Δεσποινίς Μαργαρίτα

Ένας μονόλογος που μεταφέρεται σε επτά διαφορετικούς ερμηνευτές μέσα στην τάξη ενός δημοτικού σχολείου όπου ο απόλυτος άρχοντας, η δασκάλα της τάξης δεσποινίς Μαργαρίτα, κάνει μια κατήχηση στους μαθητές της δίνοντας έμφαση στην ανάγκη της γνώσης, στους κανόνες της κοινωνίας, τη θέση του ατόμου σε αυτή, με έναν επιτακτικό τρόπο και λόγο μακροσκελές, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα αποριών – μία κατήχηση άνευ προηγουμένου.

Ο λόγος είναι σαφής και σε αρκετά σημεία σωστός αλλά ο τρόπος που μεταφέρεται είναι αντιπαιδαγωγικός.

Το σκοτάδι δεν με θέλησε

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Τα σημάδια της ντροπής

μου θυμίζουν την καύτρα του τσιγάρου σου.

Το χρώμα του ιωδίου αχνοφαίνεται.

Μα ο πόνος στα ενδότερα της ψυχής μου τεράστιος.

Διαμαρτύρονται οι φλέβες δίπλα τους

καθώς χτυπούν στο δέρμα μου με θυμό…

Ξόδεψα όλη μου τη ζωή στην υπομονή.

Συμφορές

Άννας Ζανιδάκη

Καταλήγουμε πάντα να σκεφτόμαστε και να λέμε πως σαν την υγεία δεν έχει.

Όντως, αυτό πρέπει να συζητούμε καθημερινά με τον εαυτό μας και να ευχαριστούμε τον Θεό για ό,τι μας χαρίζει απλόχερα κι αληθινά.

Τη θεωρούμε τόσο δεδομένη που δεν βλέπουμε τριγύρω μας τι γίνεται.

Μικρά παιδάκια, μεγάλα, ενήλικες, γέροι... οι πάντες γινόμαστε ευάλωτοι υπό το πρίσμα της νόσησης που κανένας δεν είναι ικανός να μας εγγυηθεί είτε για την ίασή της είτε για την προστασία μας.

Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν

Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν, του Χένρικ Ίψεν, στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά. Παίζουν: Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Φανή Γέμτου, Μανώλης Ιωνάς, Πάνος Κωνσταντέλης, Περικλής Λιανός, Ειρήνη Παπαδημάτου.

Ένα από τα πιο δύσκολα έργα του Ίψεν ανέβηκε στη σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη με όλο τον θίασο να δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας.

Τα όρια της ανθρώπινης φιλοδοξίας, η ηθική που καταρρέει, η φιλοδοξία, η πτώση και, τέλος, η ατέλειωτη μοναξιά.

Αρχιμάστορας Σόλνες

Αρχιμάστορας Σόλνες, του Χένρικ Ίψεν, στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν [Υπόγειο], σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη και σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη. Παίζουν: Κάτια Δανδουλάκη, Θόδωρος Γράμψας, Δημήτρης Δεγαΐτης, Θράσος Σταθόπουλος, Άνια Λεμπεντέγκο, Ισιδώρα Δωροπούλου.

Μία πολύ καλή προσέγγιση του έργου με ωραίες ερμηνείες. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη ανέδειξε τον δύσκολο χαρακτήρα του Σόλνες και η μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη βοήθησε σε αυτό.

Μου άρεσε γιατί ήταν εύκολη στο να την παρακολουθήσω, δεν με δυσκόλεψε η κατανόησή της, δεν ήταν τόσο βαριά καθώς είχε μικρές δόσεις χιούμορ που αποφόρτιζαν την ατμόσφαιρα.

Ο Στέλιος Νικολάου και το Όσα ξέρουμε μα δεν τα λέμε

«Δεν ξεχνώ»

Πόσες φορές το είδα γραμμένο σε πόσα και πόσα τετράδια στο δημοτικό;

«Μολών λαβέ» άκουσα πως είπανε τότε οι Σπαρτιάτες και ο νεαρός Αυξεντίου.

Μα ποιος ανάφερε τον ένδοξο Ιωάννη Ιμπελίν; Ποιος θυμάται τις διδαχές του Γεώργιου Λαπίθη και του Αλθείδη; Θυμάται κανείς πως το εναπομείναντα γκρεμισμένο μέρος των τειχών της Λεμεσού κείτεται σε κατάσταση λύπης και φθοράς δίπλα από δρόμο που περνάνε ξένα χρήματα και Porche;

Μετασχηματισμός των πασχαλινών εθίμων στη σύγχρονη καθημερινότητα

Η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από την έντονη επίδραση της παγκοσμιοποίησης και των ψηφιακών τεχνολογιών, οι οποίες επηρεάζουν βαθιά τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε και ερμηνεύουμε τα πολιτισμικά στοιχεία της ζωής μας. Τα παραδοσιακά ελληνικά έθιμα, και ιδιαίτερα αυτά που σχετίζονται με τον εορτασμό του Πάσχα, αποτελούν ένα ιδανικό πεδίο, όπου η σύγκρουση μεταξύ διατήρησης της παράδοσης και υιοθέτησης σύγχρονων προτύπων γίνεται ιδιαίτερα εμφανής. Οι αλλαγές αυτές δεν καταργούν τον συμβολικό πυρήνα των εθίμων, αλλά διαμορφώνουν νέες μορφές έκφρασης και εμπειρίας και μετασχηματίζουν τα έθιμα ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της σύγχρονης καθημερινότητας. Η παράδοση δεν παραμένει στατική, αλλά μετασχηματίζεται, προσαρμοζόμενη στις νέες κοινωνικές και τεχνολογικές συνθήκες.

Από πού κι ως πού Πρωτομαγιά;

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες,

μέρα Μαγιού σε χάνω

έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος στον Επιτάφιο, ποίημα που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη τον Ιούνιο το 1936 ύστερα από τα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν τον Μάιο της ίδιας χρονιάς όταν αστυνόμοι της δικτατορίας του Μεταξά έπνιξαν στο αίμα την συγκέντρωση καπνεργατών που διαδήλωναν για τα δικαιώματά τους.

Πώς φτάσαμε όμως ως εκεί;

Στις Η.Π.Α. έγινε η αρχή και πιο συγκεκριμένα στο Σικάγο.

Αυτόχειρας

Πώς είναι η λογική της διαρκούς αναζήτησης προτύπων, ηρώων, ακόμα κι αν αυτοί δεν υπάρχουν;

Οι κοινωνίες δημιουργούν ψευδαισθήσεις για πρόσωπα που δεν έχουν καμία σχέση με το ιδανικό που αναζητούν παρόλο που, αυτή η ανάγκη για ήρωες, τους δημιουργεί από το πουθενά.

Κάτι τέτοιο, ή ακριβώς αυτό, έχει γράψει ο Νικολάι Έρντμαν με το έργο του Αυτόχειρας.

Η τιμή και το χρήμα

Το θέατρο Μαυρομιχάλη στα Εξάρχεια, ένας μικρός μα όμορφος χώρος, φιλοξενεί το έργο Η τιμή και το χρήμα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη. Το μακρινό 1914 πρωτοεμφανίστηκε το βιβλίο, που αποτελεί την πρώτη μεγάλη του νουβέλα και αναφέρεται στην τότε Κέρκυρα και ειδικά σε ένα προάστιο, το Μαντούκι, όπου η πείνα θερίζει τους ανθρώπους και όλοι προσπαθούν με θεμιτά και αθέμιτα μέσα να επιβιώσουν, γεγονός που εκμεταλλεύεται εντόνως η πολιτική ζωή του τόπου.