Ο κύριος Τσέχωφ έχει κέφια: Μια αφόρητα τραγική κωμωδία

Ευφάνταστο και διασκεδαστικό έργο από τον Ηλία Μπαρλιά το Ο κύριος Τσέχωφ έχει κέφια, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο Μια αφόρητα τραγική κωμωδία.

Αν και πρόκειται για το πρώτο του βιβλίο, το θεατρικό του κυρίου Μπάρλια είναι όντως τόσο ευφάνταστο όσο δείχνει εν πρώτοις, με σύντομες σκηνές που βοηθούν την υπόθεση να κυλήσει γρήγορα και με μπόλικο κέφι αφού τόσο η ευθυμογραφική του διάθεση όσο και ο τραγέλαφος που εμβολίζεται προσφέρουν στην ανάλαφρη ατμόσφαιρα και τον παλμό του.

Πέντε χαρακτήρες: μία μάνα, τρεις γιοι και μία κόρη, συναντιούνται επί σκηνή με τους ήρωες πέντε τρεχωφικών έργων σε μία κοινωνική ιστορία τραγελαφικών καταστάσεων ενώ ένας αφηγητής λειτουργεί ως συνόπτης, πανόπτης ή δίνει όσα στοιχεία και πληροφορίες δεν προσφέρονται από τα διαλογικά μέρη.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ως γέφυρα ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονη εποχή

Σημαντική θέση στην ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας κατέχει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της νεοελληνικής πεζογραφίας. Το έργο του εξακολουθεί να προκαλεί το ενδιαφέρον των αναγνωστών και των μελετητών, καθώς συνδυάζει με μοναδικό τρόπο την παράδοση, τη θρησκευτικότητα, τη φύση, την κοινωνική πραγματικότητα και τη βαθιά γνώση της ανθρώπινης ψυχής. Οι μορφές που αναδύονται από τις σελίδες του είναι άνθρωποι ταπεινοί, ευάλωτοι, συχνά τραυματισμένοι και ενίοτε τραγικοί. Πάνω απ' όλα, όμως, είναι αληθινοί. Μέσα από αυτούς ο συγγραφέας αναδεικνύει το ανθρώπινο πρόσωπο και φωτίζει πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης που υπερβαίνουν τα χρονικά και κοινωνικά όρια της εποχής του.

Η Peny Delta και το Εκ της σαρκός

Η ποιητική συλλογή Εκ της σαρκός γεννήθηκε από μια επίμονη ανάγκη επιστροφής στο σώμα. Όχι στο σώμα ως βιολογική ή αισθητική οντότητα, αλλά ως τόπο μνήμης, τραύματος και επιθυμίας.

Από την αρχή της συγγραφής με απασχολούσε η σκέψη ότι το σώμα γνωρίζει πράγματα που η συνείδηση συχνά αδυνατεί να διατυπώσει. Κουβαλά τις απουσίες, τις προσδοκίες, τις διαψεύσεις, τις αγάπες και τις πληγές μας. Μέσα του εγγράφεται ο χρόνος, αφήνοντας ίχνη που επιμένουν ακόμη κι όταν οι λέξεις μοιάζουν ανεπαρκείς.

Νοχαβελάνδη

Νοχαβελάνδη, στο θέατρο 104, του Γιάννη Αποσκίτη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Βουρδαμή.

Παίζουν: Γιώργος Βουρδαμής, Βιτόρια Κοτσάλου, Ρόζα Προδρόμου, Γιώργος Φριντζήλας.

Η ινδιάνικη φυλή Νοχάβελε, η απόγονός της και η γενοκτονία που έλαβε χώρα στο μακρινό παρελθόν κάπου εκεί στη μακρινή άγρια δύση. Το άπιαστο αμερικανικό όνειρο, ο αγώνας για οικονομική ανάπτυξη, η απληστία στη σύγχρονη κοινωνία όπου σαν ανθρωποφάγοι τρώμε ο ένας τις σάρκες του άλλου.

Το μονοπάτι της μοίρας: Κανείς δεν ξεφεύγει

Διαβάζοντας τη νουβέλα του Χρήστου Γκουτζιούλη Το μονοπάτι της μοίρας, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν βρίσκομαι μπροστά σε ένα πολύ γρήγορο και πολυπρόσωπο βιβλίο που καλύπτει αρκετά έτη ιστόρησης.

Ο συγγραφέας του πονήματος μάς αφηγείται μια μυθοπλασία εποχής που αφορά την ιστορία μιας οικογένειας που ξεκινά από τη γερμανική κατοχή και ίσως να φτάνει ως τις μέρες μας.

Σπυριδούλα

Πώς και γιατί...

Ένα γιατί που παραμένει αναπάντητο...

Μια ιστορία από το παρελθόν που αποκαλύφτηκε πίσω από τόσες άλλες που δεν μάθαμε ποτέ.

Τον Αύγουστο του 1955 μπήκε στο νοσοκομείο ένα κοριτσάκι 12 χρόνων σε τραγική κατάσταση αφού τα αφεντικά της θεώρησαν σωστό να την σιδερώσουν αφού πίστευαν ότι τους έκλεψε 50 δολάρια.

Ένα ακόμα παιδί που στάλθηκε για καλύτερο μέλλον από τους γονείς του στην Αθήνα και η ατυχία της την έστειλε σε ένα ζευγάρι τεράτων που την κακοποιούσε και εξευτέλιζε για δύο χρόνια μέχρι τη βάναυση κακοποίησή της.

Ο αρχιτέκτων

Πώς είναι άραγε η εμμονή μιας δημιουργίας, όταν ο δημιουργός ξεφεύγει από το ζητούμενο της δημιουργίας του και απαιτεί να γίνεται η χρήση της όπως αυτός επιθυμεί; Αυτή η σουρεαλιστική κωμωδία της Φώφης Τρέζου, με τίτλο Ο αρχιτέκτων, αυτό ακριβώς μας αναλύει.

Αλκοόλ & εφηβεία: Όλα όσα δεν μου είπαν πριν πιω το πρώτο μου ποτό

Όταν έπεσε τούτο το βιβλίο στα χέρια μου ένιωσα περίεργα συναισθήματα. Δεν ξέρω γιατί, μα ήμουν σίγουρη πως διαβάζοντάς το θα κάνω συνειρμούς με τις αναμνήσεις μου, θα μάθω πράγματα που δεν γνωρίζω και θα συνειδητοποιήσω πως το αλκοόλ και η εφηβεία, αν και έλκονται, πρέπει να μείνουν μακριά, κάτι που φυσικά γνώριζα μα όχι στον απόλυτο βαθμό.

Από πού κι ως πού Αρκαδία, Μεγαλόπολη, Λεοντάρι;

Συνεχίζοντας το αφιέρωμά μας στην Αρκαδία ήρθε η ώρα να μάθουμε:

Από πού κι ως πού Αρκαδία;

Από τον Αρκά!

Όχι τον σκιτσογράφο, αυτός είναι άσχετος εκτός κι αν όντως συμπίπτει να είναι Αρκάς στην καταγωγή.

Από τον μυθικό βασιλιά και φύλακα της Αρκαδίας, Αρκά (από το ρήμα αρκέω = αποκρούω, φυλάω), πήρε το όνομά της.

Δεν σας φτάνει αυτό;

Όχι;

Να ξέρετε ότι αν συνεχίσουμε αυτό τον μύθο δεν είναι για μικρά παιδιά.

Έχει αρκούδες, έχει λυκάνθρωπους, έχει και αστρονομία.

Εξακολουθείτε να θέλετε να το πάμε μέχρι τέλους;

ΟΚ λοιπόν! Εσείς το θελήσατε...

Κατά πώς μας τα λέει η Βικιπαίδεια, πατέρας του Αρκά ήταν (ποιος άλλος;) ο Δίας και μητέρα του η νύμφη της θεάς Άρτεμης, Καλλιστώ.

Παιδότοπος

Άννας Σιμιτσοπούλου

Παιχνίδια σκόρπια.

Γέλια, χαράς επιφωνήματα.

Αθώα αναρχία.

Αδόμητη ελευθερία.