1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki - Παρακαλούνται οι συμμετέχοντες όπως ελέγχουν το ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο για επιβεβαίωση καταχώρησης του κειμένου τους, διευκρινήσεις ή ελλειπή στοιχεία. Ως ημερομηνία υποβολής μετράει η ημερομηνία αποστολής του πρώτου email ασχέτως αν η επιβεβαίωση καθυστερήσει κάποιες μέρες λόγω φόρτου εργασιών ή διευκρινήσεων όπου απαιτείται *** Αποτελέσματα του 1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού koukidaki *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Κάποιες κληρώσεις παίρνουν λίγες μέρες παράταση και άλλες μεταφέρονται σε άλλο χρόνο. Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Διαλέξτε εσείς τα δώρα σας! Μυθιστορήματα: Η τυχερή μέρα του Γκούντερ Νόιμαν * Αφιερωμένο στον γιο μου * Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει * Πέρα από τις οκτάβες * Ωκεανός * Ψίθυροι εραστών ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα ** Διηγήματα: XL: Ιστορίες αγάπης * Ο φαροφύλακας της Λάκκας * Εναλλαγές * Η κερκόπορτα και άλλα διηγήματα * Η γυναίκα που αγάπησα * ΟνειΡεύματα * Ο Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί ** Ποίηση: Ανθρω-Ποινές * Εξελισσόμενη εφηβεία * Το φθαρμένο μολύβι ** Παιδικά: Το παραμύθι με τα παραμύθια * Τρία παραμύθια όλο τραγούδια * Τύχη... Ουρανοκατέβατη ** Δοκίμιο: Συμβολή στην ιστορία της Κασσάνδρας ** Άλλα: Αμφιβάλλω, άρα υπάρχω * Αλφισμός

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Να γινόταν λέει

Μονόλογος

Γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου
Να γινόταν λέει ένα θαύμα και να έβρισκα τον τρόπο να ξεχερσώσω απ’ το μυαλό τις σκοτεινές σκέψεις που μου δηλητηριάζουν τις μέρες και τις νύχτες μου.
Να γινόταν λέει να γέμιζα μετά με μουσικές και Αγάπη το κενό που θα άφηναν φεύγοντας οι μαύρες σκιές μου.
Να γινόταν λέει να έβγαζα με υπομονή ένα ένα τα αλμυρά αγκάθια που ρίζωσαν στις άκρες των ματιών μου και μια ουράνια πνοή να τα στέγνωνε επουλώνοντας τις πληγές τους…
Στη συνέχεια, να γινόταν λέει να πάρω το μονοπάτι που θα με βγάλει στο ξέφωτο, που ναι μεν φαντάζει μακρινό μα που ξέρω καλά ότι είναι κάπου εκεί έξω.


Ξεχωρίζω μια φωνή από τις πολλές που στροβιλίζονται στο νου και μου τη φέρνει σε ρόλο courier ένα απαλό αεράκι που τα κατάφερε να διαπεράσει το φύλλωμα των βαθύσκιωτων δέντρων του δάσους μέσα στο οποίο έχω χαθεί. Μου ψιθυρίζει: "προχώρα".
Τα τύμπανα του πολέμου που με ξεκούφαιναν μέρες τώρα, ακούγονται όλο και πιο μακρινά και οι κλαγγές των όπλων θαρρείς και έσβησαν μαζί με τις οιμωγές των πληγωμένων αντιπάλων. ΚΑΙ εγώ πληγωμένη είμαι, σαν κι αυτούς, με πληγές κρυφές που αιμορραγούν. Να γινόταν λέει να τις επουλώσω πριν επιμολυνθούν, πριν κακοφορμίσουν.

Τι σκοτεινό που είναι και τούτο το δάσος! Και πώς θα τα καταφέρω μέσα σ’ αυτό το έρεβος να βρω το μαγικό βοτάνι της λήθης που μου είπαν ότι υπάρχει κάπου εδώ μέσα και κρέμασα πάνω του τις ελπίδες μου όλες; Και δεν είναι μόνο ο ζόφος που βασιλεύει εδώ, που κάνει δύσκολο το ψάξιμο είναι και η σπανιότητα του φυτού. Οι πληγές των ανθρώπων βλέπεις πολλές, έπεσαν κατά πάνω του σαν ακρίδες και το αφάνισαν. Ευτυχώς είναι από τα φυτά εκείνα που μια ρίζα τους κόβεις και δύο καινούριες γεννιούνται και χώνονται βαθιά στη γη με αποτέλεσμα γρήγορα να απλώνει ξανά τη ζωογόνο του βλάστηση και να σώζει ζωές. Το δυσάρεστο για μένα είναι όπως με πληροφόρησαν, ότι έπεσα στην εποχή της αναγέννησης του φυτού και θα μου πάρει χρόνο να βρω κάποιο εναπομείναν ΒΟΤΑΝΙ από την προηγούμενη σοδειά!

Σκιές, τι σκιές και πώς τις φοβάμαι! Στείλε Θεέ μου τους κεραυνούς σου να τις κάψει όλες αυτές τις απαίσιες σκιές, να κάψει ό,τι με πόνεσε τόσο... Στείλε και μία μπόρα από τις δυνατές που διαθέτει ο ουρανός Σου να ξεπλύνει την γκρίζα σκόνη που έχει επικαθήσει σαν δέρμα πάνω στα φυτά, παντού και κυρίως πάνω στην ψυχή μου. Στείλε τον ήλιο Σου να διαπεράσει με τη φλόγα του τη μαυρίλα, δεν την αντέχω άλλο. Θέλω φως, φως, ΦΩΣ.
Κάνε να γίνουν όλα όπως πριν, παρέα με τη μοναξιά μου έστω. Συγκρίνεται η όποια μοναξιά με τούτον εδώ τον πάγο γύρω μου και ΜΕΣΑ ΜΟΥ;
Αλλά Κύριε, το μόνο που βλέπω είναι ότι βυθίζομαι όλο και πιο βαθιά σε τούτη τη Ζούγκλα. Ούτε Εσύ μ’ ακούς. Σε λίγο θα αρχίζουν να με απειλούν και οι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής τα άγρια θηρία που θα βγουν για την ανεύρεση τροφής. Μια μπουκιά θα με κάνουν. Θα παλέψω το ξέρω, μου έχει απομείνει, παρά την κούραση, αρκετή δύναμη ακόμη, είναι αυτή της απελπισίας. Δεν θα αφεθώ να νικηθώ χωρίς να παλέψω. Άνιση η πάλη το γνωρίζω, μα δεν ξέρεις καμιά φορά τι μπορεί να γίνει.

Οι σειρήνες σιώπησαν, οι πληγές πονούν αλλά έπαυσαν να αιμορραγούν και αχνοφαίνεται μια ακτίνα ΕΛΠΙΔΑΣ. Το θέμα είναι όμως ΤΗΝ ΘΕΛΩ;;;


Copyright © Λένα Μαυρουδή Μούλιου All rights reserved, Ιούλιος 2016
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε με λεπτομέρειες πίνακα από το debiriley.com. Μικτή τεχνική.

Περισσότερα της ίδιας:
Ο βράχος
Το γκρίζο παλτό

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Απ' το πυκνό δάσος στο πηγάδι της Γερακίνας, Γ.ΤηγανούριαΕξελισσόμενη εφηβεία, Ι.ΚόντοςΒιβλία των εκδόσεων Το ανώνυμο βιβλίοΨίθυροι εραστώνΑφιερωμένο στον γιο μου, John EmmansΕναλλαγές, Απόστολος ΓκέτσοςΑμφιβάλλω, άρα υπάρχω, Δημήτρης Μουστάκας
Αλφισμός, Χ.ΒακιρτζήXL: Ιστορίες αγάπης, Στέλλα ΚαλλέΘ.Θεοδωρής, Πέρα από τις οκτάβεςΣυμβολή στην ιστορία της ΚασσάνδραςΗ κερκόπορτα και άλλα διηγήματα, Μ.ΒλάχουΩκεανός, Μ.ΚατρακηςΤύχη... ουρανοκατέβατη, Δ.Κανλή
ΟνειΡεύματα, Καποπούλου και ΠαπακώσταςΗ γυναίκα που αγάπησα, Μαρία Ιωάννου
Ανθρω-Ποινές, Νατάσα ΡεντήφΤο αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει, Κ. ΙωακειμίδηςΤο φθαρμένο μολύβι, Ευγενία ΣιδέρηΟ Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί, Γ.ΔίγκαςΟ φαροφύλακας της Λάκκας, Χρ. Πατρώνου-Παπατέρπου