Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους, πολυγραφότατους και πνευματικούς Έλληνες λογοτέχνες που έχει μείνει στην ιστορία. Συγχρόνως με την ποίηση, τα διηγήματα, τη δημοσιογραφία, ήταν κριτικός τέχνης και πολιτικός.

Θερμός υποστηρικτής της δημοτικής γλώσσας, με όλη τη δύναμη της ψυχής που είχε στο γλωσσικό ζήτημα, γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου το 1877 στο Καρπενήσι.

Εγκόλπια ιάματα

Τα ποιήματα της ποιητικής συλλογής του Κώστα Ευαγγελάτου, που έχει τον χαρακτηριστικό και πλούσιο σε νοήματα και σημασίες τίτλο Εγκόλπια ιάματα, είναι για τον αναγνώστη εγκόλπιο σοφίας και συνάμα ίαμα ψυχής. Είναι, με άλλα λόγια, δόσεις σοφίας, κατασταλαγμένη γνώση που ο ποιητής προσφέρει αφειδώλευτα στον αναγνώστη, ο οποίος την εγκολπώνεται και την μετουσιώνει σε εγκόλπιο ζωής. Θα μπορούσα να πω ότι αυτή η ποιητική συλλογή είναι συνέχεια της προηγούμενης ποιητικής συλλογής του με τίτλο Εγκάρσια ρήματα, συλλογή που, όπως είχα γράψει, ήταν «μια εγκάρσια τομή στην ποιητική του δημιουργία που δρα ποιητικά ως γέφυρα που συνδέει, αλλά και χωρίζει ταυτόχρονα τα ποιητικά του δρώμενα» (Κυμοθόη, τόμος 31, Αργοστόλι 2021, σ. 300-303).

Έργο ωριμότητας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τούτη η νέα ποιητική συλλογή, καταστάλαγμα λόγου και σοφίας, διαθήκη και παρακαταθήκη ζωής για τις γενιές που έρχονται. Όπως λέει ο ίδιος στο εναρκτήριο ποίημα της συλλογής με τίτλο Διαθήκη: «Συντάσσεις με φτερό τη στωική παραίτηση του τεθλασμένου σώματος της νιότης...».

Πέτρα και φωτιά

Το μυθιστόρημα της Μαρίας Καλαμίδα Πέτρα και φωτιά, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραφή, είναι μια αφήγηση που τοποθετεί τον αναγνώστη ανάμεσα σε δύο ακραίες καταστάσεις. Τη μνήμη που επιμένει και το πάθος που κατακαίει.

Η πέτρα και η φωτιά δεν λειτουργούν ως λογοτεχνικά σύμβολα με προκαθορισμένο νόημα. Αντίθετα, συγκρούονται, μετατοπίζονται και ανταλλάσσουν ρόλους. Η πέτρα δεν είναι μόνο αντοχή, αλλά και βάρος. Η φωτιά δεν είναι μόνο καταστροφή, αλλά και αποκάλυψη. Και ανάμεσά τους, οι άνθρωποι. Φιγούρες εύθραυστες, αντιφατικές και παγιδευμένες σε μυστικά και αλήθειες που άργησαν να ειπωθούν.

Ο Γιώργος Παναγιώτου και Ο διαβόητος κ. Μπλακ

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Γιώργος Παναγιώτου: Σκοπός είναι να καλύψεις μία εσωτερική δημιουργική ανάγκη, να γίνεις κοινωνός ενός μηνύματος – αν και στην πορεία, ένα από τα παράπλευρα οφέλη είναι η σε βάθος γνωριμία με τον ίδιο σου τον εαυτό. Σε κάθε περίπτωση, η αποτύπωση της σκέψης σε κάποιο έντυπο ή ψηφιακό μέσο λαμβάνει χώρα συνήθως με σκοπό την προσέλκυση όσο το δυνατόν περισσότερων ευχαριστημένων αναγνωστών, κατά τον ίδιο περίπου τρόπο που, όταν λες ένα ανέκδοτο, ικανοποιείσαι βλέποντας γελαστά και χαρούμενα πρόσωπα.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Γ.Π.: Δεν το βρίσκω δύσκολο. Στην πραγματικότητα, θεωρώ ότι είναι πολύ πιο εύκολο από το να προσπαθήσεις να εκφράσεις με επάρκεια τις ιδέες και τις σκέψεις σου στον προφορικό λόγο.

Η Ελένη Μπεντίλλα και οι Δυο καφέδες μέτριοι

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Ελένη Μπεντίλλα: Η ανάγκη να μιλήσω για την κατανόηση των διαφορών ανάμεσά μας που γεννούν εχθρότητες. Αν κατανοήσουμε πρώτα ο ένας τον άλλον μετά θα δώσουμε ευκαιρίες να συνυπάρξουμε ειρηνικά.

Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;

Ε.Μ.: Κάθε μυθιστόρημα που γράφω αποτελεί ένα βήμα της προσωπικής μου ωριμότητας. Όταν τα ξαναδιαβάζω ξαναζώ το παρελθόν μου.

Η Κυριακή Πλαϊνάκη και οι Συγκάτοικοι στη σιωπή

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Κυριακή Πλαϊνάκη: Η σύγχρονη κοινωνία, μέσα στην οποία ζει και κινείται ο κάθε συγγραφέας, είναι η πηγή της έμπνευσής του. Κι επειδή είναι παρατηρητής του κόσμου και των γεγονότων που, άλλοτε θετικά άλλοτε αρνητικά, κατακλύζουν την καθημερινότητα του, μπορεί να περιγράψει καταστάσεις που τον ερεθίζουν. Η μυθοπλασία αναλαμβάνει την παρουσίαση τους με τρόπο γλαφυρό που συγκινεί ή προβληματίζει τον αναγνώστη.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;

Κ.Π.: Ζω στην Αθήνα κι εδώ εμπνέομαι και συγγράφω.

Ο φίλος μου, ο Λευτεράκης

Μια καταπληκτική ταινία του 1962 από τον εξαιρετικό Αλέκο Σακελλάριο, στη σκηνοθεσία και το σενάριο, με τίτλο Ο φίλος μου, ο Λευτεράκης διατηρεί την αίγλη της εδώ και 63 χρόνια, πάντα επίκαιρη, πάντα αστεία... μία από τις καλύτερες κωμωδίες του παλιού σινεμά που, από τότε μέχρι σήμερα, έχει παιχθεί πολλές φορές στην θεατρική σκηνή. Αυτή τη φορά την είδα στο όμορφο θέατρο Αθηναϊκή σκηνή Κάλβου Καλαμπόκη, στην καρδιά της Πλάκας, σε παραγωγή της εταιρείας Φωτόνιο τέχνης και πολιτισμού με τις προσκλήσεις που μου διέθεσε η ευγενική Άντζυ Νομικού, η υπεύθυνη επικοινωνίας.

Η έννοια της αγωγής και η συναισθηματική ζωή των πρωτόγονων

Η αγωγή είναι το βασικό γνώρισμα της ανθρωπότητας· είναι η εκδήλωση και ενέργεια η οποία χαρακτηρίζει καλύτερα το ανθρώπινο γένος. Είναι το φαινόμενο το οποίο επέτρεψε στον άνθρωπο να πραγματοποιήσει την πνευματική εξέλιξή του και να εξασφαλίσει διαμέσου των αιώνων τη μετάδοση στις επερχόμενες γενιές όλων των προόδων και επιτευγμάτων των προηγούμενων γενεών.

Είναι αλήθεια ότι η αγωγή, ως οργανωμένος θεσμός, δεν υφίσταται στους πρωτόγονους λαούς. Η οργανωμένη και κατά σχέδιο αγωγή είναι μια κατάκτηση της ανθρωπότητας, μια ενέργεια η οποία προϋποθέτει άνεση, ελευθερία και ανεξαρτησία το ανθρώπου έναντι των βασικών βιοτικών αναγκών του. Πράγματι, ο άνθρωπος, εφόσον παραμένει δέσμιος των καθημερινών φροντίδων της ζωής του, δεν μπορεί να σκεφτεί πέρα των άμεσων αυτών αναγκών του και να φροντίσει για τη μόρφωσή του.

Συνέντευξη με τον Κώστα Μουστάκα

Ο Κώστας Μουστάκας μπήκε στον κόσμο της μουσικής στα 14-15 του χρόνια, κρατώντας μια κιθάρα, αλλά δεν το διάλεξε ο ίδιος –όπως λέει– τον διάλεξε εκείνη. Από τότε, η τέχνη τον συνόδευσε σαν μια μυστική δύναμη, άλλοτε μεταφυσική, άλλοτε απρόβλεπτη σαν «ατύχημα», πάντα όμως παρούσα. Με επιρροές που ξεκινούν από τον Μπαχ και φτάνουν στον Χατζιδάκι, με ένα βλέμμα που ακουμπάει και στις άλλες τέχνες –δεν είναι τυχαίο πως ο πρώτος μέντοράς του ήταν ζωγράφος– ο Μουστάκας έχει χτίσει μια πορεία που ξεπερνάει τα όρια της μουσικής. Στη συνέντευξη, που ακολουθεί, μιλάει με ειλικρίνεια για την αγωνία πριν ανέβει στη σκηνή, για τη μοναξιά του να γράφεις, για την παιδικότητα της έμπνευσης και για τις μέρες που η δημιουργικότητα μπλοκάρει και εκείνος απλώς... πλήττει! Ο Κώστας είναι ένας άνθρωπος που θα διάλεγε τη ζωγραφική αν δεν ήταν μουσικός, ένας καλλιτέχνης που δεν κυνηγάει τη μουσική αλλά την αφήνει να τον οδηγεί.

Γάμα

Το θέατρο Sureal παρουσίασε το Γάμα του Νίκου Ρουμπάκη, μια μαύρη κωμωδία για όλα όσα μπορούν να πάνε στραβά – και τελικά θα πάνε. Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται μια γυναίκα που δεν ζητά πολλά: λίγα μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα, έναν ήσυχο ύπνο και να μη συμβαίνουν όλα ταυτόχρονα. Το σύμπαν, ωστόσο, έχει άλλα σχέδια.

Το έργο ξεδιπλώνεται μέσα από έναν αιχμηρό μονόλογο. Μια τραπεζική υπάλληλος, ικανή να ξεχωρίζει τα κέρματα από τη μυρωδιά, επιχειρεί να εξηγήσει γιατί ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για multitasking καταστροφών. Από την «τέλεια» πτώση από το μπαλκόνι, σχεδιασμένη με μαθηματική ακρίβεια, μέχρι τη φιγούρα μιας «βαμπίρ» μητέρας, που χαμογελά μόνο στις κηδείες, το Γ. λειτουργεί σαν ένας ιδιότυπος οδηγός επιβίωσης για όσους νιώθουν ότι έχουν γεννηθεί κατευθείαν σαράντα χρονών, με ρυτίδες, υποχρεώσεις και χρέη. Μια παράσταση για το σεξ, τα τσιγάρα, τις σφραγίδες και την αφόρητη ελαφρότητα του να τα χάνεις όλα – και παρ' όλα αυτά να επιβιώνεις για να το κοροϊδέψεις.