Αυτά που μας ανήκουν

Χρήστου Ντικμπασάνη

Ατελείωτη η ματαιοδοξία των ανθρώπων

Απλώνεται απ' τη βεβήλωση του αέρα

μέχρι το διοξείδιο της απληστίας στο διάστημα,

απ' τους ανίερους πόθους μας

μέχρι τον αθέμιτο ανταγωνισμό του κέρδους

Εκτοξεύουμε την αύρα των ονείρων μας

στις εσχατιές του Σύμπαντος,

Από πού κι ως πού Δίρφη, Στρόπωνες και Χιλιαδού;

Από πού κι ως πού Δίρφη και Στενή Διρφύος;

Η Εύβοια με τα ψηλά της βουνά είναι εκτεθειμένη στα μεγάλα, ψυχρά, βορειοανατολικά ρεύματα κατά τη διάρκεια του χειμώνα που την χτυπάνε ανελέητα και λειτουργούν ως ασπίδα προστασίας για την Χαλκίδα, ακόμα και για την Αττική.

Το ψηλότερο της βουνό, το Φούτζι της Ελλάδας, ακριβώς στο κέντρο του νησιού, είναι η Δίρφη με την εντυπωσιακή, διπλή κορφή της, το Δέλφι αλλά και τις δύσβατες και απότομες περιοχές ιδίως στην ανατολική πλευρά που ενώνεται με το Ξεροβούνι.

Η κωνική κορυφή Δέλφη ή Δέλφι, που ίσως ταιριάζει (και συμπεθεριάζει) με τους Δελφούς (δελφύς = μήτρα, κοιλιά), είναι μάλλον η αιτία που παραφράστηκε το βουνό σε Δίρφυς.

Πλούτος

Παρακολούθησα την παράσταση Πλούτος στο Βεάκειο και είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος για αυτό.

Ο Αριστοφάνης συναντά έναν θεατρικό του απόγονο, τον Μάρκο Σεφερλή, και η σύμπραξή τους είναι καταπληκτική.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

5

Σαμιαμίδι με συναντά

γύρω απ' το μηδέν να τραυλίζω,

ρουφά τη στάχτη

του καμένου μυαλού μου

γλύφει τα σάλια απ' τα χείλη του

και στη θηλιά του ταλαντεύεται

σκυλεύοντας ελπίδα στο κενό

για να φυτέψει προσμονές

στη γη.

Παιδάκι της πόλης, στο χωριό να παρατηρώ ένα ζωάκι που ο πατέρας μου του επέτρεπε να κυκλοφορεί ελεύθερο στο χωριατόσπιτο και το χαρακτήριζε γουρλίδικο. Η μάνα μου από την άλλη, η ξυπόλυτη κοντέσα του Κορυδαλλού, το άφηνε στην ησυχία του και δεν το κυνηγούσε γιατί μου έλεγε πως τρώει μύγες. Σαμιαμίδι να μπαινοβγαίνει στις τρύπες του τοίχου και να παίζει κρυφτό με τον εαυτό του. Αυτό το πλάσμα πίνει το καμένο μου μυαλό στις στιγμές των μεγάλων πτώσεων, αυτό το πλάσμα θυσιάζεται διαρκώς για μένα και καθώς ξεψυχά στην αγχόνη του βεβηλώνει την κάθε μηδαμινή ελπίδα γιατί ξέρει πως στο κενό όλα επιτρέπονται κι όλα αφήνονται, αυτό το πλάσμα που παίζει το παιχνίδι με τη ζωή και τον θάνατο τρέχοντας από την μία τρύπα στην άλλη είναι η δύναμή μου για να ζω. Είναι το φυλαχτό μου.

Της μοναξιάς δραπέτης

Γιώργου Αλεξανδρή

Ηρέμησε στον ερχομό της αργοπορημένης νύχτας

και έγειρε στη βαθιά και ζεστή αγκαλιά της μοναξιάς

ατενίζοντας τους μακρινούς ορίζοντες των ονείρων

κι ακούγοντας αγγέλματα προσδοκιών και ελπίδας,

να είναι το καρτέρεμα βεβαιότητα και πίστη

και η ζωή θείο λειτούργημα ομορφιάς και δόξας.

Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ: Ο απόλυτος θρύλος του κλασικού Χόλιγουντ

Τίτλος και υπότιτλος δεν είναι δικοί μου. Έτσι έφτασε το δελτίο τύπου της αναγγελίας των πέντε ταινιών του Μπόγκαρτ μαζί με κάποια επίθετα τα οποία επίσης αναπαράγω καθώς μου άρεσαν πολύ και συμφώνησα με τον συντάκτη: Εμβληματικός, γοητευτικός, αυθεντικός, αριστοκρατικός κι ασυμβίβαστος, αινιγματικός, μελαγχολικός, σκληροτράχηλος και κυνικός. Ο Χάμφρεϊ [ή Χαμφρέι για άλλους – προσωπικά τείνω προς το πρώτο] μπορεί να χαρακτηριστεί με πολλούς ακόμα επιθετικούς προσδιορισμούς και να είναι όλοι τους σωστοί, όλοι όμως θα συμφωνήσουμε πως δύο πράγματα είναι αναμφισβήτητα όταν αναφερόμαστε σε εκείνον: είναι ένας κυρίαρχος νουάρ ηθοποιός που πέρασε όσο κανένας την υποδόρια, εσωτερική σκληράδα του μαζί με την τραυματισμένη του ψυχή. Επίσης, ότι με ένα τσιγάρο [απαραίτητο «αξεσουάρ» της εποχής του] και ένα καπέλο στιγμάτισε τη μεγάλη οθόνη.

Μέσες άκρες, στις περισσότερες των περιπτώσεων, συναντάμε στην οθόνη έναν κυνικό και μοναχικό τύπο που γνωρίζει πολύ καλά τα κατατόπια της ζωής και που χαρακτηρίζεται για την ηθική του.

Απόκρυφα: Εγχειρίδιο επιβίωσης ποιητικώ λόγω

Για όλα εκείνα που δεν λέγονται, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν!

Υπάρχουν στιγμές στην ανάγνωση που δεν αισθάνεσαι ότι ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο, αλλά ότι συναντάς κάπου γραμμένη μια σκέψη που είχε περάσει κάποτε από το μυαλό σου και δεν μπόρεσες να της δώσεις μορφή. Ίσως αυτή να είναι και μία από τις πιο αληθινές λειτουργίες της ποίησης: να μας επιστρέφει, μέσα από τα λόγια ενός άλλου ανθρώπου, κομμάτια του δικού μας εαυτού. Με αυτή την αίσθηση διάβασα τα Απόκρυφα της Μαρίας Κανδύλη.

Το παιδί της φωτιάς

Ελένης Σταθοπούλου

Μέρος δεύτερο

Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ

Με χέρια που τρέμανε, ο Μάρκος, παραμερίζοντας το ανθρωπομάνι με δυσκολία, κατάφερε να μπει πάλι μέσα στην πόλη και να τραβήξει προς τα Πέντε αδέλφια. Βρήκε ένα ήσυχο μέρος, κάθισε κατάχαμα κι άνοιξε το γράμμα.

Γράμμα προς τον Κόσμο: Τριάντα σταγόνες φωτός και σκότους

Ένα ακόμα κλασικό έργο από τις αγαπημένες εκδόσεις Συρτάρι, που αφορά το έργο της Emily Dickinson, σε μετάφραση, εισαγωγή και επίμετρο Χρίστου Χαλικιά. Το Γράμμα προς τον Κόσμο: Τριάντα σταγόνες φωτός και σκότους είναι μία συλλογή τριάντα αντιπροσωπευτικών έργων της Ντίκινσον και μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να προσεγγίσει κανείς το έργο της χωρίς να χρειαστεί να διαβάσει τα πάνω από 1,800 ποιήματά της!

Με δυο λόγια, η Έμιλι Ντίκινσον πέρασε τη ζωή της κλεισμένη στο δωμάτιό της σε μια μικρή επαρχιακή πόλη κι εκεί, παρέα με τον εαυτό της, έγραψε αυτή την πλούσια παρακαταθήκη μιλώντας για τη μοναξιά (της), τον θάνατο, την ψυχή και την αιωνιότητα αλλά και τη φύση. Τα ερωτήματά της πρωτοστατούν και μια –άλλοτε εμφανής κι άλλοτε υποδόρια– εσωτερικότητα διακρίνεται ως χαρακτηριστικό γνώρισμα της πένας της· φυσικά, ταυτόχρονα με τη μελαγχολική ατμόσφαιρα και διάθεσή της ή και την καταθλιπτική της τάση.

Ο Απόστολος Γιώτας και το Κάτι

Τις τελευταίες βδομάδες κάθομαι απέναντί του και τον παρατηρώ. Πάντα το έκανα αλλά συνήθως προσπαθούσα να υποκρίνομαι πως δεν του έδινα ιδιαίτερη σημασία. Αυτόν τον καιρό, όμως, δεν χρειάζεται να προσποιούμαι, δεν δείχνει καν να συνειδητοποιεί ότι είμαι εκεί. Κοιτάει μια οθόνη και κάπου κάπου πατάει κάποια κουμπιά αν και την περισσότερη ώρα απλώς κοιτάει. Καμμιά φορά τον ακούω να μουρμουρίζει και τεντώνω τα αφτιά μου μήπως και καταλάβω τι λέει αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δυο τρεις φορές τον έχω δει να σκουπίζει τα μάτια του και πάνω που αρχίζω να ανησυχώ μήπως είναι στενοχωρημένος για κάτι, αυτός βάζει τα γέλια.

— Χα, χα, χα! Α χα χα! Ρε τον μαλάκα, τι μαλάκας!

Δεν απευθύνεται σε κάποιον και η αλήθεια είναι πως με τρομάζει αλλά από την άλλη δείχνει χαρούμενος. Μου αρέσει πολύ να τον βλέπω χαρούμενο γιατί τον έχω δει και πολύ λυπημένο στο παρελθόν και δεν ήταν καθόλου ωραίο θέαμα.