Τακούνια στον βάλτο

Τακούνια στον βάλτο, στην ταράτσα του Λαμπέτη.

Σκηνοθεσία: Μανώλης Δούνιας και Αιμίλιος Χειλάκης.

Παίζουν: Αιμίλιος Χειλάκης, Αθηνά Μαξίμου, Μαριάννα Τουμασάτου, Αλέκος Συσσοβίτης, Δημήτρης Φιλιππίδης.

Τα ψηλοτάκουνα παπούτσια δεν είναι κατάλληλα για περπάτημα σε βάλτο γιατί γλιστράνε, βουλιάζουν και μπάζουν από όλες τις μεριές. Έτσι ακριβώς όπως η πολιτική, οι πολιτικοί αλλά και οι γάμοι.

Δείξε μου ένα χαρακτήρα...

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Άνθρωποι που δεν έχουν αποτύπωμα χαραγμένο και ξεκάθαρο από τη γέννησή τους, αλλά ένα ζωντανό μωσαϊκό εμπειριών, επιλογών και αξιών. Χαρακτήρας και απορίες...

Από τις σχέσεις που χτίζουμε,

τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε και σίγουρα

τις αποφάσεις που παίρνουμε όταν κανείς δεν μας παρακολουθεί ή δεν εστιάζει σε εμάς.

Είναι ο τρόπος που αντιδρούμε σε διάφορες καταστάσεις, στην επιτυχία και στην αποτυχία.

Από πού κι ως πού Ψαχνά και Καθενοί Ευβοίας;

Από πού κι ως πού Ψαχνά Ευβοίας;

Έφτασε λοιπόν η ώρα να ξεψαχνίσουμε τα Ψαχνά.

Η λέξη ψαχνό προέρχεται από το αρχαίο επίθετο σαχνός που σημαίνει τρυφερός, μαλακός.

Ιδανικός να μας μιλήσει για το τι είναι ψαχνό είναι ο κυρ Σταύρακας ο ψήστης που ξέρει από καλό κρέας. Ας τον ακούσουμε:

— Ψαχνό παλικάρι μ' είναι εκείνου του κρεατάκι, του τρυφερούδ' πλάι στου κόκκαλο. Έτσι κι είν' καλοψημένους ο μιζές, τραβάς μια γκράπ το κουκκαλάκ' και σου μέν' το λουκούμ' στου χέρ' να πέσ' με τα μούτρα να το 'φχαριστηθείς! Αυτούνο είν' του ψαχνό λεβέντη μ'!

Paco de Lucia: Ο γητευτής των μουσικών υδάτων

Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο αδελφός ενός φίλου μου, που σπούδαζε στην Αγγλία, είχε φέρει ένα LP του Paco de Luci. Ο κιθαρίστας μας ήταν άγνωστος και το LP είχε τίτλο Almoraima. Αυτός ο, διάρκειας τριάντα οκτώ περίπου λεπτών, δίσκος βινυλίου με έκανε να αναθεωρήσω ριζικά τις απόψεις μου για τους κιθαρωδούς.

Οι μέχρι τότε ήρωές μου της ροκ μουσικής έχασαν κάπως την αίγλη τους· οι περισσότεροι τουλάχιστον.

Ο κιθαρίστας και συνθέτης Francisco Gustavo Sánchez Gómez (1947-2014), γνωστός ως Paco de Lucia, είχε γεννηθεί στην πόλη Algeciras της επαρχίας του Cadiz, στην Ανδαλουσία δηλαδή. Από τον Ισπανό κιθαρίστα πατέρα του κληρονόμησε το μουσικό χάρισμα και από την Πορτογαλίδα μητέρα του το καλλιτεχνικό όνομα που τον έκανε παγκόσμια γνωστό. Στον τόπο του, που βρίσκεται στα στενά του Γιβραλτάρ –ή τις στήλες του Ηρακλή– ανάμεσα στον Ατλαντικό και την Μεσόγειο, έχει αφιερώσει μία υπέροχη σύνθεσή του, την ρούμπα Entre dos aguas. Σ' αυτήν ο απειλητικός ωκεανός συναντά αρμονικά την ήρεμη θάλασσα. Ίσως για τον λόγο αυτό περιπλανήθηκε και ο ίδιος ανάμεσα στο φλαμένκο και άλλες μουσικές σχολές. Κατάφερε όμως να υφάνει κομψοτεχνήματα με την μαεστρία του θεού της θάλασσας στις καλές του.

Περιπλανήσεις

Γιώργου Αλεξανδρή

Με θρησκευτική κατάνυξη, ευλάβεια και σεβασμό,

με παθιασμένη νοσταλγία και έντονη επιθυμία

εισήλθε προσκυνητάρης στον ιερό ναό του χρόνου,

ασπάστηκε της μνήμης τις ιερές εικόνες,

γονάτισε μπροστά στον άμβωνα των παρακλήσεων

και είδε σε φως ιλαρό να λάμπουν οι αναμνήσεις.

Η Χρυσούλα Σ. Γεωργούλα για το Φτου σου, κοπελάρα μου!

To Φτου σου κοπελάρα μου! εκδόθηκε τον Μάρτη του 2026 και αποτελείται από δώδεκα διηγήματα με κύριους ήρωες παιδιά και εφήβους, αλλά και δύο αντικείμενα, έναν καθρέφτη και μια κάλτσα. Τα διηγήματα αυτά έχουν εκδοθεί παλιότερα σε διάφορα έντυπα ή ηλεκτρονικά μέσα και αφού ξαναγράφτηκαν, βρέθηκαν στην ίδια συλλογή λόγω της κοινής τους θεματικής, που είναι το ψυχικό παιδικό τραύμα.

Χωρίς ερωτήσεις

Χρήστου Ντικμπασάνη

Ονειρεύτηκα μια καθαρή υδρόγειο

χωρίς σύννεφα μόλυνσης,

χωρίς νέφος

που ταξιδεύει από πόλη σε πόλη,

απ' τον ένα ουρανό της καρδιάς μου

στον άλλο

Μόνο με όνειρα αμόλυντα

Η μουσική ως γλώσσα της ψυχής

Η επίδρασή της στα συναισθήματα και στην ψυχολογία του ανθρώπου

Η μουσική αποτελεί ένα από τα πιο διαχρονικά και ουσιαστικά δημιουργήματα του ανθρώπου, έχοντας συνοδεύσει την ανθρώπινη ύπαρξη από τις πρώτες κοινωνίες μέχρι τη σύγχρονη εποχή και έχοντας συνδεθεί με σχεδόν κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής, από τις γιορτές, τις τελετές και τις κοινωνικές εκδηλώσεις μέχρι τις προσωπικές στιγμές περισυλλογής, μοναξιάς και εσωτερικής αναζήτησης, γεγονός που αποδεικνύει πως η παρουσία της δεν περιορίζεται στην αισθητική απόλαυση ή στην ψυχαγωγία, αλλά επεκτείνεται βαθύτερα, αγγίζοντας τον ψυχισμό και τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου, ο οποίος ακούγοντας μια μελωδία μπορεί να βιώσει συναισθήματα που πολλές φορές δυσκολεύεται να εκφράσει μέσα από τον λόγο.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

6

Χαριεντίζομαι με τη φαντασία

μα τα ίχνη,

απ' την πίσω πόρτα,

δραπετεύουν

σαν σκόνη αναπνέουν

και φτύνω το αίμα απ' τη θλίψη

που σαν μονόκερoς

με λόγια σαν κι αυτά

την καρδιά μου τρυπά

για να μ' αφυπνίσει:

Ακηδία: Και άλλες ιστορίες από τις ημέρες της αθυμίας

Μετά την πρώτη του ποιητική συλλογή Ονειρεύτηκα τη Διοτίμα και άλλα εφήμερα ειδύλλια, ο Γιάννης Κίντζιος, επανέρχεται ποιητικά, αλλά και φωτογραφικά/εικαστικά, με τη συλλογή Ακηδία: Και άλλες ιστορίες από τις ημέρες της αθυμίας, που, όπως και η πρώτη, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κομνηνός.

Πρόκειται για συλλογή ποιητικών έργων που συνοδεύονται από εικαστικά έργα: φωτογραφίες του ίδιου και κάποια σκίτσα του Άγγελου Κίντζιου ενώ σε αυτό το βιβλίο έχουμε και κάποια πεζογραφήματα μικρής έκτασης.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, οφείλουμε να μιλήσουμε για τη σημασία της ακηδίας η οποία ορίζεται ως η κατάσταση της ψυχικής νωθρότητας, της αδιαφορίας ή και της βαρεμάρας/ανίας, μια θέση όπου το άτομο είναι απρόθυμο για την οποιαδήποτε δραστηριότητα ή δημιουργία. Ετυμολογικά, τώρα, προέρχεται από το στερητικό άλφα και το κήδος το οποίο σημαίνει φροντίδα, δηλαδή είναι η έλλειψη ή η απουσία ενδιαφέροντος. Θέλετε να το πάμε και παραπέρα; Στη θρησκεία η ακηδία συμπεριέχεται στις επτά θανάσιμες αμαρτίες καθώς παραλύει το μυαλό και ο άνθρωπος απέχει από τα πνευματικά του καθήκοντα ενώ οδηγείται στην απόγνωση. Επιστημονικά, αν το ψάξουμε ψυχολογικά, η ακηδία ισοδυναμεί με απάθεια και απουσία συναισθηματικής έκφρασης.