Μια συζήτηση με την Τίσσα Βασιλάκη για τους θεατρικούς ρόλους, το ρίσκο, την κωμωδία και το θέατρο που αγγίζει την ψυχή. Αφορμή, για την συνέντευξη αυτή, υπήρξε η παράσταση
Κόκκινα φανάρια του Αλέκου Γαλανού, στη σκηνή BRECHT-2510, σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη.
Η παράσταση
Η παράσταση ανοίγει με μια αίσθηση σκοτεινής οικειότητας: ο θεατής μπαίνει σε έναν χώρο όπου η ένταση των χαρακτήρων και η ατμόσφαιρα του έργου κυριαρχούν αμέσως. Η σκηνοθεσία του Βασίλη Πλατάκη δίνει έμφαση στη συναισθηματική αλήθεια των προσώπων, χωρίς περιττά στολίδια ή φλυαρίες. Κάθε κίνηση στη σκηνή, κάθε βλέμμα και κάθε σιωπή μοιάζει να έχει βάρος και λόγο ύπαρξης.
Η σκηνική αισθητική είναι λιτή αλλά πολύ προσεγμένη: το κόκκινο φως, σαν τον τίτλο της παράστασης, ζωντανεύει την ατμόσφαιρα και δημιουργεί ένα αίσθημα έντασης και ταυτόχρονα οικειότητας. Η μουσική του Τάκη Μπινιάρη –όπου υπάρχει– ενισχύει το δράμα χωρίς να το επισκιάζει, κρατώντας τον θεατή σφιχτά μέσα στον κόσμο των χαρακτήρων.
Το έργο καταφέρνει να συγκινήσει και να προβληματίσει ταυτόχρονα. Δεν πρόκειται απλώς για μια ιστορία ανθρώπων στο περιθώριο. Είναι μια μελέτη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τις σχέσεις και την προσωπική ελευθερία. Η παράσταση αφήνει τον θεατή με την αίσθηση ότι έχει μπει μέσα σε έναν κόσμο όπου η ζωή είναι τόσο σκληρή όσο και όμορφη, και ότι κάθε επιλογή έχει βάρος.