Βάκχαι

Από πολλούς, οι Βάκχες του Ευριπίδη θεωρείται το καλύτερο έργο του σπουδαίου τραγικού ποιητή – μαζί με την Εκάβη. Η σύνθεση του έργου είναι φτιαγμένη με τα χαρακτηριστικά της υψηλής δραματουργίας. Διαφέρει από την ευριπίδεια ατμόσφαιρα των άλλων έργων του και θεωρείται από τις αρτιότερες τραγωδίες που έχουν σωθεί από την αρχαιότητα.

Εσύ κι εγώ κι ο Φεϊντώ

Εσύ κι εγώ κι ο Φεϊντώ, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Αλεξίου, στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός. Παίζουν: Γιώργος Φολόκης/Δημήτρης Αλεξίου (διπλή διανομή), Βίκυ Κατσαβριά/Ανδριανή Σαχίνογλου (διπλή διανομή), Θωμάς Μαυρογόνατος/Βασίλης Μουτσίπουκος (διπλή διανομή), Μένιος Βλοχαϊτόπουλος, Κατερίνα Ξαναλάτου, Απόστολος Βαρναβέλιας, Στέλλα Βουχιούνη, Χρυσούλα Καραπιπέρη.

Πριν από σένα κι άλλοι

Γιώργου Αλεξανδρή

Να σε σημαδεύει τ' απλωμένο χέρι του ζητιάνου

και συ να πορεύεσαι άτρωτος το δρόμο της ευθύνης,

απρόσβλητος κάτω από την πανοπλία της ψευδαίσθησης

κι ευτυχής στης ψυχής σου τη μακάρια δεσποτεία,

πως έδειχνε και στιγμάτιζε της πολιτείας το χρέος,

μη θαρρείς πως πρωτοτύπησες που ξέφυγε της προσοχής σου

ούτε πως εξιλεώθηκες που υπέκυψες στην οργή σου.

Ανύποπτοι, πριν από σένα διαβήκαν κι άλλοι.

Από πού κι ως πού Ιβηρική χερσόνησος;

Από πού κι ως πού Ιβηρική χερσόνησος και Έβρος;

Σήμερα θα ασχοληθούμε με κάτι τύπους που ζουν στην άλλη άκρη της Ευρώπης σε μια χερσόνησο που ονομάζεται Ιβηρική.

Για το «Ιβηρική» μάλλον φταίει ο ποταμός Έβρος ο οποίος ονομαζόταν ibar που (πιστεύεται ότι) στη γλώσσα των ιθαγενών σήμαινε όχθη ή κοιλάδα.

Οι Έλληνες τον έκαναν Ίβηρ, του έβαλαν και την αρμόζουσα ελληνική κατάληξη, να ο Ίβηρος που από τους Ρωμαίους έγινε Hiberus μέχρι όλη η χερσόνησος να ονομαστεί Hiberia και λίγο αργότερα Iberica στα ισπανικά την ίδια ώρα που ο ποταμός γινόταν Ebro.

Κι αν για τον Ισπανό Έβρο μάθαμε την ετυμολογία του για τον, μισό περίπου σε μήκος, Βαλκάνιο ποταμό αυτό που ξέρουμε είναι ότι ονομαζόταν Ρόμβος μέχρι που ο Έβρος, γιος του Κάσσανδρου, έπεσε και πνίγηκε για να μην τον πνίξει ο ίδιος ο πατέρας του όταν έμαθε ότι πήγε να βιάσει την μητριά του, την Δαμασίππη.

Et Lux Perpetua

Είναι μία ημέρα μετά την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, που εορτάζεται στις 21 Μαρτίου, δηλαδή την πρώτη ημέρα της άνοιξης, και παρευρίσκομαι στην Ευαγγελική Εκκλησία Πειραιώς για τη συναυλία του Libro Coro υπό τη διεύθυνση της Ανθής Γουρουντή.

Το φωνητικό σύνολο παρουσίασε το Requiem in C minor του Luigi Cherubini, μία σύνθεση που διακρίνεται για την πρωτότυπη ενορχήστρωση και την απουσία σόλο. Πρόκειται για έργο αφιερωμένο στην ανάπαυση των ψυχών, αφού ανήκει στη λειτουργική μουσική, με δραματική χροιά και μεγάλη καλλιτεχνική αξία. Κι εφόσον χρειάζεται μια μικτή χορωδία για την εκτέλεσή του, το Libro Coro είναι η πρέπουσα επιλογή.

Υποσυνείδητες υποσχέσεις

Έχω πει επανειλημμένως ότι η ποίηση δεν είναι το φόρτε μου. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Υπάρχουν ποιητικές φωνές που έχουν πολλά να δώσουν. Που μιλούν μέσα από τις λέξεις που εκφράζονται με έναν δικό τους τρόπο γενικότερα.

Επικίνδυνος οίκτος

Επικίνδυνος οίκτος, του Stefan Zweig, σε σκηνοθεσία και θεατρική απόδοση από την Κερασία Σαμαρά, στο θέατρο Χώρος. Παίζουν: Κώστας Αρζόγλου, Βίκυ Μαραγκάκη, Χίλντα Ηλιοπούλου, Βασίλης Μήλιος, Μαρία Φραγγεδάκη, Χάρης Παπαδόπουλος. Επί σκηνής ο συνθέτης Τάκης Μπαρμπέρης.

Ποιος θέλει να τον λυπούνται; Κανείς.

Έτσι και η νεαρή, ανάπηρη κοπέλα, δεν θέλει τον οίκτο κανενός και πόσο μάλλον του άντρα που αγαπά.

Ο ανεκπλήρωτος έρωτάς της για τον αξιωματικό του στρατού θα τη φέρει αντιμέτωπη με τον θάνατο. Εκείνος ανήμπορος να αντισταθεί στα πλούτη της, όντας φιλόδοξος, της δίνει φρούδες ελπίδες κάνοντάς την να πιστέψει ότι θα θεραπευτεί και θα την παντρευτεί.

Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Από τα σημαντικότερα έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, το Ρωμαίος και Ιουλιέτα γνώρισε από το πρώτο του ανέβασμα την μεγάλη επιτυχία και αποδοχή. Ανήκει στις πρώτες τραγωδίες του κορυφαίου δραματουργού και στις πιο δημοφιλείς. Η επιτυχία του θεατρικού έργου μεταφέρθηκε, όπως ήταν φυσικό, αρκετές φορές και στην μεγάλη οθόνη σε ταινίες που έγραψαν την δική τους ξεχωριστή ιστορία στην έβδομη τέχνη. Ο Ζορζ Μελιές, ο Τζορτζ Κιούκορ, ο Φράνκο Τζεφιρέλι, ο Μπαζ Λούρμαν είναι κάποιοι από αυτούς.

Η Άννα-Μαρία Κόκκινου και το 1984

Ο συγγραφέας του δυστοπικού μυθιστορήματος 1984 Τζορτζ Όργουελ κατάφερε να εντυπωσιάσει κοινό και κριτικούς με την εύστοχη ματιά του, τη διαισθητικότητα, το ψυχόδραμα των χαρακτήρων και την πρόβλεψη του Μεγάλου αδερφού. Το 2026, ο Θάνος Νίκας σκηνοθέτησε αυτή την προφητεία, σε μια παράσταση πέντε ηθοποιών που ανέβηκε στο Μικρό Γκλόρια, περισσότερα για την οποία θα βρείτε εδώ.

Η Άννα Μαρία Κόκκινου, μία εξ αυτών, μας είπε σχετικά.

Πώς χαρακτηρίζετε τον ρόλο σας και πώς τον προσεγγίσατε;

Άννα-Μαρία Κόκκινου: Στην παράσταση υποδύομαι την κ. Πάρσονς. Πρόκειται για ένα άτομο του συστήματος, ένα από τα άτομα που περιβάλλουν τον πρωταγωνιστή, τον Γουίνστον.

Κατά τη διάρκεια των προβών και με τις κατευθυντήριες γραμμές του σκηνοθέτη Θάνου Νίκα και τον σκηνικό χώρο που χτίστηκε, επηρεάστηκα από την συνθήκη του εγκλεισμού ως μέρος ενός συστήματος που λειτουργεί κατ' εξοχήν με φόβο και στέρηση ελευθεριών. Αυτό έγινε σώμα και λόγος και υπήρχε η διερεύνηση του πώς είναι ένα άτομο που υπάρχει μέσα σε αυτή την συνθήκη.

Το σημειωματάριο

Ένα πανέξυπνο πνευματικό έργο επέλεξε ο Αντώνης Αντωνίου να ανεβάσει στο θέατρό του, έναν προσωπικό χώρο τέχνης και δημιουργίας που έφτιαξε με πολύ κόπο και αγάπη, κυρίως για να προσφέρει το ποιοτικό θέατρο, που πολλά χρόνια ο ίδιος υπηρετεί.

Το σημειωματάριο είναι μια νουβέλα του Ζαν Κλοντ Καριέρ που με το ιδιαίτερο στιλ του υμνεί τον έρωτα, τις δεύτερες ευκαιρίες, το ποτέ δεν είναι αργά.