Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακοπούλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιαννακοπούλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ξεκλειδώνοντας το «Μαιευτήριο» του Στέλιου Βραχνή

Φωτογραφίες για την παράσταση «Μαιευτήριο»

09/11/2024

Τα πρώτα κρύα του χειμώνα ανάγκασαν τα ατίθασα σώματα να κρυφτούν πίσω από ζεστά ρούχα, κοκκίνησαν οι πρώτες μύτες απ' τον δροσερό αέρα και όλοι αυτοί: οι έως πρότινος χυμένοι στις παραλίες και τα όνειρα της αλμύρας, κλείστηκαν για ακόμα μία φορά στα ασφυκτικά γεμάτα λεωφορεία αυτής της πόλης κυνηγώντας την καθημερινότητα. Οι μάρτυρες αυτής της ζωής, μερικές φορές, αναζητώντας μία διέξοδο, ή μία απάντηση, ή μία ερώτηση πορεύονται σχεδόν μαγεμένοι, στην ανεπανάληπτη αυτή τέχνη (που όπως γνωρίζετε τόσο λατρεύω): το θέατρο.

Ξεκλειδώνοντας τις Ικέτιδες της Μαριάννας Κάλμπαρη

Ικέτιδες σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη

28/08/2024, Θέατρο Δάσους
Ένα ακόμα βράδυ στο θέατρο Δάσους. Ο Σεπτέμβρης αγγίζει με τα ακροδάχτυλά του τη πόλη, αφήνοντας μας με τη χαρμολύπη του καλοκαιριού που έφυγε, κάνοντας τις νύχτες λίγο πιο υποφερτές από ζέστη. Μετά από είκοσι λεπτά αναμονής στην ουρά της εισόδου μπήκα στο, για άλλη μία φορά, γεμάτο θέατρο, μαζί με όλους εκείνους που είπαν να σβήσουν το καλοκαίρι τους με μία παράσταση ή με τους άλλους (μαζί τους κι εγώ) που δεν πρόλαβαν τα εισιτήρια για την Ορέστεια στο Δίον και κούρνιασαν σε ξένες θεατρικές αγκαλιές – σίγουρα όχι αντάξιες (αν είναι θεμιτή η όποια σύγκριση).

Ξεκλειδώνοντας τον Αίαντα του Γιώργου Νανούρη

Ο Μιχάλης Σαράντης ως Αίας σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη

29/07/2024, Θέατρο Δάσους
Ο ήλιος πέφτει σιγά σιγά. Ο κόσμος μαζεύεται. Ακούω –ακόμα και μέσα από το λεωφορείο– ανθρώπους να συζητάνε για την παράσταση. Για πολλούς είναι, ίσως, και η μοναδική που θα δουν όλο το καλοκαίρι. Άλλωστε, για τον μέσο –σχεδόν– θεατρόφιλο Έλληνα το πλάνο του καλοκαιριού έχει θάλασσα, καρπούζι και ίσως μία επίσκεψη σε κάποιο ανοιχτό θέατρο με την προοπτική θέασης ενός αρχαίου δράματος. Η καγκελόπορτα ανοίγει. Τα πλήθη κάνουν ουρά. Το καυτό θέατρο Δάσους, με τα ως συνήθως ζεστά του μάρμαρα και τα αδυσώπητα κουνούπια, γεμίζει σχεδόν ασφυκτικά. Κοντεύει 21:30. Το κοινό έχει εξοπλιστεί με βεντάλιες, νερά και εντομοαπωθητικά.

Ο Μιχάλης Σαράντης και ο Απόστολος Χαντζαράς μπαίνουν στη σκηνή και παίρνουν τις θέσεις τους. Πρώτο χειροκρότημα. Ίσως είναι τρομακτικό να στέκεσαι μόνος μπροστά σε ένα κατάμεστο θέατρο, σκέφτηκα. Αλλά ο Μ. Σαράντης μοιάζει να το έχει συνηθίσει. Μας κοιτάζει για μια στιγμή και αρχίζει να μας εξιστορεί τα πάθη ενός μεγάλου πολεμιστή: του Αίαντα.