Μπορεί και να λαθέψαμε

Γιώργου Αλεξανδρή

Μπορεί και να λαθέψαμε, εμείς οι θνητοί,

όταν σε στιγμές αυτογνωσίας και ειλικρίνειας,

με περίσσευμα πνεύματος και ψυχής

αποφασίσαμε ν' αναγνωρίσουμε στους θεούς

την αξιοσύνη και το διαφέντεμα της ζωής

και κρατήσαμε για μας,

την αξιοπρέπεια και τη γενναιοψυχία

Εντός περιθωρίου

Εντός περιθωρίου, στο θέατρο Μικρό Γκλόρια, της Χριστίνας Λαμπούση, σε σκηνοθεσία Μαριτίνας Πάσσαρη, με τους Μαριλένα Μακρή και Δημήτρη Μπικηρόπουλο.

Ένα έργο που για πρώτη φορά ανεβαίνει στη θεατρική σκηνή μιλώντας με πολύ έξυπνο και τρυφερό τρόπο για την τρίτη ηλικία.

Δύο ηλικιωμένοι συναντιούνται σε ένα γηροκομείο, κάνουν παρέα, ανταλλάσσουν απόψεις χαρίζοντας ελπίδα ο ένας στον άλλο και λόγο ύπαρξης.

Το δάκρυ του κλόουν

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Πάμε στο τσίρκο με τους κλόουν;

Μια χαρά θα σκορπιστεί.

Θλίψη θα κρύψουν, να γελάμε

τα βάσανα μας να ξεχνάμε.

Χρήμα ποτέ δεν θα κερδίσουν

έχουν ψυχή εωθινή.

Από πού κι ως πού Ελληνικό, Τράχωνες, Τζιτζιφιές, Σούρμενα, Μοσχάτο, Γλυφάδα;

Σήμερα είναι μια καλή μέρα να ασχοληθούμε με τα νότια προάστια της Αθήνας.

Έχουμε και λέμε…

Από πού κι ως πού Ελληνικό;

Από την αρχαιότητα τα πλοία που έρχονταν από χώρες που είχαν επιδημίες λοιμωδών ασθενειών κατευθύνονταν σε ένα λιμανάκι πάνω από την Γλυφάδα, όπου έμπαιναν σε καραντίνα. Η περιοχή δυστυχώς λειτουργούσε ως λοιμοκαθαρτήριο και με αυτό το όνομα πορεύτηκε ανά τους αιώνες.

Με το αρρωστιάρικον όνομα: Λοιμικόν!

Στον Μεσαίωνα είχε την μεγάλη ευκαιρία (που δυστυχώς έχασε) να μετονομαστεί στο τέρμα μυστηριώδες Πουργκατόριο, ή στο άκρως λογοτεχνικό Καθαρτήριο ή ακόμα και στο φουλ πιασάρικο και ολ τάιμ κλάσικ Καραντίνα.

Κωμωδία

Η κωμωδία δεν συνοψίζεται μόνο στο να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα, που είναι να κάνει τον κόσμο να γελά. Είναι και αυτό αλλά οικοδομείται το αστείο μέσα από πολλές καταστάσεις, στις πιο ώριμες κωμωδίες, ενώ υπάρχουν βέβαια και αυτές που βασίζονται κυρίως σε πόρτες που ανοιγοκλείνουν και σε λεκτικά αστεία, προεξοφλώντας πολλές φορές το φινάλε του έργου.

Ο Οδυσσέας Ρεκούμης και Το αντίδωρον

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Οδυσσέας Ρεκούμης: «Το αντίδωρον» γεννήθηκε από μια επίμονη αίσθηση απώλειας – προσωπικής αλλά και συλλογικής. Ένιωθα πως κάποια βιώματα, εικόνες και ιστορικά θραύσματα ζητούσαν έναν χώρο μεταμόρφωσης. Η γραφή λειτούργησε σαν μια πράξη επιστροφής: όχι για να αποκαταστήσει, αλλά για να φωτίσει αυτό που μένει όταν κάτι έχει ήδη χαθεί.

Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;

Ο Τριαντάφυλλος Ε. Λυσιμάχου και οι Σπασμένες μνήμες

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Τριαντάφυλλος Λυσιμάχου: Η γραφή, για εμένα, είναι η ανάγκη να εκφράζω την πραγματικότητα γύρω μου και συγχρόνως τον εσωτερικό μου κόσμο, τον εαυτό μου. Για το σκοπό αυτόν επιστρατεύω τη φαντασία, τις μνήμες, τις γνώσεις μου. Ανοίγω ένα παράθυρο στη δημιουργικότητά μου, προσπαθώ να είμαι επινοητικός και εφευρετικός. Από το παράθυρο αυτό διακρίνω μερικές φορές τον μελλοντικό μου αναγνώστη και αυτό μου προκαλεί μία αίσθηση ευθύνης.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Αρχιμάστορας Σόλνες

Αρχιμάστορας Σόλνες, του Χένρικ Ίψεν, στο θέατρο της οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής, σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία από τον Γιώργο Σκεύα. Παίζουν: Άρης Λεμπεσόπουλος, Άγγελος Μπούρας, Γιάννης Εγγλέζος, Λουίζα Παυλάκη, Ιωάννα Καλλιτσάντση, Γιούλη Γεωργοπούλου, Νικολίτσα Ντρίζη.

Ο αρχιμάστορας Σόλνες φτιάχνει σπίτια –δοχεία ψυχών, όπως τα αποκαλεί ο ίδιος– πάνω στα ερείπια της ίδιας του της ζωής. Είναι ένας αρχιτέκτονας με φήμη. Η δουλειά του μονοπωλεί το ενδιαφέρον των αγοραστών κι αυτός γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι μοναδικός στο είδος του. Παρ' όλα αυτά φοβάται τον ανταγωνισμό. Γύρω του υπάρχουν νέοι, ανερχόμενοι αρχιτέκτονες που καραδοκούν να του κλέψουν τη φήμη, κάτι που δεν το δέχεται και κάνει τα πάντα για να μείνει στην κορυφή των προτιμήσεων των πελατών του.

The bride

The bride (Η νύφη), σε σκηνοθεσία Μάγκι Τζίλενχαλ, με τους Ανέτ Μπένινγκ, Τζέσι Μπάκλεϊ, Τζέικ Τζίλενχαλ, Πενέλοπε Κρουζ.

Ήμασταν καλεσμένοι σε γάμο, έναν γάμο εντελώς διαφορετικό από αυτούς που έχουμε συνηθίσει ως τώρα, με μια νύφη τελείως αντισυμβατική σε σχέση με τις νύφες που έχουμε στον νου μας.

Locandiera

Locandiera, του Κάρλο Γκολντόνι, στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (σκηνή Φρυνίχου), σε διασκευή και σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου, με τους Βερόνικα Λαβάκη, Ιβάν Σβιτάιλο, Ντίνο Ποντικόπουλο, Αλέξανδρο Σουριδάκη, Βάσια Λακουμέντο, Μάιρα Γραβάνη, Σαμψών Φύτρο.

Η Μιραντολίνα είναι η ξενοδόχα που μας υποδέχτηκε στο φιλόξενο ξενοδοχείο της. Μια όμορφη, σέξι, δυναμική, ανεξάρτητη γυναίκα που κουμαντάρει μια ολόκληρη πανσιόν ολομόναχη, αποδεικνύοντας ότι μια γυναίκα μπορεί άνετα να είναι αυτόνομη, δραστήρια, επιτυχημένη επιχειρηματίας χωρίς τη βοήθεια κανενός αρσενικού.