Κωμωδία

Η κωμωδία δεν συνοψίζεται μόνο στο να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα, που είναι να κάνει τον κόσμο να γελά. Είναι και αυτό αλλά οικοδομείται το αστείο μέσα από πολλές καταστάσεις, στις πιο ώριμες κωμωδίες, ενώ υπάρχουν βέβαια και αυτές που βασίζονται κυρίως σε πόρτες που ανοιγοκλείνουν και σε λεκτικά αστεία, προεξοφλώντας πολλές φορές το φινάλε του έργου.

Ο Οδυσσέας Ρεκούμης και Το αντίδωρον

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Οδυσσέας Ρεκούμης: «Το αντίδωρον» γεννήθηκε από μια επίμονη αίσθηση απώλειας – προσωπικής αλλά και συλλογικής. Ένιωθα πως κάποια βιώματα, εικόνες και ιστορικά θραύσματα ζητούσαν έναν χώρο μεταμόρφωσης. Η γραφή λειτούργησε σαν μια πράξη επιστροφής: όχι για να αποκαταστήσει, αλλά για να φωτίσει αυτό που μένει όταν κάτι έχει ήδη χαθεί.

Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;

Ο Τριαντάφυλλος Ε. Λυσιμάχου και οι Σπασμένες μνήμες

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Τριαντάφυλλος Λυσιμάχου: Η γραφή, για εμένα, είναι η ανάγκη να εκφράζω την πραγματικότητα γύρω μου και συγχρόνως τον εσωτερικό μου κόσμο, τον εαυτό μου. Για το σκοπό αυτόν επιστρατεύω τη φαντασία, τις μνήμες, τις γνώσεις μου. Ανοίγω ένα παράθυρο στη δημιουργικότητά μου, προσπαθώ να είμαι επινοητικός και εφευρετικός. Από το παράθυρο αυτό διακρίνω μερικές φορές τον μελλοντικό μου αναγνώστη και αυτό μου προκαλεί μία αίσθηση ευθύνης.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Αρχιμάστορας Σόλνες

Αρχιμάστορας Σόλνες, του Χένρικ Ίψεν, στο θέατρο της οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής, σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία από τον Γιώργο Σκεύα. Παίζουν: Άρης Λεμπεσόπουλος, Άγγελος Μπούρας, Γιάννης Εγγλέζος, Λουίζα Παυλάκη, Ιωάννα Καλλιτσάντση, Γιούλη Γεωργοπούλου, Νικολίτσα Ντρίζη.

Ο αρχιμάστορας Σόλνες φτιάχνει σπίτια –δοχεία ψυχών, όπως τα αποκαλεί ο ίδιος– πάνω στα ερείπια της ίδιας του της ζωής. Είναι ένας αρχιτέκτονας με φήμη. Η δουλειά του μονοπωλεί το ενδιαφέρον των αγοραστών κι αυτός γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι μοναδικός στο είδος του. Παρ' όλα αυτά φοβάται τον ανταγωνισμό. Γύρω του υπάρχουν νέοι, ανερχόμενοι αρχιτέκτονες που καραδοκούν να του κλέψουν τη φήμη, κάτι που δεν το δέχεται και κάνει τα πάντα για να μείνει στην κορυφή των προτιμήσεων των πελατών του.

The bride

The bride (Η νύφη), σε σκηνοθεσία Μάγκι Τζίλενχαλ, με τους Ανέτ Μπένινγκ, Τζέσι Μπάκλεϊ, Τζέικ Τζίλενχαλ, Πενέλοπε Κρουζ.

Ήμασταν καλεσμένοι σε γάμο, έναν γάμο εντελώς διαφορετικό από αυτούς που έχουμε συνηθίσει ως τώρα, με μια νύφη τελείως αντισυμβατική σε σχέση με τις νύφες που έχουμε στον νου μας.

Locandiera

Locandiera, του Κάρλο Γκολντόνι, στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (σκηνή Φρυνίχου), σε διασκευή και σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου, με τους Βερόνικα Λαβάκη, Ιβάν Σβιτάιλο, Ντίνο Ποντικόπουλο, Αλέξανδρο Σουριδάκη, Βάσια Λακουμέντο, Μάιρα Γραβάνη, Σαμψών Φύτρο.

Η Μιραντολίνα είναι η ξενοδόχα που μας υποδέχτηκε στο φιλόξενο ξενοδοχείο της. Μια όμορφη, σέξι, δυναμική, ανεξάρτητη γυναίκα που κουμαντάρει μια ολόκληρη πανσιόν ολομόναχη, αποδεικνύοντας ότι μια γυναίκα μπορεί άνετα να είναι αυτόνομη, δραστήρια, επιτυχημένη επιχειρηματίας χωρίς τη βοήθεια κανενός αρσενικού.

Ο Κωνσταντίνος Χατζηπολυκάρπου και Ο έρωτας στα χρόνια της φοβέρας

Πώς ξεκίνησε το μουσικό ταξίδι;

Κωνσταντίνος Χατζηπολυκάρπου: Όπως σε όλα τα ταξίδια, χρειάζεται κάτι που σε «σπρώχνει» για να κάνεις την αρχή. Η ενασχόλησή μου με την τραγουδοποιία ξεκίνησε από την ανάγκη για έκφραση. Για να μοιραστείς συναισθήματα που, καμιά φορά, δεν είναι εύκολο να τα πεις με λόγια.

Από πού εμπνέεστε; Τι πυροδοτεί τη δημιουργικότητά σας;

Κ.Χ.: Τα ερεθίσματα πάντα προέρχονται από βιώματα αλλά και αυτά που αφουγκράζομαι ως παρατηρητής, από προσωπικά βιώματα τόσο και από επιρροές της καθημερινότητας και του ευρύτερου περιβάλλοντος.

Ανατέλλουσα ψυχή

Λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα, στριμώχνονται και παλεύουν να βγουν από ένα μάταιο τούνελ στο φως. Αναζητούν την κάθαρση. Χιλιάδες εικόνες εναλλάσσονται συνεχώς σαν ταινία εποχής μεγάλου μήκους, σαν τα χρώματα σε ένα καρποφόρο δέντρο έτοιμο να προσφέρει τους καρπούς του και να μιλήσει στην ψυχή του αναγνώστη.

Θλίψης αγχόνη

Ελένης Σταθοπούλου

Της άμμου κόκκος θρύψαλα

στο τρίξιμο του κύματος,

της θλίψης αγχόνη δακρύων φλάμπουρα

στους ζοφερούς ορίζοντες της ψυχής,

Δεν είναι τόσο βαθύ ή απλώς δεν θέλουμε να το δούμε;

Το τελευταίο διάστημα, κάθε φορά που επιχειρώ να αναλύσω μια διασκευή από τον χώρο της ψυχαγωγίας πιο ουσιαστικά, ακούω συχνά τη φράση «it's not that deep». Η διατύπωση αυτή λειτουργεί σχεδόν σαν οριστικό επιχείρημα, σαν ένας τρόπος να κλείσει η συζήτηση πριν καν ξεκινήσει.

Αυτό που με απασχολεί δεν είναι απλώς η διαφωνία, αλλά η ίδια η παραδοχή που κρύβεται πίσω από αυτή τη φράση. Ότι η τέχνη της ψυχαγωγίας δεν χρειάζεται ανάλυση, ότι δεν έχει το απαραίτητο βάθος για να την προσεγγίσει κανείς σοβαρά.