Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Μαρία Πλουμή (λαούτο)

Εννιάχρονο κοριτσάκι ήταν, μόνο, η Μαρία Πλουμή όταν άρχισε να σπουδάζει λαούτο με δάσκαλο τον Κωστή Καλαϊτζάκη. Η κρητική της ρίζα και ο μουσικός (αυτοδίδακτος σε διάφορα όργανα) πατέρας της, ήταν ήδη ένα ισχυρό ερέθισμα για ν' ασχοληθεί κι εκείνη με τη μουσική και πολύ σοβαρά μάλιστα, όπως εκ των υστέρων αποδείχτηκε.

Οι Pink Floyd, ο Μάγος του Οζ και το Dark Side of the… Rainbow!

Κάποιοι θρύλοι του rock 'n' roll δεν περιμένουν καν να κρυώσει το βινύλιο για να γεννηθούν. Σκάνε κατευθείαν σαν φήμες που ξέρεις ότι δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, αλλά δεν θέλεις και να τις χαλάσεις. Και όταν μιλάμε για τους Pink Floyd, τέτοιες ιστορίες μοιάζουν σχεδόν αναπόφευκτες, γιατί οι Floyd δεν ήταν απλώς ένα γκρουπ.

Οι Floyd ήταν διάθεση, ήταν σύμπαν και αυτό το ξέρεις πολύ καλά. Από την εποχή που ο Syd Barrett έστηνε κόσμους, που έμοιαζαν μισοί όνειρο και μισοί παραισθήσεις, είχε ήδη μπει ο σπόρος για τέτοιους μύθους και κάπως έτσι φτάνουμε σε ένα από τα πιο παράξενα –και ταυτόχρονα γοητευτικά– φαινόμενα της pop κουλτούρας: το λεγόμενο Dark Side of the Rainbow.

Μετάνοιες

Γιάννη Κίντζιου

Κουβαλάς μια πέτρα και δεν ξέρεις για πόσο

και ο δρόμος είναι ο ίδιος

τα παράθυρα και οι στέγες

τα περβάζια και οι ζαρντινιέρες

δεν έχουν τίποτα το διαφορετικό

Από πού κι ως πού Αιγαίο, Ικάριο, Μυρτώο, Ιόνιο;

Σήμερα πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας καθώς θα μιλήσουμε για πελάγη.

Παρακάμπτουμε τα ευκόλως εννοούμενα, Κρητικό, Θρακικό και Λιβυκό (μεγάλοι άνθρωποι είστε, σοβαροί, εκπαιδευμένοι, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον αναγνώστη μου να έχει απορία: Από πού κι ως πού Κρητικό Πέλαγος;) και πάμε στα πιο μπερδεμένα.

Από πού κι ως πού Αιγαίο Πέλαγος;

Στην Αθήνα κάθε χρόνο διοργανώνονταν τα Παναθήναια με συμμετοχή αθλητών από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Κάπως έτσι ήρθε ο Ανδρόγεος από την Κρήτη, γιος του βασιλιά Μίνωα, πήρε μέρος στους αγώνες και κέρδισε!

Μετά από λίγες μέρες, ο Ανδρόγεος βρέθηκε νεκρός. Οι φήμες έλεγαν ότι τον ξεφορτώθηκε ο Αιγέας, βασιλιάς της Αθήνας, κάποιοι όμως υποστήριζαν ότι με αυτόν τον τρόπο βρέθηκε η ευκαιρία να ανάψουν φιτιλιές στη σχέση Αθήνας - Κρήτης.

Την τιάρα δεν επιθυμώ

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Μένω στην άκρη του γκρεμού μετρώντας τα όνειρα με τα δάχτυλα του χεριού μου.

Δεν ήταν πολλά…

Ήταν σταθμευμένα στο πιο όμορφο τοπίο της γης.

Στην ψυχή μου.

Ντυμένη όπως προστάζει το πρωτόκολλο.

Κάθε μέρα κάνω τον περίπατό μου μες στα σατέν φουστάνια

με τα περίτεχνα δαντελωτά σιθρού.

Κουράστηκα.

Στην ακροποταμιά

Γιώργου Αλεξανδρή

Άγουρη κι ατίθαση η νιόφερτη άνοιξη,

γλιστρούσε τη βιασύνη της στην ακροποταμιά,

έριχνε τα μαλλιά της ξέπλεκα στ' ανυπόταχτα νερά

και το φεγγάρι νιο κι αδέσποτο να σκύβει και να βουτά,

μαντίλι κόκκινο στη νύχτα, να βάφει και να κεντά.

Εκτεθειμένος

Χρήστου Ντικμπασάνη

Ανίδεος πάλι,

άρτι δραπετεύσας εκ κενού

Με κρανίο πλειόκαινης εποχής

αφυδατωμένο από πόθους και όνειρα,

κραυγάζω για τροφή και κέρδος

Οι Risabov και το νέο τους άλμπουμ Light years towards impact

Πώς ξεκίνησε το μουσικό ταξίδι;

Risabov: Ξεκίνησε τέλη 2008 αρχές 2009. Κάποιοι από εμάς ήμασταν σε μουσικό σχολείο. Το πάθος δεν έφυγε ποτέ για αυτό που κάνουμε, νομίζουμε πως μάλλον δε θα φύγει και ποτέ, είναι απλά η καθημερινότητα.

Από πού εμπνέεστε; Τι πυροδοτεί τη δημιουργικότητά σας;

Risabov: Ίσως εμπνεόμαστε από κάποιες ιδέες. Οι στίχοι μας εμπνέονται από την απληστία στη φύση του ανθρώπου, τη διαφθορά, την αχαριστία, αλλά και τον αγώνα να βρει κανείς κουράγιο και οπτιμισμό μέσα σε όλο αυτό το χάος για να παραμείνει ενεργός και αξιοπρεπής.

Εγώ θα σας τα πω!

Εγώ θα σας τα πω! είναι ο τίτλος της καινούργιας επιθεώρησης, που φιλοδοξεί να μας διασκεδάσει όλους με τα δικά μας καμώματα σε μια μίνι απεικόνιση της κοινωνίας μας, φιλοξενούμενη από πολλά θέατρα ανά την Ελλάδα σε ένα τουρ από αρχές Ιουνίου 2026 μέχρι τέλη Αυγούστου 2026.

Η πορεία του ξεκίνησε από το όμορφο θέατρο Βεάκειο στον Πειραιά ως πρώτος σταθμός της περιοδείας του έργου.

«Ξαναγεννιέμαι με κάθε νέα ευκαιρία να μάθω κάτι», Γιάννης Παπαδημητρόπουλος

Πώς μετράμε... την ευτυχία;

Γιάννης Παπαδημητρόπουλος: Με στιγμές που θυμόμαστε αργότερα και σχηματίζουν ένα μικρό, ανεπαίσθητο χαμόγελο στα χείλη μας και μόνο σε αυτή τη θύμηση.

Τη δημιουργία;

Γ.Π.: Με το αίσθημα της προσωπικής ικανοποίησης που σου δίνει η πρόοδος ή η ολοκλήρωση ενός έργου και με το αίσθημα της βεβαιότητας ότι αυτό το έργο είναι έτοιμο να το δουν επιτέλους και άλλα μάτια πέρα από τα δικά σου.

Την επιτυχία;

Γ.Π.: Με τον έστω ένα και μοναδικό άνθρωπο που κάποια στιγμή θα σε δει ή θα επικοινωνήσει μαζί σου και θα σου πει «αυτό που έγραψες/είπες, το είχα σκεφτεί και εγώ, αλλά δεν είχα τον τρόπο ή τα λόγια να το εκφράσω».