Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της

Το ονομαστό βρετανικό χιούμορ στο προσκήνιο, με την μαύρη κωμωδία τής Debbie Isitt, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του εξαιρετικού Γιάννη Μπέζου που επέλεξε αυτό το ανατρεπτικό θεατρικό έργο για το ξεκίνημα της νέας θεατρικής περιόδου. Ο Γιάννης Μπέζος κάνει πάντα πολύ προσεκτικές επιλογές στο πού και σε τι θα συμμετέχει, γι' αυτό άλλωστε πάντα έχει επιτυχία. Ακούγεται ότι είναι αυστηρός και δεν του αρέσει να επικοινωνεί με το κοινό· η γνώμη μου είναι ότι κάποιοι μπερδεύουν το αυστηρό με το ακριβοδίκαιο και την ανάγκη του Γιάννη να κάνει πάντα ένα βήμα παραπάνω σε αυτό που θεωρεί ότι τον αντιπροσωπεύει. Είναι πολύ ευγενικός αλλά δεν επιθυμεί να είναι διαχυτικός όπως άλλοι· αυτό δεν τον κάνει αγενή, είναι απλά κομμάτι του χαρακτήρα του. Αυτά λοιπόν με αφορμή την κριτική μου στο νέο έργο με τίτλο Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άνδρα της θέλοντας με γράψω την δική μου γνώμη για τον πολύ καλό μας ηθοποιό και σκηνοθέτη του ελληνικού θεάτρου.

Από πού κι ως πού Τσικνοπέμπτη, Βλάχικα και Καλύβια;

Της αγίας Τσικνοπέμπτης την Πέμπτη που μας έρχεται, παρακαλούνται οι βίγκαν και οι βετζετέριαν να παρακάμψουν το άρθρο όπως θα παρακάμψουν και τις χασαποταβέρνες εκείνη την ημέρα. Ειλικρινά, δεν πρόκειται να τους παρεξηγήσουμε.

Ξεκινάμε!

Από πού κι ως πού Τσικνοπέμπτη;

Καταρχάς τι σημαίνει τσίκνα;

Είναι αντιμετάθεση του αρχαίου «κνίσα» (= η οσμή του κρέατος όταν ψήνεται) -> σίκνα -> τσίκνα.

Και γιατί Πέμπτη;

Το έθιμο ξεκινάει από τις βακχικές γιορτές Ελλήνων και Ρωμαίων, όταν όμως το παρέλαβαν οι χριστιανοί, που νήστευαν Τετάρτη και Παρασκευή, έμενε μοναχά η Πέμπτη για να λιγδωθεί λιγάκι το αντεράκι τους.

Χωρισμένος στα δύο

Χρήστος Ντικμπασάνης

Στα δύο χωρισμένος αυτός ο πλανήτης

των ατελεύτητων αιώνων

Το ένα κομμάτι του ζει μέσα μας

Το άλλο το σκοτώνουμε

για να ξεφύγουμε από αυτό

Πεθαίνει και πεθαίνουμε στη μάχη

Ο Μουνής

Ο Μουνής, της Λένας Κιτσοπούλου, σε σκηνοθεσία Νατάσας Παπαμιχαήλ, στο θέατρο Olvio. Παίζουν: Καλλιόπη Καραμάνη, Ηλέκτρα Κομνηνίδου, Γιώργος Ντούσης, Γιάννης Οικονομίδης, Χαρά Τσιτομενέα.

Ο μουνής... παρατσούκλι. Κάτι πολύ σύνηθες στην ελληνική επαρχία να φωνάζουν οι συγχωριανοί ο ένας τον άλλον με τα παρατσούκλια τους. Μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο γυναίκες· εξού και το μουνής. Αυτός κι άλλοι πολλοί, όλοι στο χωριό, γνωρίζουν τα καμώματα του διπλανού τους. Οι άντρες στο καφενείο με ένα κομπολόι στο χέρι να σχολιάζουν τα τεκταινόμενα των συγχωριανών και οι γυναίκες στο κομμωτήριο να κουτσομπολεύουν η μία την άλλη.

Η Εύα Λεοντιάδου και το Ξύπνα, σ' αγαπώ

Το Ξύπνα, σ' αγαπώ είναι η πρώτη μου συγγραφική προσπάθεια η οποία πρωτοεκδόθηκε το 2023 και επανεκδόθηκε τον Νοέμβριο του 2025 από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Είναι μια ιστορία αγάπης που παραμένει ανεξίτηλη στον χρόνο. Μια ιστορία που μιλά για εκείνους τους δεσμούς που δεν σβήνουν, όσο κι αν η ζωή προσπαθεί να τους ξεθωριάσει. Μια ιστορία για τη δύναμη της αγάπης, της πίστης και της ελπίδας, που επιμένουν, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Ιθάκη

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Στα μονοπάτια της Ιθάκης

περνάω τώρα σαν διαβάτης

αγωνιώ για καταιγίδες

βαστάω κουπιά δίχως ελπίδες

Είναι τα βάσανα πολλά

έρχεται αντάρα απ' τα ανοιχτά

μια Πηνελόπη περιμένει

τον Οδυσσέα της προσμένει

Ντάριο Νικοντέμι

Ο Ντάριο Νικοντέμι υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς και μυθιστοριογράφους της Ιταλίας, με έναν δικό του ξεχωριστό τρόπο γραφής που ίσως δεν έχει τη θέση που του αναλογεί μέσα στο πάνθεον των κορυφαίων δραματουργών παγκοσμίως. Τα έργα του εξακολουθούν να παίζονται και να παρουσιάζουν πάντα ξεχωριστό ενδιαφέρον για τους ηθοποιούς και το κοινό.

Οικογένεια Άνταμς

Μια από τις πιο πετυχημένες παραστάσεις, με όποιον τρόπο κι αν παίχθηκε, είναι η Οικογένεια Άνταμς.

Ξεκίνησε ως κόμικ το μακρινό 1938, ύστερα ως σειρά το 1964 και το 1999, δύο εξαιρετικές ταινίες το 1991 και 1993 με την καταπληκτική Αντζέλικα Χιούστον στον κεντρικό ρόλο και μετά η σειρά Wednesday στο Netflix, που αναφέρεται κυρίως στην οικογένεια με το ομώνυμο όνομα.

Η θέση της τέχνης στην ελληνική κοινωνία

Τι προσφέρει η τέχνη στην κοινωνία; Πρόκειται για ένα ερώτημα που επανέρχεται συχνά στον δημόσιο λόγο, ιδιαίτερα όταν η συζήτηση στρέφεται γύρω από τα επαγγέλματα που δεν εγγυώνται σταθερό εισόδημα ή επαγγελματική ασφάλεια. Η τέχνη, και ειδικότερα οι εικαστικές μορφές της, αντιμετωπίζονται συχνά ως πολυτέλεια ή ως προσωπικό χόμπι, παρά ως ουσιαστικό και αναγκαίο κομμάτι της κοινωνικής ζωής.

Marissa Nadler, New Radiations (Bella Union, Αύγουστος, 2025)

Για κάποιον παράξενο λόγο, η μικρή λεπτομέρεια της ανατροφής της Marissa Nadler στη μικρή πόλη Needham της Μασαχουσέτης προσθέτει μια ιδιαίτερη βαρύτητα στο αιθέριο ύφος των εσωστρεφών folk περιπλανήσεών της. Ανήκοντας σε μία από τις δεκατρείς αρχικές αποικίες της γέννησης των ΗΠΑ τον 18ο αιώνα, οι οικείοι ηχητικοί κόσμοι της Nadler μοιάζουν αυθεντικά συνδεδεμένοι με το φασματικό υπόλειμμα που παραμένει θαμμένο στα μακρόβια φαντάσματα και τις εμφανίσεις της Ανατολικής Ακτής, με την ίδια υποβλητική ενέργεια που λάμπει στα έργα του Edgar Allan Poe ή στην άκαρπη απειλή που στοιχειώνει το Sleepy Hollow.