Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ι.Κ.: Ένα μέρος του βιβλίου προϋπήρχε. Ίσως και τα μισά ποιήματα να μετρούν στις πλάτες τους πάνω από 10 χρόνια. Πεταμένα, ή τώρα που το καλοσκέφτομαι, καλά κρυμμένα, σε συρτάρια, σε κουτιά αποθήκευσης, στις πρώτες σελίδες βιβλίων γραμμένα. Ζώντας καθημερινά την ανθρώπινη απώλεια μέσω της δουλειάς μου (νοσηλεύτρια ΜΕΘ σε δημ. Νοσοκομείο) κατάλαβα, πώς στην ζωή τίποτε δεν μένει. Μόνον τα βιβλία. Κι αν θα θελα να αφήσω την ψυχή μου εδώ, έπρεπε να υπάρξει κάτι απτό από μένα. Έτσι αφέθηκα να κυοφορήσω αυτό το βιβλίο.
Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ι.Κ.: Μια μόνον λέξη: Απώλεια.
Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Ι.Κ.: Το βιβλίο αυτό εν μέρη χαρακτηρίζεται βιωματικό. Δεν είναι μέλημα μου να ταυτισθεί ο αναγνώστης. Αυτό που πραγματικά επιθυμώ, είναι να δώσω κίνητρο στους λιγότερο δυνατούς να βρουν τα λόγια να εκφράσουν όσα δεν μπόρεσαν και την ώθηση να αντέξουν την σκληρή πραγματικότητα, που όμως τελικά, αδράχνει ελπίδας.
Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Ι.Κ.: Σίγουρα εθελοντικά θα προσάραζε σε τριτοκοσμική χώρα και θα έμενε εκεί εφ όρου. Η ανθρώπινη προσφορά νομίζω είναι από μόνη της ένα αέναο ταξίδι.
Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο:
Η ποιητική συλλογή της Ιωάννας Κοσιώρη, Για μια Φαύστα, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Βρείτε το βιβλίο εδώ!
Ως περιγραφή λέει:
Μην αγνοείς τις αρρυθμίες σου.
Προδίδουν πρόσωπα,
υποθάλπουν στιγμές.
Όταν ο σφυγμός σου λοξοδρομεί
και αρχίζει να χορεύει ατάκτως ειρημένος,
ψάξε τα μάτια που σε καρφώνουν.
Σκοπός του έρωτα, η σταύρωση.
Η πρόκα, στον καρπό βυθίζεται πρώτα.
Να πάψει να υφίσταται παλμός!
Όταν ο σφυγμός σου μαρμαρυγεί,
ξεκινά η άνιση μάχη.
