Δ-ούριος άνεμος - Του ουρανού και της θάλασσας

Ένας –ακόμα– λόγος που μου αρέσει η ποίηση είναι για το άνοιγμά της σε νέες οπτικές των λέξεων ή με τις λέξεις, όχι μόνο εννοιολογικά αλλά και συμβολικά, ακουστικά, μουσικά... ακόμα και εικαστικά! Ένα τέτοιο παιγνίδισμα συναντάμε και σε τούτη τη συλλογή που κρύβει μια διττότητα ή μια διπλή ταυτότητα ή μια διπλή φύση [πολλές οι ματιές και καθένας μπορεί να έχει τη δική του] με τον δούρειο να ανταλλάσσει θέσεις με τον ούριο ή να συνυπάρχει [κι έτσι μπορείς να το δεις].

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Το βασικό είναι ότι πηδιόσουν - Η Ελλάδα είναι όπως την τραγούδησαν

Από βαρεμάρα - ο Γκάτσος, ο Ρασούλης, η Αφροδίτη Μάνου, ο Καρασούλος

Δεν είχες τι να κάνεις το σώμα σου - πάντως έχει διαρκώς πόνο, μεγαλείο,

Ευνουχισμένη από συναισθήματα - απάτη, προδοσία, ήρωες κι αυτοκτονία.

Η ιεροτελεστία της άνοιξης

Η ιεροτελεστία της άνοιξης στο θέατρο Σφενδόνη. Χορογραφία: Κώστας Τσιούκας. Χορεύουν: Τάσος Καραχάλιος, Ευθύμιος Μοσχόπουλος, Μάριος Αθανάσιος Μποζίκας, Γιάννης Νικολαΐδης, Σπύρος Ντόγκας, Pierre Magendie.

Η άνοιξη έρχεται το χρόνο μια φορά μετά τον χειμώνα.

Η πολυπόθητη άφιξή της παίρνει μακριά τη βαρυχειμωνιά, το κρύο και το βαρύ κλίμα που επικρατεί κατά την περίοδο του χειμώνα.

Μισή πατρίδα

Μισή πατρίδα, στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός. Κείμενο: Φίλια Δενδρινού και Κώστια Κοντολέων. Σκηνοθεσία και ερμηνεία Φίλια Δενδρινού.

Η λουτράρισσα των χαμάμ της Σμύρνης, η Ραχήλ. Έχουν ακούσει τα αφτιά της χιλιάδες ιστορίες από εκείνη την αποφράδα ημέρα της καταστροφής της.

Καθαρμός

Ο Σπύρος Πετρουλάκης κάνει για ακόμα μία φορά τη μεγάλη έκπληξη γράφοντας ένα μοναδικό βιβλίο που καταπιάνεται με μια πρωτότυπη και συνάμα ιδιαίτερη ιστορία, που δεν θα αφήσει κανέναν αναγνώστη αδιάφορο.

Ο μανιάτικος γάμος: Μια τελετουργία που αντέχει στον χρόνο

Εισαγωγή

Τα έθιμα αποτελούν παγιωμένους τρόπους έκφρασης και υλοποίησης αντιλήψεων και νοοτροπιών σχετικών με τις θρησκευτικές αντιλήψεις των ανθρώπων. Κατά κανόνα πρόκειται για τελετουργικές μορφές, που συνδέονται με συγκεκριμένες στιγμές κύκλου της ανθρώπινης ζωής, τη γέννηση, τον γάμο και τον θάνατο. Παρόλο που πολλές παραδοσιακές πρακτικές μεταβάλλονται, οι τελετουργίες του κύκλου της ζωής, όπως ο γάμος, αποτελούν ένα δυναμικό πεδίο έρευνας, καθώς υπόκεινται σε συνεχείς εξελίξεις που υπαγορεύονται από την αλλαγή των πολιτισμικών προτύπων.

Ο γάμος στη Μάνη δεν είναι απλώς μια νομική ή θρησκευτική ένωση, αλλά μια κορυφαία κοινωνική στιγμή, που αποκαλείται «χαρά». Οι Μανιάτες δεν τραγουδούσαν και δεν χόρευαν, παρά μονάχα στους γάμους. Ο γάμος λέγεται «χαρά» και είναι πραγματική χαρά, γιατί μόνο στη περίσταση αυτή ο Μανιάτης χορεύει και τραγουδά. Σε παλαιότερα μάλιστα χρόνια, εξαιτίας των εχθροπραξιών, δεν υπήρχε στον τόπο καμία άλλη ευκαιρία ψυχαγωγίας, ούτε πανηγύρια, ούτε καν ονομαστικές εορτές.

Παραλλαγές πάπιας

Παραλλαγές πάπιας, στο θέατρο Μεταξουργείο, του David Mamet, σε σκηνοθεσία Περικλή Μοσχολιδάκη και Κοραή Δαμάτη με τους ίδιους να πρωταγωνιστούν παρέα με τη Φωτεινή Βακάκη.

Μια πολύ πολύ τρυφερή παράσταση όπου με χιούμορ και απόλυτη ειλικρίνεια οι δύο ηλικιωμένοι φίλοι μάς μιλούν για τη ζωή, τον θάνατο, τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά κυρίως για τη μοναξιά.

Ελεύθερη σχέση

Ελεύθερη σχέση, του Γιώργου Βλαχογιάννη, σε σκηνοθεσία Χάρη Φλέουρα, στο θέατρο Μεταξουργείο. Παίζουν: Ζωή Μουκούλη, Ιωάννης Βλαχογιάννης.

Ο Ορέστης και η Χρυσάνθη είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι εγκλωβισμένο σε έναν γάμο που δεν τους χωράει πια.

Έχοντας αποφασίσει, από την αρχή της γνωριμίας τους, να διατηρήσουν μια ελεύθερη σχέση ο καθένας τους ζει τη ζωή του όπως τον ευχαριστεί.

Aris Papadopoulos Quintet

Το Aris Papadopoulos Quintet ανεβαίνει στη σκηνή του Half Note Jazz Club στις 21 Μαΐου 2026, κουβαλώντας μαζί του κάτι περισσότερο από μια σειρά jazz συνθέσεων. Το Threads μοιάζει με έναν ζωντανό οργανισμό που μεταμορφώνεται συνεχώς πάνω στη σκηνή – μια μουσική διαδρομή γεμάτη ένταση, παύσεις, εκρήξεις και υπόγεια ενέργεια.

Η Στέργια Κάββαλου και το Δεν μένω πια εδώ

Το καλοκαίρι πέρασε με πολλή μετάφραση, λίγη θάλασσα, ένα ταξίδι στο Παρίσι και αρκετές συναντήσεις με μια φίλη που δυσκολευόταν πολύ. Μετά από το διαζύγιό της, είχε στα χέρια της μια δικαστική απόφαση που την ανάγκαζε να φύγει από το σπίτι που γέννησε και μεγάλωσε το παιδί της και πέρασε περίπου σαράντα χρόνια κοινής ζωής. Ήταν άγριο να το βλέπεις, να νιώθεις τη ματαίωση, τον φόβο, την πίκρα, τον θυμό. Ταυτόχρονα μια άλλη φίλη στην ίδια ηλικία, μου είχε ζητήσει να γράψω κάτι για το θέατρο, να το ανεβάσει. Με την Έφη Νιχωρίτη είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν στο έργο μου Άλκηστις, ο μονόλογος της εξώπορτας, οπότε δέκα χρόνια μετά έμοιαζε καλή στιγμή να βρω λίγο χρόνο για να φτιάξουμε μια νέα παράσταση.