Μνήμες και υπερβάσεις

Γιώργου Αλεξανδρή

Έργο τέχνης της Barbara Kroll

Ορμούσε αχαλίνωτη η σκέψη της
στ' άδυτα της ψυχής της
και την απογύμνωνε από αντιστάσεις,
συνειδησιακές συγκρούσεις και φοβίες.
Κι ανέσυρε καλπάζουσες μνήμες.
Μνήμες μακρινές, θολές,
μνήμες κοντινές, διάφανες,
Blogger Widgets

Κοινοί παρονομαστές

Άρη Γεράρδη

Έργο τέχνης Εριέττας Βορδώνη [Έργο της ατομικής έκθεσης Ο κήπος του Επίκουρου]

Βάδιζα ανέμελος την Πατησίων πρωί
και ξαφνικά, μια καταπράσινη κουρτίνα
σκέπασε πρώτα τα μάτια μου κι έπειτα
το μέσα μου, έτσι, χωρίς αιτία.
Όσο σκεφτόμουν τι άλλο θα μου συμβεί
ένα χαρούμενο μπλε (των ματιών της)

Από πού κι ως πού Πιερία, Λιτόχωρο, Κατερίνη

Έργο τέχνης Θανάση Λάλα [Εndurance of the heart, metal and plexi glass]

Η βόλτα μας σήμερα μας βγάζει στην Πιερία. Την έχετε ακουστά;
Όχι;
Όχι;
Σοβαρά τώρα;


Από πού κι ως πού Πιερία;


Μάλλον από την αρχαία λέξη πιαρός που σημαίνει παχύς, εύφορος. Εκεί πρωτοκατοίκησαν, πριν ακόμα από τους Μακεδόνες, οι (παχουλούτσικοι;) Πίερες, μια θρακική φυλή που καλλιέργησε και εκμεταλλεύτηκε την εύφορη γη.

Λούπα

Λούπα, στο θέατρο Καλλιρόης, της Εύης Κολιαδήμα, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου με τους Γιώργη Κοντοπόδη, Μιχάλη Μαραγκό, Μαρία Παπαπάνου, Εύα Μιχάλη. Τσέλο η Έφη Αληγεωργίου [φωτογραφίες συντάκτριας]

Λούπα
, στο θέατρο Καλλιρόης, της Εύης Κολιαδήμα, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου με τους Γιώργη Κοντοπόδη, Μιχάλη Μαραγκό, Μαρία Παπαπάνου, Εύα Μιχάλη. Τσέλο η Έφη Αληγεωργίου.

Λούπα σημαίνει η επαναλαμβανόμενη, συνεχόμενη κίνηση χωρίς αρχή και τέλος.
Λούπα είναι και το όνομα της γάτας του Ατσίγαρου (τρόφιμος ψυχιατρείου).

Στα χρόνια της ντροπής

Στα χρόνια της ντροπής Ευθυμίας Αθανασιάδου

Πρόκειται για το νέο μυθιστόρημα της Ευθυμίας Αθανασιάδου Στα χρόνια της ντροπής που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Έξη, όπως και τα μυθιστορήματα Στο σεντούκι της ψυχής μου και Τα όνειρα που κράτησα για μένα.

Η συγγραφέας, μετά την Αρετή, την ηρωίδα από Το σεντούκι της ψυχής μου που περνά πολλές δυσκολίες και βάσανα μέχρι να καταφέρει να βρει συμπαραστάτες και τον τρόπο προς αυτά που ονειρεύεται, αλλά και τις αδερφές Θεοδώρα και Ευτυχία από το βιβλίο Τα όνειρα που κράτησα για μένα μαζί με τη Λυδία την βασική της πρωταγωνίστρια εδώ, εξακολουθεί να μιλά για έρωτα, όνειρα.. με μία λέξη για ζωή. Ζωή με απλούς όρους που αφορά απλούς ανθρώπους και που, ωστόσο, δεν είναι ποτέ τόσο απλή, γιατί δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ομαλή, καθώς οι ιστορίες των γυναικών, ειδικά εκείνων που έρχονται από παλαιότερες δεκαετίες, «κουβαλούν» τις επιπτώσεις των κοινωνικών συμβάσεων της εποχής τους (κάποιες ισχύουν ακόμα και στις μέρες μας, ειδικά στις μικρότερες κοινωνίες στην επαρχία) και την πατριαρχία, με τον πάτερ φαμίλια που αποφάσιζε για εκείνες και καθόριζε τη μοίρα τους, την πορεία και όλο το μέλλον τους αλλά και τον σύζυγο στον οποίο έπρεπε να είναι υποταγμένες, άρα να ακολουθούν τις προσταγές του.

Οι γυναίκες αυτές βίωναν –ή και βιώνουν– τη μοίρα για την οποία γράφτηκε η Φόνισσα του Παπαδιαμάντη και για την οποία μοίρα έγινε το σύμβολο της φωνής τους, παρά τη φονική της φύση, που δεν δείχνει τίποτα άλλο από την αγανάκτηση και την μοναδική τους απαλλαγή από μια ζωή άδικη, σκληρή, απάνθρωπη, γεμάτη πόνο και συμβιβασμό. Σκεφτείτε μόνο ότι έχουμε μία κατά συρροή δολοφόνο, στυγνή και ψυχρή, που ενώ περνά αβίαστα τα όρια ανάμεσα σε λογική και παραλογισμό, όχι μόνο την καταλαβαίνουμε αλλά τη συμπονάμε σε βαθμό που φτάνουμε μέχρι το σημείο να της συμπαρασταθούμε ή και να την αθωώσουμε!

Οι από κάτω

Οι από κάτω, στο θέατρο Auditorium, της Ζέτης Φίτσιου, σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου, με τους Κώστα Καζάκο, Ερρίκο Λίτση, Άνδρη Θεοδότου [φωτογραφίες συντάκτριας]

Οι από κάτω
, στο θέατρο Auditorium, της Ζέτης Φίτσιου, σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου, με τους Κώστα Καζάκο, Ερρίκο Λίτση, Άνδρη Θεοδότου.

Τι γίνεται όταν τα σκουπίδια του πάνω κόσμου πέφτουν στο κεφάλι των κατοίκων του κάτω κόσμου;

Η απαλλαγή

Χρήστου Ντικμπασάνη

Έργο Εριέττας Βορδώνη [Έργο της ατομικής έκθεσης Ο κήπος του Επίκουρου]

Καλά εσύ γλίτωσες νωρίς
απ' τους αόρατους εχθρούς
της μιαρής εποχής μας,
χορεύοντας στη μουσική του θεού Διονύσου,
στροβιλιζόμενος στη δίνη
της έκστασης και της εξιλέωσης

Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους

Αφίσα της παράστασης Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μαστοράκη

Η παράσταση Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους κινείται σε ένα ιδιαίτερο και απαιτητικό θεατρικό σύμπαν, εκεί όπου το θρησκευτικό στοιχείο συναντά τη φιλοσοφική αναζήτηση και την ποιητική αφήγηση. Δεν επιχειρεί να προσεγγίσει την Μαγδαληνή ως ιστορικό ή καθαρά θρησκευτικό πρόσωπο, αλλά τη χρησιμοποιεί ως αφετηρία για ένα ευρύτερο στοχαστικό πεδίο γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη και τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στο σώμα, την ψυχή και τον νου.

Πολίτες Β κατηγορίας

Πολίτες Β κατηγορίας, στο θέατρο Τζένη Καρέζη, του Brian Friel, σε σκηνοθεσία Τζένης Κόλλια. Παίζουν: Χρήστος Σαπουντζής, Βασιλική Διαλυνά, Γιάννης Λατουσάκης, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Αργύρης Λάμπρου, Τίτος Μακρυγιάννης [φωτογραφίες συντάκτριας]

Πολίτες Β κατηγορίας
, στο θέατρο Τζένη Καρέζη, του Brian Friel, σε σκηνοθεσία Τζένης Κόλλια. Παίζουν: Χρήστος Σαπουντζής, Βασιλική Διαλυνά, Γιάννης Λατουσάκης, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Αργύρης Λάμπρου, Τίτος Μακρυγιάννης.

Ιρλανδία 1972, Bloody Sunday (Ματωμένη Κυριακή). Στη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην περιοχή Μπογκσάιντ είκοσι άτομα, άοπλα, ανάμεσά τους και μικρά παιδιά, πυροβολήθηκαν από τα μέλη του Πρώτου Τάγματος του Βρετανικού Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών. 38 χρόνια αργότερα, στις 15/6/2010, μετά από μακρόχρονη και ενδελεχή έρευνα, δημοσιοποιήθηκε ότι κανένα από τα θύματα δεν έφερε την παραμικρή ευθύνη, δεν συνιστούσε απειλή ούτε έκανε κάτι που θα δικαιολογούσε τους πυροβολισμούς.

Το μαύρο κουτί

Μια εξαιρετική ελληνική κωμωδία, από τις πιο πρόσφατες, είναι Το μαύρο κουτί του συγγραφέα Γιώργου Ηλιόπουλου [φωτογραφία θιάσου]

Μια εξαιρετική ελληνική κωμωδία, από τις πιο πρόσφατες, είναι Το μαύρο κουτί του συγγραφέα Γιώργου Ηλιόπουλου. Είναι μια μαύρη κωμωδία που φιλοξενείται από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και συγκεκριμένα στην αίθουσα Ωμέγα.