Τι συμβαίνει όταν οι αναμνήσεις σου ανήκουν πια σε ολόκληρο τον κόσμο;
Οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει αρχίσει να βρίσκει άσπρες τρίχες στη μύτη του και στα αφτιά του και να νιώθει πόνους στους γοφούς θα εκτιμήσει το πώς ο σχεδόν 84χρονος Paul McCartney εξακολουθεί να χωράει όλη τη νοσταλγία του μέσα στις μικρές χαραμάδες ενός στίχου. Είναι εκείνος ο αξιοπρεπής ηλικιωμένος που θα ήθελες να γίνεις κι εσύ κάποτε – ο τύπος που σου λέει η αυλή μου είναι ανοιχτή για σένα, παραμένει στην κορυφή των δυνατοτήτων του και δεν ξεχνά ποτέ από πού ξεκίνησε. Μπορεί να έχει τίτλους, χρήματα και μια θέση στο πάνθεον της μουσικής ιστορίας, αλλά βαθιά μέσα του παραμένει ο μικρός Scouser από το Dungeon Lane, ή τουλάχιστον αυτή είναι η βασική ιδέα πίσω από το Boys of Dungeon Lane, τον 20ό solo δίσκο του και πρώτο μετά από έξι χρόνια. Αν το δεις αλλιώς, όμως, πρόκειται για ένα πολύ λιγότερο «καθολικό» concept album. Δεν αφορά απλώς τη νοσταλγία για τα ανέμελα παιδικά χρόνια, αλλά την επιθυμία ενός υπερβολικά διάσημου ανθρώπου να νιώσει ξανά άγνωστος έστω και για λίγο. Να υπάρξει έξω από τη βαρυτική έλξη της τεράστιας μαύρης τρύπας που λέγεται Beatleverse. Είναι βέβαια μια υπέροχη ζωή, όμως υπάρχει λόγος που η συμμετοχή του Ringo Starr στον δίσκο περιλαμβάνει ένα ντουέτο για τη φτώχεια στο Λίβερπουλ της δεκαετίας του '50. Υπάρχει μια βαθιά ανάγκη επιστροφής σε εκείνη την απλή, καθημερινή ζωή, στους φθαρμένους δρόμους της εργατικής τάξης. Σε έναν κόσμο εμμονικό με τη φήμη και την επιτυχία, ένας άνθρωπος που τα απέκτησε όλα αναρωτιέται αν οι καλύτερες μέρες της ζωής του ήταν τελικά τότε που ήταν ο κανένας.
