Misery

Misery, του Stephen King, σε διασκευή William Goldman, στο θέατρο Άνεσις, σε σκηνοθεσία Έλενας Καρακούλη με τη Φιλαρέτη Κομνηνού, τον Αναστάσιο Ροϊλό και τον Ευθύμη Χρήστου.

Ένα από τα πιο γνωστά μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα τρόμου, το οποίο κυκλοφόρησε στην Αμερική το 1987, στην Ελλάδα το 1994 και το 1990, ο Ρομπ Ράινερ σκηνοθέτησε την κινηματογραφική ταινία, έρχεται στη θεατρική σκηνή προσφέροντας στους λάτρεις του King αλλά και στο θεατρόφιλο κοινό μια ξεχωριστή εμπειρία.

Ο έμπορος της Βενετίας

Ο έμπορος της Βενετίας του William Shakespeare, στο θέατρο 104, σε σκηνοθεσία, μετάφραση, διασκευή του Κώστα Θάνου από την ομάδα Contratiempo η οποία αποτελείται από τους Νικόλα Αλεξίου, Γιώργο Αντωνόπουλο, Μανούσο Γεωργόπουλο, Ελένη Καλαφάτη, Ανδρομάχη Μακρίδου.

Η Βενετία όχι ως τόπος αλλά σαν μηχανισμός όπου όλοι κρίνονται ανάλογα με την οικονομική τους άνεση, τα θρησκευτικά τους πιστεύω, την ιδεολογία τους και την κοινωνική τους θέση.

Κύριο θέμα της παράστασης, η απονομή δικαιοσύνης αλλά και οι ηθικοί φραγμοί.

Τζον Γουέμπστερ

Ο Τζον Γουέμπστερ γεννήθηκε το 1578 στο Λονδίνο. Γνωρίζουμε ελάχιστα για την προσωπική του ζωή. Ούτε υπήρξε ένας θεατρικός συγγραφέας που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στη δραματουργία. Εντούτοις, αν προσέξει κανείς το έργο του, θα δει μέσα σε αυτό πολλά σημάδια ενός ταλέντου που ίσως να μην αξιοποίησε το συγγραφικό του χάρισμα.

Από τις λίγες, λοιπόν, πληροφορίες που έχουμε για τον Γουέμπστερ, πιστεύεται ότι ήταν νυμφευμένος και πατέρας πολλών παιδιών. Η οικονομική του κατάσταση ήταν ικανή να του προσφέρει μια πλούσια και οικονομικά άνετη ζωή.

Το γιοφύρι της Άρτας: Ο μύθος της θυσίας του λαού για τη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας

Ο μύθος του «γιοφυριού της Άρτας» είναι ένας ιστορικός μύθος, ο οποίος κατέχει κεντρική θέση στη νεοελληνική πολιτισμική παράδοση και συνδέεται με τη διαμόρφωση της εθνικής μας ταυτότητας. Επίσης, αποτελεί μία από τις πλέον διαχρονικές αφηγήσεις του ελληνικού και ευρύτερου βαλκανικού πολιτισμικού χώρου. Ο μύθος της εθνικής ενότητας, ο οποίος διδάσκεται στο σχολείο, αποτελεί αυταπόδεικτο σχήμα για το ιστορικό παρελθόν μας και έχει συνέπειες στην πολιτική συνείδηση των μαθητών.

Τόνια Καζιάνη

Γεννήθηκε στην Άνδρο το 1945. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Τριαντάφυλλα για σας» (των Γιώργου Ασημακόπουλου, Βασίλη Σπυρόπουλου και Παναγιώτη Παπαδούκα, θέατρο Εθνικού Κήπου, καλοκαίρι 1969).

Φαίδρα

Φαίδρα, του Γιάννη Ρίτσου, στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, με την Βανέσσα Βαΐτση και τον Κωνσταντίνο Ντάντη.

Η Φαίδρα, σύζυγος του βασιλιά Θησέα, ερωτεύεται παράφορα τον γιο του Ιππόλυτο.

Θέλοντας να ξορκίσει το απαγορευμένο συναίσθημα που την κατακλύζει, τον κοιτάει κατάματα προτάσσοντας τα χυμώδη στήθη της, σε μια απέλπιδα προσπάθεια αποπλάνησης.

Άμλετ: Σώμα σε αναίρεση

Άμλετ: Σώμα σε αναίρεση, στο θέατρο Άβατον. Σκηνοθεσία, μετάφραση, δραματουργία από τον Λευτέρη Μαργιόλα. Παίζουν: Λευτέρης Μαργιόλας, Αθηνά Μαμωνά, Μαρία Κραμποκούκη, Γιώργος Φάκος, Νίκος Φραγκιουδάκης, Ζωή Χρόνη.

Ο Άμλετ –και η αιώνια μάχη με τον ίδιο του τον εαυτό– ζει την απόλυτη αποσύνθεση αναζητώντας τη λύτρωση ανεβαίνοντας τον δικό του Γολγοθά στο όρος του καθαρτηρίου.

Η Σωζία Κοσμά Και τα σημάδια πού είναι;

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Σωζία Κοσμά: Δεν ήταν ακριβώς ιδέα. Περισσότερο ένας ψυχικός πόνος και μια ανάγκη να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη μετά τον θάνατο της αγαπημένης μου φίλης, πριν τρία χρόνια περίπου, από αυτοάνοσο· ήταν αυτά που με οδήγησαν σ' αυτό το πόνημα. Σαν φόρος τιμής στη μνήμη της, γεννήθηκε αυτό το βιβλίο. Να ξεκαθαρίσω, όμως, πως δεν πρόκειται για μια βιογραφία. Πρόκειται για σκέψεις και βιώματα, προσωπικά και μη, που μπήκαν σε σειρά, σε μια προσπάθεια να σκιαγραφήσω την ψυχολογία μιας γυναίκας που υφίσταται βία, κυρίως ψυχολογική. Πρόκειται για την εκπλήρωση ενός ηθικού χρέους, μια εσωτερική υποχρέωση αποκατάστασης της αλήθειας γιατί έτσι το αισθάνθηκα και πραγματικά, αν έπρεπε να δώσω έναν άλλον τίτλο στο βιβλίο μου, αυτός θα ήταν: «Δικαιοσύνη».

Πού γράψατε το βιβλίο σας;

Σ.Κ.: Μα φυσικά στο σπίτι μου, στο καταφύγιό μου. Κι αυτό είναι σπουδαίο. Να αισθάνεσαι το σπίτι σου ένα ασφαλές μέρος όπου μπορείς να εκφράσεις τα συναισθήματά σου χωρίς λογοκρισία, ένα μέρος που μπορείς να χαλαρώνεις, να ανασυντάσσεσαι και να βρίσκεις τον εαυτό σου. Στο σπίτι μου λοιπόν, παρέα με τις γάτες και τη σκυλίτσα μου.

Άγιος Νεόπλουτος

Διάλογος με τον Πεσσόα
Απέναντι στο βιβλίο της ανησυχίας

Γιάννη Σμίχελη

Επίλογος

Μπρος στις λέξεις προηγούνται οι πράξεις και το κυριότερο πριν τα λογοτεχνικά τερτίπια έρχονται ολοκληρωμένα και κατασταλαγμένα τα βιώματα. Η πραγματικότητα είναι παντού: βιβλία, συναισθήματα, ιδέες, σκέψεις, ενέργειες, καθημερινά δρώμενα, επαναληπτικές πρακτικές, συνήθειες, αυτοματισμοί συμπεριφοράς και ροή συμβάντων. Όπως το σύμπαν, πέρα από τα ανθρώπινα αισθητήρια όργανα, είναι ένας συνδυασμός νεφελωμάτων, μισογεμάτων και μισοάδειων, κενών και συμπυκνώσεων διαφορετικών ποιοτήτων και περιεκτικότητας, έτσι και η αντικειμενική πραγματικότητα της ζωής είναι μια θολή ατμόσφαιρα νοοτροπιών, συμβάντων, γεγονότων, συμπεριφορών, πράξεων, σκέψεων και αισθημάτων σε μια χαοτική διάχυση ως προς τις αδήριτες ανάγκες της γέννας, της επιβίωσης, της διαβίωσης και του θανάτου που μόνο με συγκεκριμένες ιδέες πάνω στα συστατικά της τα οποία ορίζει η φυσική, η χημεία, η βιολογία, στους νόμους της που εκπορεύονται από τα φυσικομαθηματικά και στις οργανωτικές δομές με τις διαδραστικές κινήσεις και κυματισμούς εκ της κοινωνιολογίας, μπορούμε να δώσουμε νόημα και αξία στην ύπαρξή μας. Αφήνω για τελευταίο την ψυχή γιατί είναι η ουσία της ζωής και η ασύλληπτη διάσταση των πάντων. Από τη φιλοσοφία, στην θρησκεία, σε ψυχολογία και ψυχοθεραπεία και τώρα πια νευροφυσιολογία και μελέτη εγκεφάλου. Πάντα θα υπάρχει για να μην υπάρχει, δεν θα υπάρχει για να υπάρχει, θα βρίσκεται παντού για να μην εξιχνιάζεται πουθενά, θα είναι αόρατη για να είναι πρόδηλη σε όλα και θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στο άσχετο, το σκόπιμο και το τυχαίο έτσι ώστε να μας οδηγεί με τα βιβλία, την τέχνη και την σοφία της φιλοσοφίας της.

Ο μονόλογος των βράχων

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Σε τύλιξε η θάλασσα

σαν μίτος Αριάδνης,

τα κύματα τα πάλεψες

τώρα τα εγκαταλείπεις,

μα δεν θες

ζωή εσύ εκεί να ζήσεις.

Στέκεσαι ανάμεσα σε δύο,