Αρχιμάστορας Σόλνες

Αρχιμάστορας Σόλνες, του Χένρικ Ίψεν, στο θέατρο της οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής, σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία από τον Γιώργο Σκεύα. Παίζουν: Άρης Λεμπεσόπουλος, Άγγελος Μπούρας, Γιάννης Εγγλέζος, Λουίζα Παυλάκη, Ιωάννα Καλλιτσάντση, Γιούλη Γεωργοπούλου, Νικολίτσα Ντρίζη.

Ο αρχιμάστορας Σόλνες φτιάχνει σπίτια –δοχεία ψυχών, όπως τα αποκαλεί ο ίδιος– πάνω στα ερείπια της ίδιας του της ζωής. Είναι ένας αρχιτέκτονας με φήμη. Η δουλειά του μονοπωλεί το ενδιαφέρον των αγοραστών κι αυτός γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι μοναδικός στο είδος του. Παρ' όλα αυτά φοβάται τον ανταγωνισμό. Γύρω του υπάρχουν νέοι, ανερχόμενοι αρχιτέκτονες που καραδοκούν να του κλέψουν τη φήμη, κάτι που δεν το δέχεται και κάνει τα πάντα για να μείνει στην κορυφή των προτιμήσεων των πελατών του.

The bride

The bride (Η νύφη), σε σκηνοθεσία Μάγκι Τζίλενχαλ, με τους Ανέτ Μπένινγκ, Τζέσι Μπάκλεϊ, Τζέικ Τζίλενχαλ, Πενέλοπε Κρουζ.

Ήμασταν καλεσμένοι σε γάμο, έναν γάμο εντελώς διαφορετικό από αυτούς που έχουμε συνηθίσει ως τώρα, με μια νύφη τελείως αντισυμβατική σε σχέση με τις νύφες που έχουμε στον νου μας.

Locandiera

Locandiera, του Κάρλο Γκολντόνι, στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (σκηνή Φρυνίχου), σε διασκευή και σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου, με τους Βερόνικα Λαβάκη, Ιβάν Σβιτάιλο, Ντίνο Ποντικόπουλο, Αλέξανδρο Σουριδάκη, Βάσια Λακουμέντο, Μάιρα Γραβάνη, Σαμψών Φύτρο.

Η Μιραντολίνα είναι η ξενοδόχα που μας υποδέχτηκε στο φιλόξενο ξενοδοχείο της. Μια όμορφη, σέξι, δυναμική, ανεξάρτητη γυναίκα που κουμαντάρει μια ολόκληρη πανσιόν ολομόναχη, αποδεικνύοντας ότι μια γυναίκα μπορεί άνετα να είναι αυτόνομη, δραστήρια, επιτυχημένη επιχειρηματίας χωρίς τη βοήθεια κανενός αρσενικού.

Ο Κωνσταντίνος Χατζηπολυκάρπου και Ο έρωτας στα χρόνια της φοβέρας

Πώς ξεκίνησε το μουσικό ταξίδι;

Κωνσταντίνος Χατζηπολυκάρπου: Όπως σε όλα τα ταξίδια, χρειάζεται κάτι που σε «σπρώχνει» για να κάνεις την αρχή. Η ενασχόλησή μου με την τραγουδοποιία ξεκίνησε από την ανάγκη για έκφραση. Για να μοιραστείς συναισθήματα που, καμιά φορά, δεν είναι εύκολο να τα πεις με λόγια.

Από πού εμπνέεστε; Τι πυροδοτεί τη δημιουργικότητά σας;

Κ.Χ.: Τα ερεθίσματα πάντα προέρχονται από βιώματα αλλά και αυτά που αφουγκράζομαι ως παρατηρητής, από προσωπικά βιώματα τόσο και από επιρροές της καθημερινότητας και του ευρύτερου περιβάλλοντος.

Ανατέλλουσα ψυχή

Λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα, στριμώχνονται και παλεύουν να βγουν από ένα μάταιο τούνελ στο φως. Αναζητούν την κάθαρση. Χιλιάδες εικόνες εναλλάσσονται συνεχώς σαν ταινία εποχής μεγάλου μήκους, σαν τα χρώματα σε ένα καρποφόρο δέντρο έτοιμο να προσφέρει τους καρπούς του και να μιλήσει στην ψυχή του αναγνώστη.

Θλίψης αγχόνη

Ελένης Σταθοπούλου

Της άμμου κόκκος θρύψαλα

στο τρίξιμο του κύματος,

της θλίψης αγχόνη δακρύων φλάμπουρα

στους ζοφερούς ορίζοντες της ψυχής,

Δεν είναι τόσο βαθύ ή απλώς δεν θέλουμε να το δούμε;

Το τελευταίο διάστημα, κάθε φορά που επιχειρώ να αναλύσω μια διασκευή από τον χώρο της ψυχαγωγίας πιο ουσιαστικά, ακούω συχνά τη φράση «it's not that deep». Η διατύπωση αυτή λειτουργεί σχεδόν σαν οριστικό επιχείρημα, σαν ένας τρόπος να κλείσει η συζήτηση πριν καν ξεκινήσει.

Αυτό που με απασχολεί δεν είναι απλώς η διαφωνία, αλλά η ίδια η παραδοχή που κρύβεται πίσω από αυτή τη φράση. Ότι η τέχνη της ψυχαγωγίας δεν χρειάζεται ανάλυση, ότι δεν έχει το απαραίτητο βάθος για να την προσεγγίσει κανείς σοβαρά.

Μέλπω Ζαρόκωστα

Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 7 Μαΐου 1933. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Υπάρχει και φιλότιμο» (των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, θέατρο Βεργή, 1964-1965).

Ο επικήδειος

Ο Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια του σκηνοθέτη-ηθοποιού Βασίλη Βλάχου είναι ένα διώροφο νεοκλασικό κτήριο στην πλατεία Αμερικής. Ο κάτω όροφος του κτηρίου είναι ένας θεατρικός χώρος που έχει φιλοξενήσει (κι εξακολουθεί να φιλοξενεί) εκδηλώσεις που προσφέρουν αξία μέσα από τον πολιτισμό. Σε παλαιότερη συνέντευξή του, στο περιοδικό Εποχή, είχε αναφέρει: «Δεν ζητάω να είμαι ο μεγάλος καινοτόμος του θεάτρου που θα εκπληρώσω κάτι για το οποίο άλλοι μπορεί να είναι πιο ικανοί. Αρκούμαι στο να προσφέρω πολιτισμό στην περιοχή. Να είμαι ειλικρινής και αληθινός απέναντι στο κοινό.».

Άραγε, αυτά τα θεμελιώδη πιστεύω του έχουν σχέση με τον θεατρικό μονόλογο, Ο επικήδειος, του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που ανεβάζει έως τις 30 Μαρτίου 2026; Ή, ακριβώς επειδή είναι τόσο σεμνός και συνειδητοποιημένος, θέλει να καυτηριάσει τη μεταθανάτια δόξα που επιθυμούν πολλοί άνθρωποι, προπάντων της τέχνης;

Γράμματα που ποτέ δεν εστάλησαν

Έχω γράψει πολλές φορές πως τα μικρά σε έκταση βιβλία, είναι δύσκολο να αποδοθούν λόγω της συμπυκνωμένης πληροφορίας τους και όχι μόνο. Ο αναγνώστης καλείται να συνδεθεί με τον δημιουργό και να εκμαιεύσει μονάχος του, πολλές φορές, όλα όσα ο τελευταίος, φειδωλός σε λέξεις του, παρέχει μέσα στο κείμενό του. Δεν διαβάζονται γρήγορα, όσο κι αν κάποιοι αυτό νομίζουν. Σίγουρα, μπορείς να τα διαβάσεις επιδερμικά, μα δεν θα σου έχουν προσφέρει σχεδόν τίποτα από τον πλούσιο κόσμο τους. Τα μικρά σε έκταση βιβλία είναι μια πρόκληση. Ένα στοίχημα με τον εαυτό σου να κερδίσεις όσο περισσότερα μπορείς, αρκεί να σταθείς επάνω τους με σεβασμό, να τα μελετήσεις και να προβληματιστείς για το καλά κρυμμένο τους παρασκήνιο.