Η αγάπη στον δρόμο του μεταξιού

Φωτογραφίες συντάκτριας από το χορόδραμα Η αγάπη στον δρόμο του μεταξιού

Για τέσσερις μόνο παραστάσεις στη σκηνή του Christmas theater.

Χωρίς λόγια, μόνο με χορό, μουσική, κίνηση, εικόνα... το dance drama των Κινέζων καλλιτεχνών, ζωντανεύει με ένα καλλιτεχνικό επιτελείο 80 ατόμων, με εντυπωσιακές χορογραφίες, κοστούμια, όλα εμπνευσμένα από τον αρχαίο δρόμο του μεταξιού.
Blogger Widgets

Ο βασιλιάς γυμνός

Ο Περικλής Λιανός στην παράσταση Ο βασιλιάς γυμνός

Με έναν εξαιρετικό μονόλογο επανέρχεται ο εξαιρετικός μας συγγραφέας Γιάννης Παπάζογλου να μας θυμίσει την κενότητα της πολιτικής ζωής και όλες τις πτυχές μιας πολιτικής καριέρας που βασίζεται στο ψέμα σε σημείο που πια δεν μπορεί και ο ίδιος να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα.

Το υπόγειο

Φωτογραφίες συντάκτριας από την παράσταση Το υπόγειο, του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, στο θέατρο Βαφείο - Λάκης Καραλής, σε σκηνοθεσία Στέργιου Ιωάννου

Το υπόγειο
, του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, στο θέατρο Βαφείο - Λάκης Καραλής, σε σκηνοθεσία Στέργιου Ιωάννου με τον ίδιο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μαζί του η Βασιλίνα Κατερίνη ως Λίζα.

Ο μοναχικός άνθρωπος του Ντοστογιέφσκι, που ζει απομονωμένος στο υπόγειο, εγκλωβισμένος στη συνείδησή του.

Παλεύει με τις μνήμες του, με τον κακότροπο εαυτό του. Αδυνατεί να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Μόνη του συντροφιά οι αναμνήσεις του.

Ο Αλέξανδρος Ματθαίου και οι Ιστορίες της Αίγινας

Αλέξανδρου Ματθαίου Ιστορίες της Αίγινας και φωτογραφία του ίδιου

Οι Ιστορίες της Αίγινας εξερευνούν το θέμα της ζωής μετά από μεγάλους έρωτες που δεν είχαν καλό τέλος. Το βιβλίο ξεκινά με τον μύθο του Δία, ο οποίος απαγάγει τη νύμφη Αίγινα, την αποπλανεί για μερικούς μήνες και στη συνέχεια την εγκαταλείπει στο νησί που παίρνει το όνομά της. Εγκαταλειμμένη αλλά ακόμη ερωτευμένη, η Αίγινα καταριέται τον Δία «κι εκείνος να γνωρίσει την αληθινή αγάπη και ύστερα να τη χάσει».

Η κατάρα της ποτίζει το χώμα του νησιού.

Οι γέφυρες του χρόνου

Οι γέφυρες του χρόνου της Μάριαν Κέρλεϊ


Υπάρχουν κάποια βιβλία που γράφονται με μελάνι. Άλλα πάλι, γράφονται με ψυχή. Οι γέφυρες του χρόνου ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Η Μάριαν Κέρλεϊ δημιούργησε ένα εφηβικό μυθιστόρημα φαντασίας που αγγίζει την καρδιά του αναγνώστη μέχρι το μεδούλι.

Η Κέιτ είναι μια μαθήτρια που ζει σε ένα χωριό της Αγγλίας. Ο Τζάροντ είναι καινούργιος, τόσο στο χωριό όσο και στο σχολείο. Εκείνη είναι μάγισσα και όλοι τη φοβούνται. Εκείνος δεν ξέρει ποιος είναι, αλλά σύντομα γίνεται μέλος της κλίκας των δημοφιλών. Ανάμεσά τους υπάρχει μια αλλόκοτη έλξη, η οποία θα τους φέρει κοντά. Από εκεί και έπειτα, ένα γαϊτανάκι μυστήριων καταστάσεων θα τους βγάλει από την εφηβική καθημερινότητα με έναν τρόπο που θα τους αλλάξει για πάντα. Ένα οικογενειακό μυστικό, ένα ταξίδι στον χρόνο και ένας έρωτας που μοιάζει απαράμιλλος αλλά απαγορευμένος...

Ξαναγεννιέμαι

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Έργο τέχνης από την Barbara Kroll [Frau mit limonade (Γυναίκα με λεμονάδα)]

Δεν επισκέπτεσαι με αγάπη τον καθένα από εμάς!
Όσο κι αν σε απομακρύνουμε, όσο κι αν σε απωθούμε, εσύ πάντα πανέτοιμη να σπάσεις τα στεγανά μας, και να περάσεις στην επίθεση.
Κι όλο πλησιάζεις και όλο τρέχουμε αλάργα.
Αλλάζεις τα χρώματα της ψυχής μας κάνοντάς τα μαύρα, ρουφιάνα προδοσία.
Και όπως ραγίζει το γυαλί δεν θα κολλήσει ποτέ ξανά.
Κι όσους εμπιστεύτηκε η ψυχούλα μας, δεν αρκούνται στα τραύματα που άφησαν.

Ο πειρασμός

Οι Κατερίνα Λυπηρίδου, Χρήστος Μαλάκης, Άγγελος Μπούρας, Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Σπύρος Τσεκούρας, Δήμητρα Χατούπη στον Πειρασμό

Ένα από τα κλασικότερα έργα, του Γρηγόριου Ξενόπουλου, Ο πειρασμός, παρακολούθησα στο θέατρο Τζένη Καρέζη, έναν όμορφο και φιλόξενο χώρο που δημιουργήθηκε από αγάπη για την τέχνη του θεάτρου στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Η σκηνοθέτης Μαριάννα Κάλμπαρη επιλέγει τον χρόνο 1950 κι εκεί στήνει το σκηνικό όπου διαδραματίζονται οι διάσπαρτες ιστορίες του Πειρασμού που δεν είναι άλλος από μια όμορφη υπηρετριούλα, την Καλλιόπη, που αναστατώνει με τη φινέτσα της και την πονηριά της όλα τα αρσενικά της αριστοκρατικής οικογένειας Γεωργιάδη.

Από πού κι ως πού Βαρυμπόμπη και Κακοσάλεσι;

Έργο τέχνης Θανάση Λάλα [Εndurance of the heart, metal and plexi glass]

Από πού κι ως πού Βαρυμπόμπη;


Στην περιοχή ζούσε ένας μάγειρας που τον έλεγαν Μπομπ.
Και έφτιαχνε ο άτιμος, ένα ιμάμ μπαϊλντί… μούρλια!
Καμιά φορά όμως έριχνε κανένα καρύκευμα παραπάνω και τότε οι πελάτες διαμαρτυρόντουσαν:
— Το έκανες πολύ βαρύ Μπομπ το ιμάμ!
Ήταν κι ο ίδιος λίγο παχουλούτσικος, βαρύ το ιμάμ, βαρύς κι ο Μπομπ αλλά όλοι έτρεχαν να φάνε από τα χεράκια του Βαρυ-Μπομπ στην Βαρυμπόμπη…
ΟΚ, αυτή είναι η εκδοχή του Από πού κι ως πού; αλλά κι η επίσημη εκδοχή δεν απέχει και πολύ:
Varibob στα σλάβικα είναι κύριο όνομα που ετυμολογικά προέρχεται από το варя (= βράζω) και боб (= φασόλια).

Νούμερο 21

Φωτογραφίες συντάκτριας από την παράσταση Νούμερο 21, στο θέατρο Μικρό Γκλόρια

Νούμερο 21
, στο θέατρο Μικρό Γκλόρια, της Χριστίνας Λαμπούση, σε σκηνοθεσία Ερμίνας Κυριαζή.
Παίζουν: Δημήτρης Καραβιώτης, Ξένια Κουτσουμπού, Λεωνίδας Λεοντιάδης και σε βιντεοκλήση ο Φώτης Λαζάρου.

Κακοποίηση, λεκτική, σωματική, ψυχολογική.
Ανασφάλεια, φόβος, αδιέξοδο.

Ο μεθυσμένος πόλεμος των κομμάτων, με λικέρ μέντας...

Ιουλίας Λυμπεροπούλου

Illustration της Ιουλίας Λυμπεροπούλου [Ο χορός των ποτηριών, ψηφιακή hand-drawn τέχνη, 2026]

Πιο πολλούς τοίχους συναντούσε μπροστά της παρά δρόμους η Ερατώ. Διακόπτονταν οι πορείες, κόβονταν σε νοερά «τετράγωνα», που μπορεί και να μην ήταν καν τετράγωνα, γιατί κάποιοι τοίχοι θύμιζαν το Σινικό. Όχι σε πάχος. Σε έκταση. Χανόταν η άκρη τους για το βλέμμα, δίνοντας τη θέση της η πραγματικότητα σε μία, κατά κυριολεξία, τρομερή φαντασία. Κάθε τοίχος και εγωισμός. Ήταν το σημείο στο οποίο σταματούσε ο άλλος να την ακούει. Ακόμα και να τη βλέπει, σαν να του είχε δώσει με τα λόγια ή τη στάση της, απουσία πρόθεσης, μία δυνατή μπουνιά στο στομάχι, να τον ταρακουνούσε κι ύστερα εκείνος κάκιωνε. Πέτρωνε το πρόσωπο. Γινόταν ανέκφραστο και χανόταν κι εκείνη από προσώπου Γης για τον συνομιλητή της. Εμείς και εσείς. Εμείς και οι άλλοι. Εγώ και εσύ, ήταν σαν να της έλεγε. Πάνε να βρεις αλλού διέξοδο.

Και εκείνη περπατούσε, περπατούσε κι άκρη δεν έβρισκε. Έπιαναν πολύ χώρο αυτοί. Διευρύνονταν, απλώνονταν, χωρίς απαραίτητα να εξελίσσονται. Απλώς υπήρχαν στον χώρο σαν παλιοί Ανατολίτες. Ξάπλωναν, έκαναν τον χώρο τεκέ από τη θολούρα και τα περίμεναν όλα στο χέρι από φανταστικά δουλικά. Αν δεν τους έβγαινε αλλιώς, μουντζούρωναν. Είναι μία τέχνη και αυτή! Η μουντζούρα. Όπως και η αντιγραφή βέβαια, ιδίως όταν προσπαθεί κάποιος να μην προδίδεται, διοχετεύοντας εκεί όλη την ενέργεια, που, σε άλλη περίπτωση, θα μπορούσε να είναι δημιουργία. Και λες, τι οξύμωρο! Τι πήγε στραβά; Τι δεν έγινε κατανοητό τη στιγμή που έπρεπε να γίνει;