Ξαναγεννιέμαι

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Δεν επισκέπτεσαι με αγάπη τον καθένα από εμάς!

Όσο κι αν σε απομακρύνουμε, όσο κι αν σε απωθούμε, εσύ πάντα πανέτοιμη να σπάσεις τα στεγανά μας, και να περάσεις στην επίθεση.

Κι όλο πλησιάζεις και όλο τρέχουμε αλάργα.

Αλλάζεις τα χρώματα της ψυχής μας κάνοντάς τα μαύρα, ρουφιάνα προδοσία.

Και όπως ραγίζει το γυαλί δεν θα κολλήσει ποτέ ξανά.

Κι όσους εμπιστεύτηκε η ψυχούλα μας, δεν αρκούνται στα τραύματα που άφησαν.

Ο πειρασμός

Ένα από τα κλασικότερα έργα, του Γρηγόριου Ξενόπουλου, Ο πειρασμός, παρακολούθησα στο θέατρο Τζένη Καρέζη, έναν όμορφο και φιλόξενο χώρο που δημιουργήθηκε από αγάπη για την τέχνη του θεάτρου στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Η σκηνοθέτης Μαριάννα Κάλμπαρη επιλέγει τον χρόνο 1950 κι εκεί στήνει το σκηνικό όπου διαδραματίζονται οι διάσπαρτες ιστορίες του Πειρασμού που δεν είναι άλλος από μια όμορφη υπηρετριούλα, την Καλλιόπη, που αναστατώνει με τη φινέτσα της και την πονηριά της όλα τα αρσενικά της αριστοκρατικής οικογένειας Γεωργιάδη.

Από πού κι ως πού Βαρυμπόμπη και Κακοσάλεσι;

Από πού κι ως πού Βαρυμπόμπη;

Στην περιοχή ζούσε ένας μάγειρας που τον έλεγαν Μπομπ.

Και έφτιαχνε ο άτιμος, ένα ιμάμ μπαϊλντί… μούρλια!

Καμιά φορά όμως έριχνε κανένα καρύκευμα παραπάνω και τότε οι πελάτες διαμαρτυρόντουσαν:

— Το έκανες πολύ βαρύ Μπομπ το ιμάμ!

Ήταν κι ο ίδιος λίγο παχουλούτσικος, βαρύ το ιμάμ, βαρύς κι ο Μπομπ αλλά όλοι έτρεχαν να φάνε από τα χεράκια του Βαρυ-Μπομπ στην Βαρυμπόμπη…

ΟΚ, αυτή είναι η εκδοχή του Από πού κι ως πού; αλλά κι η επίσημη εκδοχή δεν απέχει και πολύ:

Varibob στα σλάβικα είναι κύριο όνομα που ετυμολογικά προέρχεται από το варя (= βράζω) και боб (= φασόλια).

Νούμερο 21

Νούμερο 21, στο θέατρο Μικρό Γκλόρια, της Χριστίνας Λαμπούση, σε σκηνοθεσία Ερμίνας Κυριαζή.

Παίζουν: Δημήτρης Καραβιώτης, Ξένια Κουτσουμπού, Λεωνίδας Λεοντιάδης και σε βιντεοκλήση ο Φώτης Λαζάρου.

Κακοποίηση, λεκτική, σωματική, ψυχολογική.

Ανασφάλεια, φόβος, αδιέξοδο.

Ο μεθυσμένος πόλεμος των κομμάτων, με λικέρ μέντας...

Ιουλίας Λυμπεροπούλου

Πιο πολλούς τοίχους συναντούσε μπροστά της παρά δρόμους η Ερατώ. Διακόπτονταν οι πορείες, κόβονταν σε νοερά «τετράγωνα», που μπορεί και να μην ήταν καν τετράγωνα, γιατί κάποιοι τοίχοι θύμιζαν το Σινικό. Όχι σε πάχος. Σε έκταση. Χανόταν η άκρη τους για το βλέμμα, δίνοντας τη θέση της η πραγματικότητα σε μία, κατά κυριολεξία, τρομερή φαντασία. Κάθε τοίχος και εγωισμός. Ήταν το σημείο στο οποίο σταματούσε ο άλλος να την ακούει. Ακόμα και να τη βλέπει, σαν να του είχε δώσει με τα λόγια ή τη στάση της, απουσία πρόθεσης, μία δυνατή μπουνιά στο στομάχι, να τον ταρακουνούσε κι ύστερα εκείνος κάκιωνε. Πέτρωνε το πρόσωπο. Γινόταν ανέκφραστο και χανόταν κι εκείνη από προσώπου Γης για τον συνομιλητή της. Εμείς και εσείς. Εμείς και οι άλλοι. Εγώ και εσύ, ήταν σαν να της έλεγε. Πάνε να βρεις αλλού διέξοδο.

Και εκείνη περπατούσε, περπατούσε κι άκρη δεν έβρισκε. Έπιαναν πολύ χώρο αυτοί. Διευρύνονταν, απλώνονταν, χωρίς απαραίτητα να εξελίσσονται. Απλώς υπήρχαν στον χώρο σαν παλιοί Ανατολίτες. Ξάπλωναν, έκαναν τον χώρο τεκέ από τη θολούρα και τα περίμεναν όλα στο χέρι από φανταστικά δουλικά. Αν δεν τους έβγαινε αλλιώς, μουντζούρωναν. Είναι μία τέχνη και αυτή! Η μουντζούρα. Όπως και η αντιγραφή βέβαια, ιδίως όταν προσπαθεί κάποιος να μην προδίδεται, διοχετεύοντας εκεί όλη την ενέργεια, που, σε άλλη περίπτωση, θα μπορούσε να είναι δημιουργία. Και λες, τι οξύμωρο! Τι πήγε στραβά; Τι δεν έγινε κατανοητό τη στιγμή που έπρεπε να γίνει;

Ματαιοδοξία

Χρήστου Ντικμπασάνη

Συλλογίσου ποιος είσαι συλλογίσου!

Εσύ λέρωσες τη ζωή σου, εσύ τη μόλυνες

Δεν είσαι αληθινός φίλος του εαυτού σου

Είσαι ο μοναδικός ένοχος

Βρικόλακες

Βρικόλακες του Χένρικ Ίψεν, στο θέατρο Radar, σε σκηνοθεσία Αναστασίας Παπαστάθη.

Παίζουν: Σοφία Αγγελικοπούλου, Κώστας Κλάδης, Αναστασία Παπαστάθη, Θοδωρής Σκούρτας, Νεκτάριος Φαρμάκης.

Το έργο του Ίψεν Βρικόλακες, ένας ύμνος στην ισότητα των δύο φύλων, μια κραυγή ενάντια στην υποκρισία και τη διαφθορά, είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε στο θέατρο Radar με ένα πολύ καλό καστ ηθοποιών.

Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ

Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ, στο θέατρο Θησείον, του Tristan Petitgiraro, σε σκηνοθεσία Κόρας Καρβούνη, με τους Μιχάλη Σωριόπουλο, Βάσω Καβαλλιεράτου, Στάθη Κόικα.

Το να θες να χωρίσεις είναι το μόνο εύκολο. Το δύσκολο είναι το πώς να το πεις στον άλλον.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι.

1) Δια ζώσης κοιτώντας κατάματα τον/την σύντροφο.

2) Στέλνοντας ένα μήνυμα.

3) Από το τηλέφωνο.

Κουφέτα & κόλλυβα

Η θεατρική ομάδα «Της μάνας σου» κυρίως ασχολείται με την κωμωδία και το κάνει πολύ καλά. Αυτή τη φορά και πάλι με κείμενο του Σπύρου Γεωργακόπουλου παρακολούθησα στο θέατρο Εργοτάξιο που φιλοξενεί την νέα του παράσταση, τα Κουφέτα και κόλλυβα. Μια μαύρη κωμωδία, δημιουργική, έξυπνη και ξεκαρδιστική από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελευταία.

Ο έμπορος της Βενετίας

Το θέατρο Αλκυονίς φιλοξενεί ένα από τα πιο γνωστά έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με τίτλο Ο έμπορος της Βενετίας.

Μια μεγάλη παραγωγή σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μπέζου, που πρωταγωνιστεί στον ρόλο του μοναχικού και σκληρού Σάυλωκ, μαζί με την Φαίη Ξυλά στον ρόλο της όμορφης και έξυπνης Πόρσια και τον Τάσο Γιαννόπουλο στον ρόλο του ρομαντικού και ευαίσθητου Αντόνιο και με έναν μεγάλο θίασο.