Η φωνή της εξουσίας

Η παράσταση που δεν σε αφήνει να φύγεις.

Δεν είναι απλώς θέατρο. Είναι εμπειρία που μένει μέσα σου.

Υπάρχουν έργα και έργα. Υπάρχουν αυτά που πας να τα δεις για να περάσεις καλά, να ξεχαστείς, να γελάσεις, υπάρχουν άλλα που θέλουν να σε συγκινήσουν, να σου τραβήξουν το συναίσθημα, να σε ακουμπήσουν κάπως πιο μέσα και υπάρχουν και εκείνα που φιλοδοξούν να σε προβληματίσουν, να σε βάλουν σε σκέψεις, να φύγεις δηλαδή και όλο αυτό που είδες να το κουβαλάς μαζί σου. Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα, που δεν τους φτάνει τίποτα από όλα αυτά. Δεν θέλουν ούτε να σε διασκεδάσουν, ούτε να σε παρηγορήσουν, ούτε απλώς να σε κάνουν να σκεφτείς. Θέλουν να σε ταράξουν, να σου χαλάσουν την ησυχία, να μπουν μέσα στο κεφάλι σου και να μην λένε να βγουν.

Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς

Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς, στο Σύγχρονο θέατρο, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη, κείμενο Χρόνη Μίσσιου με την ομάδα GAFF στους πρωταγωνιστικούς ρόλους (Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Δημήτρης Μάμιος, Γιάννης Μάνθος, Κωνσταντίνος Πασσάς).

Για αυτά τα παιδιά δεν έχω να πω πολλά. Όσοι παρακολουθούν θέατρο και έχουν δει παλιότερες δουλειές τους ξέρουν τον τρόπο που χειρίζονται το κείμενο και ότι ακολουθούν πιστά τις σκηνοθετικές οδηγίες, οπότε πηγαίνοντας στην παράσταση γνωρίζουν και είναι σίγουροι για το τι θα δουν και στην προκειμένη περίπτωση είναι κάτι εξαιρετικό. Δεν μας έχουν απογοητεύσει ποτέ και το ίδιο συνέβη και τώρα.

Ο ονειροπόλος

Χρήστου Ντικμπασάνη

Πού είναι η λάμψη σου Γη μου;

Πού είναι οι ανταύγειες

των προσδοκιών σου για το γένος μου

που κάποτε με άφηνες να τις κοιτάζω με θάρρος κι ελπίδα;

Χάθηκαν μαζί με τα όνειρά μου

Όνειρα που δεν τόλμησα να κυνηγήσω μέχρι το τέλος

Έφυγες με το Πατρίς

Η συνέχεια της αφιέρωσης στη μακρινή Αυστραλία από το θέατρο Αγγέλων Βήμα, έναν εξαιρετικό και ιδιαίτερο χώρο τέχνης στην καρδιά της πρωτεύουσας.

Το Έφυγες με το Πατρίς είναι μια ιστορία από το βιβλίο του Κώστα Κατσάπη Αυστραλία 10 ιστορίες.

Η ιστορία του πρώτου πλοίου Πατρίς του οίκου Χανδρή που ανέλαβε να μεταφέρει, το μακρινό 1959, τις τύχες χιλιάδων ψυχών από την Ελλάδα στην Αυστραλία σε μία αναζήτηση καλύτερης ζωής. Την ιστορία κάποιων ανθρώπων στο πλοίο επιθυμεί να μας γνωρίσει αυτή η ιστορία αλλά και κάποιους ανθρώπους που δούλευαν σε αυτό.

Από πού κι ως πού Πάπαρι, Αγία Λαύρα, Παλαιαί Πάτραι;

Πλησιάζει η επέτειος της 25ης Μαρτίου και σήμερα θα αναφερθούμε σε δύο τοπωνύμια που σημάδεψαν την Ελληνική Επανάσταση.

Από πού κι ως πού Πάπαρης Αρκαδίας;

Για αυτό το δημοσίευμα απαιτείται έξτρα προσοχή στον τονισμό. Ένας λάθος τόνος μπορεί να κοστίσει ακριβά ιδιαίτερα σε παρεξηγημένους αναγνώστες, που πιθανώς και να ανήκουν στους απανταχού Παπαραίους και Παπαραίες.

Από τους πρώτους οικιστές στην περιοχή, γύρω στα τέλη του 17ου αιώνα, ήταν ένας ιερέας που έγινε και η αιτία που ονομάστηκε έτσι το ιστορικό αυτό χωριό της Αρκαδίας.

Ξέρω πού πήγε το μυαλό σας και σας παρακαλώ να του πείτε να γυρίσει αμέσως πίσω.

Δεν είναι αυτό που νομίζετε!

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

(Πρώτα διαβάζεται η αριστερή στήλη μέχρι το τέλος της σελίδας και μετά η δεξιά στήλη. Ανάλογα τα κέφια του αναγνώστη και την επιθυμία λογοτεχνικών παιχνιδιών το μάτι κάνει συνδυασμού μεταξύ των στίχων των δύο παράλληλων ποιημάτων.)

Όταν πεθαίνει μια αγάπη - Άντε να βγάλω τα άντερα μου

σβήνουν όλα, μια έρημος - να τα δείξω, να μην τα καταπιώ και με δέσουν κόμπο.

Ο αέρας στη μοναξιά του - Χρόνια πέρασαν σχεδόν είκοσι

Ένα μαστίγωμα στο ακίνητο - κι όμως δεν αρκούσαν οι αναμνήσεις

πέλαγος των καμένων στιγμών - έγινε φάντασμα, μια παραίσθηση

Ναι, όλα πεθαίνουν - το φρικιό στου ύπνου μου τη δίνη.

Γίνεται η πίκρα ποτάμι - Αλλά πολύ χειρότερα εξελίχθηκαν για μένα

και ο καημός βουνό - στο ξύπνιο της απόγνωσης τα πράγματα

Με τον ουρανό σε πέπλα - και κει πια ήταν μια μεγαλοπρεπή σκιά

Το σημειωματάριο

Το σημειωματάριο, στη θεατρική σκηνή Αντώνης Αντωνίου, του Ζαν Κλοντ Καριέρ, σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντωνίου, με τον Νίκο Νίκα και την Ελένη Κούστα.

Μια πολύ αξιόλογη παράσταση όπου η σκηνοθεσία του κυρίου Αντωνίου «ζωγράφισε» κυριολεκτικά σε συνδυασμό με τις ερμηνείες των δύο ηθοποιών.

Είκοσι έξι και μία

Είκοσι έξι και μία, στο θέατρο Αλκμήνη, του Μαξίμ Γκόρκι, σε σκηνοθεσία Μπάμπη Κλαλιώτη, με τους Ανδρέα Ανδρεόπουλο, Ειρήνη Σταματίου, Μελίνα Σπετσιέρη, Θεόφιλο Σιδηρόπουλο.

26 εργάτες κλεισμένοι στο ανήλιαγο υπόγειο ενός φούρνου μοχθούν καθημερινά ζυμώνοντας και ψήνοντας γαλέτες. Φτωχοί, ανήμποροι να αντιδράσουν στις προσταγές του αφέντη τους, δουλεύουν κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί αφημένοι στη μοίρα τους.

Και η μνήμη καθαρτήριο φως

Γιώργου Αλεξανδρή

Πορεύτηκε στον ορίζοντα της ανατροπής,

που τόλμησε να πιστέψει πως υπάρχει

και κατάφερε ν' ανθίσει προχωρημένα χρόνια,

σπαταλημένα σε διάτρητους και γερασμένους αιώνες.

Κι ανυψώθηκε πάνω απ' την οικεία του άβυσσο,

της σκοτεινής βεβαιότητας κι εγκαρτέρησης,

αυτής που θεωρούσε ότι κατέχει και ελέγχει

Ιστορία ζωολογικού κήπου

Η πένα του Έντουαρντ Άλμπι έχει προσφέρει στο παγκόσμιο θέατρο κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες. Απασχόλησε και εξακολουθεί να απασχολεί με τους γνήσιους θεατρικούς χαρακτήρες του, τη δομή, τους διαλόγους του και με τις υποθέσεις των έργων του. Ένα από τα πρώτα του έργα, η Ιστορία ζωολογικού κήπου, γνώρισε μεγάλη επιτυχία και συνεχίζει από τα συνεχή ανεβάσματά του.

Ένας άντρας, κάπως τυπικός και κλειστός, κάθεται μόνος του σε ένα πάρκο, διαβάζει την εφημερίδα του και τίποτα δεν προμηνύει αυτό που θα γίνει. Θα του πιάσει κουβέντα ένας άγνωστος άντρας, θα προσπαθήσει να μάθει όσο γίνεται περισσότερα για αυτόν με σκοπό να τον θυμώσει. Να τον θυμώσει πολύ, τόσο πολύ, ώστε να του προσφέρει αυτό που ζητούσε... τον θάνατό του.