Ανυπότακτη Δευτέρα

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Ανυπότακτα μυαλά

σε λειτουργία πτήσης.

Κομπάρσοι στο θέατρο της Δευτέρας.

Επίσημη γιορτή τσαγκαραίων.

Πωλούνται όνειρα ζωής

κάθε Δευτέρα

Ο Οδυσσέας Ρεκούμης για Το αντίδωρον

Το αντίδωρον δεν γράφτηκε ως σχέδιο, ούτε ως στόχος. Γράφτηκε αποσπασματικά, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, μέσα σε στιγμές όπου η ανάγκη για λόγο προέκυπτε σχεδόν ακούσια. Κάποια ποιήματα γεννήθηκαν από προσωπικές απώλειες, άλλα από την αίσθηση ότι ο κόσμος γύρω μου μετακινείται διαρκώς προς μια κατεύθυνση πιο σκληρή, πιο βίαιη, πιο αδιάφορη.

Δεν υπήρχε εξαρχής η πρόθεση μιας συλλογής· υπήρχε μόνο η επιμονή να καταγράφεται ό,τι δεν ήθελε να σωπάσει. Σταδιακά, καθώς τα ποιήματα άρχισαν να συνομιλούν μεταξύ τους, διαμορφώθηκε ένας άξονας: η απώλεια της πνευματικότητας – όχι με τη στενή, θρησκευτική έννοια, αλλά ως βαθιά ανθρώπινη στάση. Η αίσθηση ότι, ως είδος, απομακρυνόμαστε από την ευθύνη, από τη μνήμη, από την ικανότητα να στεκόμαστε απέναντι σε όσα συμβαίνουν χωρίς να «νίπτουμε τας χείρας» μας. Αυτή η απομάκρυνση διατρέχει ολόκληρη τη συλλογή, άλλοτε υπόγεια και άλλοτε μετωπικά.

Κάτι μικρό κι ασήμαντο

Όταν μια αναγνώστρια και διαδικτυακή φίλη μού ζήτησε να διαβάσω και να παρουσιάσω το βιβλίο Κάτι μικρό και ασήμαντο δέχτηκα την πρότασή της με χαρά. Επικοινώνησα με τις εκδόσεις και, λίγες μέρες μετά, ήρθε στα χέρια μου το βιβλίο. Κάτι μικρό κι ασήμαντο, έγραφε η συγγραφέας του και με παρότρυνε να το ανακαλύψω, κρυμμένο μέσα στις σελίδες του.

Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν

Η εξουσία, η φιλοδοξία και η πτώση των ηθικών αρχών είναι είναι τα χαρακτηριστικά του βιβλίου του Χένρικ Ίψεν· από τα πιο σκοτεινά έργα, κατά τη γνώμη μου, –μα πάντα εξαιρετικά– διότι ο Νορβηγός συγγραφέας γνώριζε πολύ καλά τα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού του ανθρώπου και με αυτό το χαρακτηριστικό δημιούργησε έργα που κρατάνε την επικαιρότητά τους ανεξάρτητα από την εποχή που παίζονται. Άλλωστε, οι εποχές αλλάζουν όμως οι άνθρωποι μένουν σταθεροί στα πάθη τους, που τους καθορίζουν.

Βάκχαι

Από πολλούς, οι Βάκχες του Ευριπίδη θεωρείται το καλύτερο έργο του σπουδαίου τραγικού ποιητή – μαζί με την Εκάβη. Η σύνθεση του έργου είναι φτιαγμένη με τα χαρακτηριστικά της υψηλής δραματουργίας. Διαφέρει από την ευριπίδεια ατμόσφαιρα των άλλων έργων του και θεωρείται από τις αρτιότερες τραγωδίες που έχουν σωθεί από την αρχαιότητα.

Εσύ κι εγώ κι ο Φεϊντώ

Εσύ κι εγώ κι ο Φεϊντώ, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Αλεξίου, στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός. Παίζουν: Γιώργος Φολόκης/Δημήτρης Αλεξίου (διπλή διανομή), Βίκυ Κατσαβριά/Ανδριανή Σαχίνογλου (διπλή διανομή), Θωμάς Μαυρογόνατος/Βασίλης Μουτσίπουκος (διπλή διανομή), Μένιος Βλοχαϊτόπουλος, Κατερίνα Ξαναλάτου, Απόστολος Βαρναβέλιας, Στέλλα Βουχιούνη, Χρυσούλα Καραπιπέρη.

Πριν από σένα κι άλλοι

Γιώργου Αλεξανδρή

Να σε σημαδεύει τ' απλωμένο χέρι του ζητιάνου

και συ να πορεύεσαι άτρωτος το δρόμο της ευθύνης,

απρόσβλητος κάτω από την πανοπλία της ψευδαίσθησης

κι ευτυχής στης ψυχής σου τη μακάρια δεσποτεία,

πως έδειχνε και στιγμάτιζε της πολιτείας το χρέος,

μη θαρρείς πως πρωτοτύπησες που ξέφυγε της προσοχής σου

ούτε πως εξιλεώθηκες που υπέκυψες στην οργή σου.

Ανύποπτοι, πριν από σένα διαβήκαν κι άλλοι.

Από πού κι ως πού Ιβηρική χερσόνησος;

Από πού κι ως πού Ιβηρική χερσόνησος και Έβρος;

Σήμερα θα ασχοληθούμε με κάτι τύπους που ζουν στην άλλη άκρη της Ευρώπης σε μια χερσόνησο που ονομάζεται Ιβηρική.

Για το «Ιβηρική» μάλλον φταίει ο ποταμός Έβρος ο οποίος ονομαζόταν ibar που (πιστεύεται ότι) στη γλώσσα των ιθαγενών σήμαινε όχθη ή κοιλάδα.

Οι Έλληνες τον έκαναν Ίβηρ, του έβαλαν και την αρμόζουσα ελληνική κατάληξη, να ο Ίβηρος που από τους Ρωμαίους έγινε Hiberus μέχρι όλη η χερσόνησος να ονομαστεί Hiberia και λίγο αργότερα Iberica στα ισπανικά την ίδια ώρα που ο ποταμός γινόταν Ebro.

Κι αν για τον Ισπανό Έβρο μάθαμε την ετυμολογία του για τον, μισό περίπου σε μήκος, Βαλκάνιο ποταμό αυτό που ξέρουμε είναι ότι ονομαζόταν Ρόμβος μέχρι που ο Έβρος, γιος του Κάσσανδρου, έπεσε και πνίγηκε για να μην τον πνίξει ο ίδιος ο πατέρας του όταν έμαθε ότι πήγε να βιάσει την μητριά του, την Δαμασίππη.

Et Lux Perpetua

Είναι μία ημέρα μετά την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, που εορτάζεται στις 21 Μαρτίου, δηλαδή την πρώτη ημέρα της άνοιξης, και παρευρίσκομαι στην Ευαγγελική Εκκλησία Πειραιώς για τη συναυλία του Libro Coro υπό τη διεύθυνση της Ανθής Γουρουντή.

Το φωνητικό σύνολο παρουσίασε το Requiem in C minor του Luigi Cherubini, μία σύνθεση που διακρίνεται για την πρωτότυπη ενορχήστρωση και την απουσία σόλο. Πρόκειται για έργο αφιερωμένο στην ανάπαυση των ψυχών, αφού ανήκει στη λειτουργική μουσική, με δραματική χροιά και μεγάλη καλλιτεχνική αξία. Κι εφόσον χρειάζεται μια μικτή χορωδία για την εκτέλεσή του, το Libro Coro είναι η πρέπουσα επιλογή.

Υποσυνείδητες υποσχέσεις

Έχω πει επανειλημμένως ότι η ποίηση δεν είναι το φόρτε μου. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Υπάρχουν ποιητικές φωνές που έχουν πολλά να δώσουν. Που μιλούν μέσα από τις λέξεις που εκφράζονται με έναν δικό τους τρόπο γενικότερα.