Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο

Ποιήματα καθημερινά, ρεαλιστικά, γραμμένα σε απλό και άμεσο λόγο. Ο Θάνος Καπλάνης δημιουργεί με τους στίχους του μικρές ιστορίες και υπέροχες εικόνες.

Ο ταλαντούχος και πολλά υποσχόμενος συγγραφέας, στην πρώτη του ποιητική απόπειρα, μας παρασύρει σε έναν μαγικό κόσμο τόσο άγνωστο αλλά και τόσο γνώριμο ταυτόχρονα.

Ο χορός του θανάτου

Από το αγαπημένο θέμα του Στρίντμπεργκ, η πάλη ανάμεσα στα δύο φύλα. Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει. Ποιος θα γίνει νικητής ή, για να το πούμε καλύτερα, ποιος γεννήθηκε νικητής και ποιος είναι αυτός που θα χάσει. Μήπως χάνει, ανάμεσα σε αυτή την πάλη, αυτός που αγαπάει πιο πολύ; Ή μήπως δεν υπάρχει καθόλου αγάπη;

Ο λοχαγός Έντγκαρ είναι παντρεμένος με την Άλις. Μια γυναίκα που βαριέται και πλήττει κοντά του. Ο χορός του θανάτου, μπορεί να είναι και ο χορός της ζωής. Μιας ζωής όμως που δεν θυμίζει σε τίποτα αγάπη ή που θυμίζει την αγάπη που θέλουν αυτοί οι δύο ήρωες να ζουν. Άλλωστε, ο σύζυγος έχει σκοπό να γιορτάσει τους γάμους τους, κάτι που ίσως δεν θέλει ούτε να θυμάται η γυναίκα του.

Ματωμένο φεγγάρι

Ελένης Σταθοπούλου

Φεγγάρι ματωμένο

στη σκιά της γης βολτάρει

με κόκκινο βαθύ το χρώμα,

διαθλώντας του πολέμου

Η αγάπη θάφτηκε στον χρόνο

Μαρίας Καρυτινού

Η αγάπη την έσπρωξε να σκεφτεί τη μοναξιά του, το δικό του μονοπάτι που αντιλαμβανόταν πως δεν θα 'χε γυρισμό. Ήταν ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Ήταν όλα όσα ζητούσε και πόθησε μέχρι τώρα, αλλά δεν τόλμησε να του αποκαλύψει ποτέ μέχρι πρότινος. Φοβόταν την αντίδρασή του, τις ελπίδες που ίσως κρατούσε ακόμη μέσα του, αλλά για κείνη ήταν φρούδες, δουλοπρεπείς, άκαρπες. Έμεινε ξάγρυπνη και τούτη τη νύχτα. Τον ονειρεύτηκε να είναι δικός της κι όταν ξύπνησε είδε με λύπη πως δεν είχαν μέλλον, κοινό προορισμό. Γι' αυτό και έμεινε συλλογισμένη, κοιτάζοντας μέσα στον θάλαμο του νοσοκομείου το σώμα του πάνω στο στρώμα. Εκείνη, η γυναίκα του, ήταν εκεί.

Ξαγρυπνούσε μαζί του. Του κρατούσε το αδύναμο χέρι του. Η ίδια δεν είχε τίποτα να του προσφέρει, παρά μόνο αγάπη κι ένα χάδι, ένα προσωρινό βάλσαμο… τίποτε άλλο. Στάθηκε, για ώρα, πολύ έξω από την πόρτα του θαλάμου, κοιτάζοντας το θολό τζάμι κι ακούγοντας τον ψίθυρο των λέξεων της άλλης γυναίκας. Χάιδεψε με το βλέμμα της το πρόσωπό του, τα χέρια του, τις σκέψεις του που 'ταν σκόρπιες, χωρίς προορισμό.

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, στο θέατρο Ζίνα, του Έντουαρντ Άλμπι, σε σκηνοθεσία του αγαπημένου μου Σωτήρη Τσαφούλια, με τους Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Έφη Μουρίκη, Σπύρο Σταμούλη, Ελεάνα Στραβοδήμου.

Δύο ζευγάρια περνούν το βράδυ τους στο σπίτι του ενός ζευγαριού. Ο ψυχολογικός πόλεμος που υφίστανται όλοι τους ακραίος και ανελέητος. Κινούν τα νήματα ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό με τους ήρωες να δημιουργούν ψευδαισθήσεις για να αντέξουν την σκληρή πραγματικότητα. Το χιούμορ τους ακραίο.

Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας

Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας, στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Υπόγειο), της Vanessa Springora, σε σκηνοθεσία Ειρήνης Λαμπρινοπούλου. Παίζουν: Κλέων Γρηγοριάδης, Βένια Σταματιάδη, Μαριλένα Μπαρμπαλούτσι και ο μουσικός Andy Val.

Μία συγκλονιστική παράσταση που μιλάει για την αληθινή υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης της Vanessa Springora, σε ηλικία μόλις 14 ετών, από τον διάσημο συγγραφέα Gabriel Matzneff, 49 ετών, που τάραξε τη χώρα τη δεκαετία του '80. Ήταν η αιτία για να αλλάξει η νομοθεσία όσον αφορά την ηλικία συναίνεσης στη Γαλλία.

Έλασσον θέμα

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Θα σε φορώ στο κυνήγι της ζωής.

Θα σε τιμώ στα άβυθα της ψυχής μου.

Θα μετοικήσω στον δικό σου κόσμο.

Έλασσον θέμα η κοινωνία.

Να μην σταθούμε για ερμηνείες…

Αν χρειαστεί να παραβγούμε

Στο περιθώριο

Γιώργος Αλεξανδρής

Εκείνοι,

με υψωμένα χέρια,

σημάδευαν την απεραντοσύνη της μικρότητας,

με ξέφρενους αλαλαγμούς

διαπόμπευαν την ορχηστρωμένη ανυπακοή τους

και με αλλόκοτα βλέμματα

ανίχνευαν την αντίσταση της υποχώρησης

των μπροστάρηδων στον αντίκλητο συμβιβασμό

Grease

Τα χρόνια της νιότης μάς θυμίζει έντονα η ταινία με τον Τζον Τραβόλτα και την Ολίβια Nιούτον Τζον, η ιστορία μιας αγάπης με πολύ χορό, τραγούδι, χιούμορ και συναίσθημα που μας ταξίδεψε τα χρόνια της αθωότητας.

Το Grease είχε μεγάλη απήχηση και εκτίναξε την καριέρα του Τραβόλτα που μετά από αυτό πήρε αρκετούς μεγάλους ρόλους και παραμένει μέχρι και τώρα στο προσκήνιο.

Η Στεφανία Τσουκαλίδου και το Παλμαρέ

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Στεφανία Τσουκαλίδου: Δεν το γνωρίζω, πραγματικά. Είναι η φασματική όψη που ξεπηδάει από το πουθενά, από το τίποτα και παίρνει το σχήμα μιας μορφής, άλλοτε τα σπάργανα μιας πλοκής. Μπορεί να είναι μια λέξη, ένα μονόστηλο στον Τύπο ή η φιγούρα ενός περαστικού. Πάντα παρατηρούσα τους ανθρώπους, συνήθως παραφυλούσα στους δρόμους, να δω μια φιγούρα και να φανταστώ τη ζωή που κρύβει. Οι άνθρωποι φοράνε την ιστορία τους σαν ρούχο, λέει ένας συγγραφέας.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;