηκα τη Διοτίμα και άλλα εφήμερα ειδύλλια, ο Γιάννης Κίντζιος, επανέρχεται ποιητικά, αλλά και φωτογραφικά/εικαστικά, με τη συλλογή Ακηδία: Και άλλες ιστορίες από τις ημέρες της αθυμίας, που, όπως και η πρώτη, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κομνηνός.

Πρόκειται για συλλογή ποιητικών έργων που συνοδεύονται από εικαστικά έργα: φωτογραφίες του ίδιου και κάποια σκίτσα του Άγγελου Κίντζιου ενώ σε αυτό το βιβλίο έχουμε και κάποια πεζογραφήματα μικρής έκτασης.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, οφείλουμε να μιλήσουμε για τη σημασία της ακηδίας η οποία ορίζεται ως η κατάσταση της ψυχικής νωθρότητας, της αδιαφορίας ή και της βαρεμάρας/ανίας, μια θέση όπου το άτομο είναι απρόθυμο για την οποιαδήποτε δραστηριότητα ή δημιουργία. Ετυμολογικά, τώρα, προέρχεται από το στερητικό άλφα και το κήδος το οποίο σημαίνει φροντίδα, δηλαδή είναι η έλλειψη ή η απουσία ενδιαφέροντος. Θέλετε να το πάμε και παραπέρα; Στη θρησκεία η ακηδία συμπεριέχεται στις επτά θανάσιμες αμαρτίες καθώς παραλύει το μυαλό και ο άνθρωπος απέχει από τα πνευματικά του καθήκοντα ενώ οδηγείται στην απόγνωση. Επιστημονικά, αν το ψάξουμε ψυχολογικά, η ακηδία ισοδυναμεί με απάθεια και απουσία συναισθηματικής έκφρασης.

Η Αρετούσα της Σμύρνης

Ελένης Σταθοπούλου

Μόνο μια ώρα χαίρομαι, όταν γλυκοχαράζει,

που αναπαύεται η καρδιά και δεν αναστενάζει!

Νύχτωσε. Το Παρίσι τού Λεβάντε πίσω της καιγόταν. Η Θάλεια βρισκόταν σ' ένα μεγάλο καΐκι με τόσο πολλούς γύρω της. Δεν ήξερε πού πάνε. Το φόρεμά της ήταν ελαφρύ και η θαλασσινή υγρασία περόνιαζε το σώμα της. Θα ήθελε να έριχνε κάτι στους ώμους της. Εκεί που σκίστηκε λίγο. Κάποιος την τράβηξε την ώρα που πάλευαν ποιος να πρωτομπεί. Ίσως να είχε κάπου κάτι. Αυτή είχε τα πάντα μέχρι τώρα. Δεν είχε στερηθεί τίποτα. Μήπως σ' αυτή την τσάντα, που της είχε ετοιμάσει η γιαγιά της και είναι στα πόδια της, έβρισκε ένα σάλι; Όμως, δεν είχε το κουράγιο να δει. Άλλωστε, θα ξυπνούσε και τον μικρό Γιάννο, που είχε αποκοιμηθεί με το κεφάλι ακουμπισμένο στο πόδι της εξουθενωμένος.

Δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα. Όσο και να προσπαθούσε να καταλάβει τι γινόταν γύρω της, δεν τα κατάφερνε. Την ξεπερνούσαν όσα έζησε και ζούσε. Δεν ήθελε να ξέρει τίποτα παραπάνω. Ήξερε μόνο ότι είχε ένα σκισμένο φουστάνι στο κάτω μέρος, εκεί που πιάστηκε τρέχοντας, ματωμένα από γρατζουνιές πόδια και κάπως λερωμένα παπούτσια. Ότι στη ζώνη της, που την είχε σώσει, αισθανόταν τον θησαυρό της. Ότι ήταν μόνη, χωρίς οικογένεια Από καιρό ο πατέρας της έλεγε ότι έπρεπε να τα μαζέψουν και να φύγουν, αλλά αυτή και η μάνα της δεν ήθελαν ν' ακούσουν τίποτα. Και τώρα, να το αποτέλεσμα. Η ζωή που ήξερε χάθηκε, οι δικοί της χάθηκαν κι απόμεινε ολομόναχη!

MyCenae

MyCenae, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε σύλληψη, σκηνοθεσία και χορογραφία της Βαλεντίνης Γιαννοπούλου. Ερμηνεύουν: Φάνια Γρηγορίου, Χρήστος Τζοβάρας, Παναγιώτης Τζαφέρης, Μαρία Φιλίππου, Μαρία Κανδυλάκη, Μαρίνα Μαζαράκη, Βαλεντίνη Γιαννοπούλου.

Μυκήνες αλλά και «δικές μου», μια κληρονομιά που η κάθε γενιά κουβαλάει σαν να ήταν η προσωπική της ιστορία.

Άμμος

Μια νέα γραφή, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε μορφή ανάγνωσης, δείχνει τη δυναμική της γραφής του Μάνου Θηραίου που, μετά τα έργα του Οι λέξεις των άλλων και Η φώκια, μας διαβάζει το Άμμος παίρνοντας μέρος σε έναν από τους ρόλους μαζί με τον Βλάση Πασιούδη δίνοντάς μας μια γεύση από την νέα δουλειά που θα μας απασχολήσει δημιουργικά το 2027. Το ξεχωριστό θέατρο Άβατον φιλοξενεί για δύο Σάββατα αυτή τη δοκιμαστική παρουσίαση πριν ξεκινήσουν και πάλι να παίζονται Οι λέξεις των άλλων και η Φώκια για μία ακόμα περίοδο.