Η στήλη του λόγου

Πλάσματα λατρείας

Ο παγκόσμιος κύκλος των ιερών ζώων

Η κατανόηση της ζωολατρίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Μέρος 12ο [συνέχεια από το προηγούμενο]

Οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι αυτή η τάξη είναι δημιούργημα των θεών και ότι τα πάντα έχουν τη θέση τους σε μία ιστορία. Ο φαραώ δεν είναι μόνο ο βασιλιάς τους, αλλά είναι και ο σύνδεσμός τους με τον θεϊκό κόσμο. Εξευμενίζει τους θεούς με προσευχές και τελετές για να διατηρεί την ισορροπία του υδάτινου κόσμου τους. Ο φαραώ είναι απεσταλμένος του ισχυρότερου θεού, του Ρα, του θεού ήλιου. Σύμφωνα με την αιγυπτιακή μυθολογία, ο θεός Ρα ήταν ο δημιουργός των θεών, των ανθρώπων και ολόκληρου του κόσμου. Έμβλημά του ήταν ο ήλιος, το σύμβολο της ζωής, του φωτός και της γονιμότητας.

«Το ζητούμενο είναι να βρείτε τη δική σας φωνή», Λεωνίδας Θεοδωρίδης

Η ευχή μου είναι να μη χάσουμε την ικανότητά μας να εκπλήσσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Να έχουμε την υγεία και τη διαύγεια να συνεχίσουμε να δημιουργούμε με την καρδιά μας, κόντρα στην «ευκολία» και την ομοιομορφία των καιρών. Να βρίσκουμε πάντα τη δύναμη να ξεκινάμε κάτι νέο.

Ο Λεωνίδας Θεοδωρίδης και με το επίσημο label Leo ● Theo είναι Έλληνας ομογενής της Γερμανίας, με καταγωγή από τη Θεσπρωτία, που γεννήθηκε το 1980 στο Göppingen. Με σπουδές στη νοσηλευτική, πάντα ανήσυχος και πολυπράγμων, έχει ασχοληθεί με το θέατρο, την τηλεόραση, το σχέδιο, τη συγγραφή, την όπερα, με μικρές κινηματογραφικές παραγωγές και περιοδικά, έχοντας στρέψει πλέον την προσοχή και το ενδιαφέρον του ως καλλιτέχνης στο textile art.

Με τον Λεωνίδα γνωριστήκαμε πριν 25 χρόνια, στα φοιτητικά μας χρόνια στα Γιάννενα, και αμέσως μας συνέδεσε η αγάπη μας για την τέχνη. O ίδιος περιγράφει τη συνάντησή μας ως «τρακάρισμα»· προσωπικά θα την χαρακτήριζα ως μία ευτυχή αναλαμπή στο σκοτάδι του χρόνου, που μένει στη μνήμη και στην προσωπική μας ιστορία ως σελιδοδείκτης και σημείο αναφοράς. Αυτή η διασταύρωση έγινε αφορμή να γεννηθούν πολλά όμορφα πράγματα στη συνέχεια, μέσα από κοχλάζουσες συχνά καταστάσεις, μετά από ατελείωτο brainstorming, πειραματισμούς-παιχνίδια, παρορμητικές αποφάσεις ή και ό,τι φαινόταν ως πρόσκαιρη λύση ανάγκης, που κατέληξαν σε ταινίες μικρού μήκους, σε περιοδικά (CityMag-online magazine και Τρελή piñata), στην τηλεοπτική εκπομπή Blue Box στο ΗΡΤ (2001-2002) κ.ά.

Δικός σου, Φραντς

Κείμενο του εξαιρετικού συγγραφέα Φραντς Κάφκα, που απευθύνεται στην αγαπημένη του αδελφή Ότλα με τρυφερότητα, αρκετά διαφορετικό από το σύνηθες στιλ γραφής του με τίτλο Δικός σου, Φραντς.

Τρεις ικανότατες, ξεχωριστές ηθοποιοί μάς περιγράφουν τις επιστολές του Κάφκα από το 1911 μέχρι το 1924 που απεβίωσε από φυματίωση.

Comes in Waves (Iris, 2026)

Η επιστροφή μιας σπουδαίας τραγουδοποιού!

Δεκαοκτώ χρόνια είναι πολλά. Ειδικά όταν μιλάμε για μια τραγουδοποιό που έχει αφήσει πίσω της τραγούδια τα οποία έγιναν κομμάτια της συλλογικής μας μνήμης.

Η Carly Simon επιστρέφει, λοιπόν, με το Comes in Waves, το 24ο στούντιο άλμπουμ της, και μοιάζει να ανοίγει ξανά ένα παλιό τετράδιο που δεν είχε ποτέ πραγματικά κλείσει.

Τα τραγούδια αυτού του δίσκου κουβαλούν τον χρόνο, όχι σαν βάρος, αλλά σαν εμπειρία. Η Simon κοιτάζει πίσω, ξαναπιάνει θέματα που την απασχολούσαν πάντα –τον έρωτα, την απώλεια, τις σχέσεις, την επιμονή της ζωής– και τα εξετάζει από μια διαφορετική απόσταση. Με το χιούμορ της ακόμη ζωντανό, αλλά και με εκείνη τη μελαγχολία που αποκτά άλλο βάθος όταν έχεις διανύσει αρκετές δεκαετίες.

Ο χρησμός της κουκουβάγιας

Συναρπαστικό μυθιστόρημα που αφήνει αποτύπωμα και σε αποζημιώνει πλήρως για τον χρόνο σου είναι Ο χρησμός της κουκουβάγιας της Ειρήνης Μαλάμου, το οποίο διάβασα από τις εκδόσεις Μίνωας.

Η υπόθεση αφορά την ιστορία μιας οικογένειας Αρβανιτών που πληρώνουν το τίμημα των άγραφων νόμων της φάρας τους και συγκεκριμένα της Μαρίας που, στα δεκαέξι της μόλις χρόνια, εξαφανίζεται από προσώπου γης.

Τα τρία μέρη, που αποτελούν την αφήγηση, είναι συγκλονιστικά με την όμορφη ροή της πένας της κυρίας Μαλάμου να κερδίζει ακόμα και τους δυσκολότερους φιλαναγνώστες κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον και την αγωνία για τις τύχες των ηρώων από την αρχή ως το τέλος.

Πολλά πρόσωπα μπορούν να χαρακτηριστούν ως άκρως τραγικά όμως η τραγικότερη όλων –ένεκα και της εστίασης που γίνεται προς εκείνη– είναι η Μαρία η οποία σε όποιο στάδιο της ιστορίας κι αν τη «δει» κανείς κατακλύζεται από πόνο.

Δαιμόνια στο ρέμα

Δαιμόνια στο ρέμα, στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά, σκηνή Ωμέγα. Σκηνοθεσία από τη Μαρία Φραγκή. Παίζουν: Νερίνα Ζάρπα, Μανώλης Ζαχείλας, Τάσσος Ζιάκας, Τάσος Μπλάτζιος, Μαρία Φραγκή, Δημήτρης Μαρούδας (θέατρο σκιών).

Σε κείμενα του κορυφαίου μας Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, αυτού του ιδιαίτερου λογοτέχνη που με το ύφος του στιγμάτισε την ελληνική λογοτεχνία.

Περασμένα, ξεχασμένα

Ο τίτλος του βιβλίου είναι μια φράση χιλιοειπωμένη, μια φράση η οποία πολλές φορές κρύβει μέσα της τη συγχώρεση και έχει τη δύναμη να μας απελευθερώσει από τα δεσμά της, έτσι ώστε να προχωρήσουμε μπροστά. Δεν είναι λίγες όμως οι φορές όπου τα περασμένα, δεν κατατάσσονται στα ξεχασμένα. Περασμένα μεν μα ικανά να σε βασανίζουν, να σε αποδιοργανώνουν, να σε ταλαιπωρούν και να σε κρατούν δέσμιο σε ένα παρελθόν τοξικό και μνησίκακο.

Αφήνοντας τα περασμένα να ξεχαστούν, ξεφορτώνεσαι βαρίδια, αποδυναμώνεις την ισχύ τους και ανάλαφρος οδεύεις στο μέλλον, ατενίζοντας όλα όσα άφησες να περάσουν στη λήθη με μελαγχολία, θυμό μα και σθένος.

Ο Ακύλας Άρωνας και Ο ήλιος πάγωσε

Δεν μου είναι εύκολο να μιλήσω για ένα έργο που γράφτηκε εξαρχής και σκοπίμως φέροντας την ταυτότητα της ψευδωνυμίας. Ίσως το ίδιο το βιβλίο να μιλά πολύ καλύτερα για μένα απ' ότι εγώ γι' αυτό. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν πολυσυμπαθώ τον κεντρικό πρωταγωνιστή: έναν ιερέα που αναγκάζεται (έτσι λέει κι έτσι πιστεύει) να χωθεί εκεί που δεν τον σπέρνουν, έναν άνθρωπο που φτάνει στα όρια της αυτοκαταστροφής, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που σχεδόν σκορπά τον όλεθρο στους γύρω του. Η παρουσία του αντιήρωα πρωταγωνιστή είναι, ασφαλώς, σύμβαση της αστυνομικής λογοτεχνίας και του νουάρ γενικότερα. Όμως υποπτεύομαι –όχι συνεχώς και όχι υπό το φως της μέρας– πως η αίσθηση αμηχανίας, έως και ήπιας αντιπάθειας που με διακατέχει απέναντι στον δικό μου αντιήρωα, είναι προϊόν μιας αμοιβαίας οικειότητας.

Παιχνίδι του υπολογιστή

Χρήστου Ντικμπασάνη

Το κρύο του διαστήματος

παγώνει τις μνήμες μου

Μια εκκωφαντική σιωπή

εισβάλλει στο είναι μου

Ρίχνω στην άβυσσο τη μοναξιά μου

για να γεμίσει με το φως των αστεριών

μα μεγαλώνει η σιγή μέσα μου

Βουλιάζω σιγά σιγά

στη μαύρη τρύπα της λήθης

Από πού κι ως πού Κάβο Ντόρο και Κάρυστος;

Από πού κι ως πού ακρωτήριο Καφηρεύς ή Κάβο Ντόρο;

Αλήθεια, τι γίνεται τελικά με το Κάβο Ντόρο;

Είναι χρυσό όπως ακούγεται από την πρώτη γνωριμία ή είναι δαιμονισμένο όπως λένε οι ναυτικοί; Ή μήπως τελικά είναι πολύ μεγάλος ο ντόρος και τίποτ' άλλο;

Ίσως να ήταν κατ' ευφημισμό χρυσό, λόγω των κινδύνων που ελλόχευαν κατά την περίπλευσή του.

Ίσως πάλι η αρχική (λατινική) του ονομασία να χάθηκε στην αντιγραφή.

Δηλαδή, να ονομαζόταν, λόγω της αγριότητας, Cavo Duro, σκληρό, κωλοπετσωμένο, ντούρο και κάποιος πουριτανός χαρτογράφος να του έκανε λογοκρισία «δεν κάνουμε εδώ διαφήμιση για προφυλακτικά, μαλακώστε το λίγο, κάντε το... d' oro» και κάπως έτσι το ακρωτήρι που στον μεσαίωνα λεγόταν Ξυλοφάγος επειδή κατάπινε τα ξυλοκάραβα σαν κοτομπουκιές του ΚΦΨ, απέκτησε χρυσοποίκιλτη φορεσιά και ντελικάτο όνομα.