Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, στο θέατρο Ζίνα, του Έντουαρντ Άλμπι, σε σκηνοθεσία του αγαπημένου μου Σωτήρη Τσαφούλια, με τους Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Έφη Μουρίκη, Σπύρο Σταμούλη, Ελεάνα Στραβοδήμου.

Δύο ζευγάρια περνούν το βράδυ τους στο σπίτι του ενός ζευγαριού. Ο ψυχολογικός πόλεμος που υφίστανται όλοι τους ακραίος και ανελέητος. Κινούν τα νήματα ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό με τους ήρωες να δημιουργούν ψευδαισθήσεις για να αντέξουν την σκληρή πραγματικότητα. Το χιούμορ τους ακραίο.

Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας

Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας, στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Υπόγειο), της Vanessa Springora, σε σκηνοθεσία Ειρήνης Λαμπρινοπούλου. Παίζουν: Κλέων Γρηγοριάδης, Βένια Σταματιάδη, Μαριλένα Μπαρμπαλούτσι και ο μουσικός Andy Val.

Μία συγκλονιστική παράσταση που μιλάει για την αληθινή υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης της Vanessa Springora, σε ηλικία μόλις 14 ετών, από τον διάσημο συγγραφέα Gabriel Matzneff, 49 ετών, που τάραξε τη χώρα τη δεκαετία του '80. Ήταν η αιτία για να αλλάξει η νομοθεσία όσον αφορά την ηλικία συναίνεσης στη Γαλλία.

Έλασσον θέμα

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Θα σε φορώ στο κυνήγι της ζωής.

Θα σε τιμώ στα άβυθα της ψυχής μου.

Θα μετοικήσω στον δικό σου κόσμο.

Έλασσον θέμα η κοινωνία.

Να μην σταθούμε για ερμηνείες…

Αν χρειαστεί να παραβγούμε

Στο περιθώριο

Γιώργος Αλεξανδρής

Εκείνοι,

με υψωμένα χέρια,

σημάδευαν την απεραντοσύνη της μικρότητας,

με ξέφρενους αλαλαγμούς

διαπόμπευαν την ορχηστρωμένη ανυπακοή τους

και με αλλόκοτα βλέμματα

ανίχνευαν την αντίσταση της υποχώρησης

των μπροστάρηδων στον αντίκλητο συμβιβασμό

Grease

Τα χρόνια της νιότης μάς θυμίζει έντονα η ταινία με τον Τζον Τραβόλτα και την Ολίβια Nιούτον Τζον, η ιστορία μιας αγάπης με πολύ χορό, τραγούδι, χιούμορ και συναίσθημα που μας ταξίδεψε τα χρόνια της αθωότητας.

Το Grease είχε μεγάλη απήχηση και εκτίναξε την καριέρα του Τραβόλτα που μετά από αυτό πήρε αρκετούς μεγάλους ρόλους και παραμένει μέχρι και τώρα στο προσκήνιο.

Η Στεφανία Τσουκαλίδου και το Παλμαρέ

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Στεφανία Τσουκαλίδου: Δεν το γνωρίζω, πραγματικά. Είναι η φασματική όψη που ξεπηδάει από το πουθενά, από το τίποτα και παίρνει το σχήμα μιας μορφής, άλλοτε τα σπάργανα μιας πλοκής. Μπορεί να είναι μια λέξη, ένα μονόστηλο στον Τύπο ή η φιγούρα ενός περαστικού. Πάντα παρατηρούσα τους ανθρώπους, συνήθως παραφυλούσα στους δρόμους, να δω μια φιγούρα και να φανταστώ τη ζωή που κρύβει. Οι άνθρωποι φοράνε την ιστορία τους σαν ρούχο, λέει ένας συγγραφέας.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Κουκκίδα

Sulekha Sarkar

Μικρές κουκκίδες φωτός τώρα στη Mahananda,

τα βουβάλια κοιμούνται,

μια φωτιά καίγεται στο κρεματόριο,

Κάποιος καίγεται...

Χρήστος Πολίτης

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 27 Δεκεμβρίου 1942. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Τα μεγάλα χρόνια» (του Γεωργίου Ρούσσου, θέατρο Μετροπόλιταν, καλοκαίρι 1969).

Γιάννης Λεκόπουλος: Όταν το τραγούδι γίνεται αφήγηση ζωής

Με οδηγό τον στίχο, την αλήθεια και την ανθρώπινη επαφή, ο Γιάννης Λεκόπουλος, μιλάει για τη μουσική ως ανάγκη, ψυχοθεραπεία και πράξη ενσυναίσθησης.

Δεν είναι όλοι οι τραγουδιστές αφηγητές. Κι ακόμα λιγότεροι είναι εκείνοι που αφήνουν τη φωνή τους να λειτουργήσει σαν γέφυρα ανάμεσα στο νόημα και στο συναίσθημα, στον δημιουργό και στον ακροατή. Ο Γιάννης Λεκόπουλος ανήκει σε αυτή τη σπάνια κατηγορία. Για εκείνον, το τραγούδι δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια επιλογή ή ένα επάγγελμα. Ήταν από την αρχή μια εσωτερική ανάγκη, ένας τρόπος να υπάρξει και να επικοιν ωνήσει. Με βαθιά πίστη στον στίχο, σεβασμό στην αλήθεια του τραγουδιού και αφοσίωση στην ανθρώπινη επαφή, μιλάει για τη μουσική ως αφήγηση ζωής, για τη σκηνή ως τόπο συνάντησης και για τη σιωπή ως αναγκαίο αντίβαρο στον θόρυβο της εποχής.

Γιάννη, πότε κατάλαβες ότι το τραγούδι δεν θα είναι απλώς χόμπι για σένα;

Η Νελιόνα Μούτσου και η Άπατρις γη

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Νελιόνα Μούτσου: Η συγγραφή ποίησης είναι μια εσωτερική ανάγκη. Δεν είναι απλώς τρόπος έκφρασης· είναι τρόπος ύπαρξης και, ίσως, ένας τρόπος να γίνει η ύπαρξή μου μέσα στο ανθρώπινο σώμα πιο υποφερτή. Η συγγραφή ποίησης είναι επίσης ένας τρόπος συνειδητοποίησης και επεξεργασίας του τραυματισμένου εσωτερικού μου κόσμου.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;