Από πού κι ως πού Άγιος Ιωάννης Ρέντης και Φάληρο;

Γιώργου Ζώτου

Πριν απ' όλα να πούμε χρόνια πολλά στους Γιάννηδες και τις Γιαννούλες που γιορτάζουν αυτή την εβδομάδα. Και με την ευκαιρία, ας πάμε να δούμε…

Από πού κι ως πού Άγιος Ιωάννης Ρέντης;

Η εκδοχή του δήμου Νίκαιας - Ρέντη είναι ότι στην αρχαιότητα υπήρξε κάποιο «Ρένδιον πεδίον» και τον 16ο αιώνα ονομάστηκε Ρέντης που σημαίνει «εκ των έσω ρέον ύδωρ». Λίγο κουκουρούκου εκδοχή αλλά σχετικά βολική καθότι στην εκδοχή Νο 2 ο επώνυμος ήρωας δεν ήταν και το καλύτερο παιδί.

Ο Δημήτριος Ρέντης ήταν συμβολαιογράφος κατά την περίοδο (1370 περίπου) που οι Καταλανοί είχαν τον έλεγχο της Αθήνας. Από τους λίγους ντόπιους που ήταν υπέρ του καθεστώτος, μετά τα έκανε πλακάκια και με το νέο καθεστώς των Φλορεντίνων και του νέου δούκα των Αθηνών Νέριο Ατσαγιόλι.

Στην αγορά

Γιώργου Αλεξανδρή

Μπροστά από την πραμάτεια γυρολόι.

Κεφάλια σκυμμένα και ώμοι γερτοί,

πολύφερτα χέρια και πρόσωπα σκαμμένα,

που αδειάζουν την ψυχή τους

στην προσδοκία και την απειλή,

που ξορκίζουν τον αδιόρατο φόβο

μ' ευχές και καλημέρες,

που ζυγιάζουν την ανάγκη

Βελόνι και κλωστή

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Κενά βλέμματα…

Άνθρωποι ραπτομηχανές.

Βελόνες με μανία κεντούν κάθε λογής φτιαξίδια.

Σημάδια ανεξίτηλα από αίμα αφήνουν για αναμνήσεις.

Το χέρι μου στάζει στο φίνο μεταξωτό ύφασμα.

Η κλωστή χλευάζει τον πόνο μου.

Το δικό της μέλλον φαντάζει ευοίωνο.

Ο τελευταίος Γιάνκης

70 λεπτά φτάνουν και περισσεύουν για την παρουσίαση ενός έργου του Άρθουρ Μίλερ, από τα τελευταία του, με τίτλο Ο τελευταίος Γιάνκης. Μέσα σε αυτό τον χρόνο οι τέσσερις ηθοποιοί, που συμμετέχουν σε αυτή την παράσταση, μας παρουσιάζουν όλες τις πτυχές και τα νοήματα που επιθυμεί ο μεγάλος συγγραφέας με αυτό το καυστικό δράμα.

Η ιστορία ξεκινά σε έναν χώρο μιας δημοσίας ψυχιατρικής κλινικής όπου δύο άνδρες, δύο σύζυγοι περιμένουν υπομονετικά να συναντήσουν τις γυναίκες τους που βρίσκονται εκεί λόγω κατάθλιψης, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία.

Ούγκο Μπέτι

Από τους σημαντικότερους δραματουργούς του ιταλικού θεάτρου, ο Ούγκο Μπέτι γεννήθηκε το 1892 και κατέθεσε κάποια από τα σπουδαιότερα έργα του στην παγκόσμια σκηνή. Αν και αρχικά η μεγάλη του αγάπη υπήρξε το ποδόσφαιρο και ασχολήθηκε με αυτό με μεγάλη επιτυχία, δεν άργησε να το εγκαταλείψει για να αφοσιωθεί στην θεατρική συγγραφή όπου διέπρεψε.

Το πνεύμα που διαπνέουν τα έργα του χαρακτηρίζεται από ποίηση, λυρικότητα και συμβολισμό. Δυστυχώς όμως στα πρώτα ανεβάσματά τους, αξίζει να τονιστεί ότι, οι κριτικές υπήρξαν απογοητευτικές παρόλο που στις διανομές συναντάμε κάποια από τα μεγαθήρια της ελληνικής σκηνής. Την μεγάλη αναγνώριση, ως ένας προικισμένος θεατρικός συγγραφέας, την έλαβε λίγα χρόνια αφού είχε φύγει από τη ζωή. Έτσι, με το πέρασμα του χρόνου, θεωρείται ο πρώτος σημαντικός δραματουργός της Ιταλίας για τον 20ό αιώνα – μετά τον Λουίτζι Πιραντέλο.

Φώτα εκκίνησης

Χρήστου Ντικμπασάνη

Ανάβω τα φώτα του αστρόπλοιού μου

για ένα ταξίδι στους πλανήτες

Διασχίζω έτη φωτός μέσα σε ουράνιες μητροπόλεις

αλλόκοσμων πολιτισμών

Mae Powell, Making Room for the Light (Karma Chief Records, Αύγουστος 2025)

Ή αλλιώς: Ένα κομψό, διαχρονικό σκίτσο για το καλοκαίρι

Το να χαρακτηρίσεις κάτι ως «καλοκαιρινό album» είναι, ίσως, ένα υπερβολικά χρησιμοποιημένο κλισέ στη μουσική δημοσιογραφία και συζήτηση. Συνήθως συνοδεύει δίσκους ανάλαφρους, φωτεινούς και αισιόδοξους, που ταιριάζουν με μεγάλες, ηλιόλουστες μέρες. Από αυτή την άποψη, ο νέος, δεύτερος δίσκος της Mae Powell, είναι άριστος υποψήφιος για «καλοκαιρινό album», αλλά αυτή η απλοϊκή ετικέτα δεν αρκεί για να αποδώσει τη διαχρονική ομορφιά του υλικού της.

Κόκκινα φανάρια

Κόκκινα φανάρια στη σκηνή Brecht-2510, σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη με μια πλειάδα ηθοποιών: Ελένη Ροδά, Πάνος Κορδαλής, Μαρία Συμεών, Τίσσα Βαϊλάκη, Χρίστος Γεωργίου, Τίνα Κοχυλά, Νίκος Μπουρνιάς, Αλέξης Μαρτζούκος, Δημήτρης Πρωτογεράκης, Δέσποινα Χαριάτη, Σπύρος Κατηφόρης, Κυριάκος Καρκάλης και στην πρώτη της θεατρική εμφάνιση η Χρυσή Ολυμπιονίκης 2004 Αθανασία Τσουμελέκα.

Τρούμπα, εποχή 1944-1967 όπου οι οίκοι ανοχής ανθίζουν με τα κορίτσια τους να εργάζονται σε ένα σκληρό περιβάλλον.

Η Ορτανσία Πέτρογλου και Η Ντομινίκ στο Παρίσι

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Ορτανσία Πέτρογλου: Η ιδέα για την «Ντομινίκ στο Παρίσι» ήρθε όταν πλησίαζα στο τέλος του πρώτου βιβλίου με ηρωίδα την Ντομινίκ, «Η Ντομινίκ και το ανατολικό δάσος». Λίγο πριν το τελειώσω άκουσα την επιθυμία της ηρωίδας μου η οποία ήθελε να ταξιδέψει και να γνωρίσει νέες χώρες και νέες περιπέτειες. Έτσι, με αφορμή το βιβλίο που παραλαμβάνει ως δώρο Χριστουγέννων από τον Ιούλιο Βερν, που αφορά στο Παρίσι του μέλλοντος, θέλησα και εγώ μέσω των γονιών της να της κάνω δώρο το πρώτο της ταξίδι που δεν είναι άλλο από το Παρίσι.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;

Ο.Π.: Στο σπίτι και στο γραφείο. Σε ανύποπτο, όμως, χρόνο έρχονταν οι ιδέες.

Η Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλλή και το Τάμα ψυχής: Οδοιπορικό στις ρίζες

Το Τάμα ψυχής αποτελεί έργο ζωής. Συγγραφείς του η μητέρα μου Βαρβάρα Αποστόλοβνα Τεκμιτσέβα Κοζάκου, ποντιακής καταγωγής από την Τραπεζούντα, που γεννήθηκε στο Σουχούμ της Γεωργίας, και εγώ.

Από μικρές ακούγαμε τη μητέρα μας να μας διηγείται ιστορίες για την καταγωγή της και τα χρόνια που έζησε στον Καύκασο και στην Ελλάδα, σε περιόδους δύσκολες, γεμάτες δοκιμασίες. Με προτροπή δική μου και της αδελφής μου, άρχισε να γράφει για τη ζωή της, ενώ συγχρόνως ασχολείτο και με την ποίηση, που τη συντρόφευε από τα νεανικά της χρόνια. Φεύγοντας το 1997, μας άφησε ένα πολύτιμο θησαυρό, ένα χειρόγραφο 186 σελίδων με την αυτοβιογραφία της και αρκετά ποιήματα, όλα στη ρωσική γλώσσα. Μια πρώτη περίληψη στα ελληνικά και μετάφραση κάποιων από τα ποιήματα της, έγινε από την Λαρίσσα Παρτζίλη, και γι' αυτό την ευχαριστώ θερμά!