Πετάει, πετάει

Πετάει, πετάει στο θέατρο Αλέα, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Βάσιας Παναγοπούλου με τους: Θανάση Βισκαδουράκη, Αλέξανδρο Μαρτίδη, Δήμητρα Κολλά, Ειρήνη Τάσσου, Κατερίνα Μπαξεβανάκη και Δήμητρα Δερζέκου.

Η ελληνική απόδοση της φαρσοκωμωδίας του Γάλλου Marc Camoletti Boeing Boeing χαρίζει μια δροσερή, καλοκαιρινή ανάσα στην πολύβουη Τεχνόπολη στο Γκάζι.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

ΥΓ.:

Σύντροφοι δεν διαφέρουμε και πολύ από ένα ζώο ή ένα φυτό. Βιολογικά και μεταφορικά. Άλλωστε πολλές φορές υιοθετούμε χαρακτηριστικά και ιδιότητές τους. Εργάζονται για να μας προσφέρουν οξυγόνο, υλικά για την κατοικία, τροφή, νερό, ομορφιά. Πώς είναι δυνατόν να τρώμε τις σάρκες των ζώων που είναι μέλη της δικής μας τάξης, της εργατιάς, τα φυτά έστω διαθέτουν τη δύναμη της αναγέννησης χάρη στις καλά θαμμένες ρίζες τους. Άλλωστε, είναι επιβεβαιωμένο πως έχουν κώδικα επικοινωνίας, συναισθήματα, νόηση, όλα τα έμβια όντα. Πώς είναι δυνατόν να τ' αντιμετωπίζουμε ως αντικείμενα ή κατώτερους οργανισμούς και να τους φερόμαστε όπως οι δουλοκτήτες, οι επιχειρηματίες, οι επενδυτές, οι μονάρχες, οι αυταρχικοί, οι ολιγάρχες, σαν να είμαστε αριστοκράτες; Πώς είναι δυνατόν να μην τους αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων για την τύχη του πλανήτη, τουλάχιστον έμμεσα εφόσον η επιστήμη έχει αναδείξει τον τρόπο που αντιδρούν στις κλιματολογικές αλλαγές, τον τρόπο εξωτερίκευσης των αντιδράσεών τους. Όταν αυτοχαρακτηρίζονται και αποδίδουμε στους ανώτατους αξιωματικούς των ΗΠΑ τον όρο γεράκια τονίζεται η σαρκοβόρα θηριώδη βάρβαρη αντίληψη για την αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων. Εεε, δεν είναι δυνατόν στα γλέντια μας να φερόμαστε με τον ίδιο τρόπο καταβροχθίζοντας τόνους κρέας.

Της ζωής το ταξίδι

Γιώργου Αλεξανδρή

Εωθινός ευλογίας ψαλμός ο ευδόκιμος ερχομός

του κάθε νεογέννητου στην ανοιχτή τη ζήση

να έχει μέλλον μακρινό με αγλάισμα την τύχη,

μέρες λιόφαντες κι ανέσπερες γεμάτες ευτυχία,

με την ψυχή στην ευφορία του γέλιου και της χαράς

κι ορθό να στέκει απέναντι σε εμπόδια και προκλήσεις.

Η τέχνη δεν έχει σύνορα

Όλοι λένε ότι η τέχνη δεν έχει σύνορα.

Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με ένα χάρισμα που ξεχωρίζει μέσα τους και όταν μπορούν να το εφαρμόσουν –είτε ως σύγγραμμα, μέσα από τη δημιουργία ενός πίνακα, ως ένα ποίημα, ως έναν χορό είτε μέσα από τη δημιουργία μουσικής– εξωτερικεύουν το μέσα τους με το έμφυτο ταλέντο που διαθέτουν. Ο τρόπος διαφέρει, αλλά η πράξη μιας δημιουργίας γεννάει τον καλλιτέχνη.

Μιάσματα απόγνωσης

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Τιθασεύω τον πόθο μου για σένα.

Κρατώ μέσα μου την αγάπη

και τον έρωτά μου φυλαχτό.

Στο σκοτάδι εκεί που

λάμπες δεν υπάρχουν

να ξεθωριάσουν

το πάθος.

Obsession

Obsession (Εμμονή). Ψυχολογικό θρίλερ στο οποίο ο Κάρι Μπάρκερ γράφει, σκηνοθετεί και κάνει το μοντάζ. Παίζουν: Μάικλ Τζόνστον, Ίντε Ναβαρέτε, Κούπερ Τόμλινσον, Μέγκαν Λόουλες, Άντι Ρίχτερ.

Ο Μπερ κάνει μία και μοναδική ευχή, να τον αγαπάει η Νίκι. Η ευχή του πραγματοποιείται αλλά τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν όπως θα ήθελε.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Εδώ και πολλά χρόνια μας ταξιδεύει με τις μελωδίες του, την βαθιά ροκ φωνή του, τις μπαλάντες του –με τα βαθιά νοήματα– και την επαναστατική του χροιά που δεν έχει χαλάσει καθόλου από τότε που πρωτοεμφανίστηκε.

Μα φυσικά και μιλώ για τον αιώνιο έφηβο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Βασίλη της καρδιάς μας.

Οι Groove Therapist και το Monologue

Πώς ξεκίνησε το μουσικό ταξίδι;

Groove Therapist: Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα σημαντικά πράγματα στη ζωή, δεν θυμόμαστε ακριβώς πότε ξεκίνησε. Θυμόμαστε όμως πότε καταλάβαμε ότι δεν υπήρχε επιστροφή.

Στην αρχή ήταν η γοητεία της μουσικής. Μετά ήρθε η ανάγκη της δημιουργίας. Κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε ότι δεν μας αρκούσε να παίζουμε μουσική που έγραψαν άλλοι άνθρωποι. Θέλαμε να χτίσουμε τους δικούς μας κόσμους, να αφηγηθούμε τις δικές μας ιστορίες και να δώσουμε μορφή σε ιδέες που δύσκολα εκφράζονται με απλό λόγο.

Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Groove Therapist.

Οι λέξεις που μεγάλωσαν

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Τούτο το βιβλίο είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μου πολύ πριν φτάσει στα χέρια μου. Το είχα προσέξει στο κοντινό βιβλιοπωλείο της περιοχής μου και με είχε κερδίσει από την πρώτη στιγμή το εξώφυλλό του, μα και ο τίτλος του.

Είχε εξάψει την περιέργειά μου αλλά και την απορία μου ο τίτλος του. Οι λέξεις που μεγάλωσαν. Μπορούν άραγε να μεγαλώσουν οι λέξεις; Είναι μικρές και ακολουθούν την πορεία τη δική μας και μεγαλώνουν; Και αν είναι έτσι, όταν μεγαλώσουν τι γίνεται; Πού πηγαίνουν; Πού βρίσκονται;

Η εκστρατεία

Χρήστου Ντικμπασάνη

Στο φως των διπλών φεγγαριών

αιώνες τώρα

γυαλίζεις τα όνειρά σου

Στα βάθη του στερεώματος

ακονίζεις τα μαχαίρια

των βαθύτερών σου πόθων