Παραλλαγές πάπιας

του David Mamet, στο θέατρο Μεταξουργείο

Εδώ μιλάμε για πάπιες.

Θεωρώ αναγκαίο να ξεκινήσω την παρουσίαση, της εξαιρετικής αυτής παράστασης, με μια παρένθεση, όχι για να την απομακρύνω από το κέντρο αλλά για να δείξω από τι υλικό φτιάχνονται τελικά τα περιθώρια του κέντρου.

Ήταν έκπληξη για μένα ότι –συμπτωματικά με την παράσταση– απέκτησα μια σχέση με αυτό που συμβολίζουν οι πάπιες, όταν πολλά χρόνια πριν, η αδελφή μου –μετά από την δεκαετή διαμονή της στο Λονδίνο– επέστρεψε στην Αθήνα. Μαζί με την οικοσκευή της δεν έφερε μόνο αντικείμενα και ρούχα, αλλά και μια ολόκληρη συλλογή από δεκάδες πάπιες, πάντα σε ζεύγη, σε ποικίλες μορφές και χρησιμότητες. Άλλες ως στοπ ή φρένα για πόρτες, άλλες ως μολυβοθήκες, άλλες ως κρεμάστρες, άλλες ως φωτιστικά εδάφους και πάει λέγοντας. Όλα αυτά, προσαρμοσμένα στο σχήμα της πάπιας, σαν το σχήμα αυτό να είχε αποκτήσει, μέσα στον χρόνο και την απόσταση, μια ιδιότυπη επιμονή ύπαρξης. Και ίσως τότε να άρχισα να καταλαβαίνω ότι οι πάπιες δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά είναι τρόποι να κρατάς κάτι σταθερό μέσα στη ροή της επιστροφής.

Animal Love: Όταν ένα γκρουπ παύει να συστήνεται και δηλώνει ποιο είναι

Οι Black Tabasco ανακοινώνουν το δεύτερό τους άλμπουμ με τίτλο Animal Love, που έρχεται ως συνέχεια του ντεμπούτου Bite The Pepper και σηματοδοτεί την επιστροφή τους στην εγχώρια rock μουσική σκηνή.

Το Animal Love δεν είναι απλώς η δεύτερη δουλειά των Black Tabasco. Είναι η στιγμή που ένα συγκρότημα παύει να συστήνεται και αρχίζει να δηλώνει –καθαρά και χωρίς περιστροφές– ποιο είναι. Από την πρώτη ακρόαση γίνεται ξεκάθαρο πως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια «λογική συνέχεια» του Bite The Pepper, αλλά με μια συνειδητή μετατόπιση. Εκεί που το ντεμπούτο είχε μια ωμή, σχεδόν ενστικτώδη ενέργεια, το Animal Love μοιάζει πιο ανοιχτό, πιο φωτεινό και πιο εξωστρεφές. Σαν να βγήκε το συγκρότημα από έναν κλειστό χώρο και να αποφάσισε να παίξει με τον ήλιο κατάματα και αυτό ακριβώς είναι που το κάνει να δουλεύει.

Οι Μπλανς

Με το έργο Οι Μπλανς ξεκίνησε η μέρα μου, από την ομάδα Επί Εκατό.

Ένα ιδιαίτερο έργο ερμηνεύουν η Ελπίδα Μπαρούτα και η Μαρκέλλα Μαλαγάρη με τον Κωστή Κασιδάκη να συνοδεύει το έργο μουσικά.

Το σεντούκι του παππού μου

Μία ακόμα κινηματογραφική ταινία σε σκηνοθεσία και εκτέλεση από την Ελπίδα Αμίτση παρακολούθησα στο όμορφο θέατρο ΕΝ-Α σε μια αποκλειστική προβολή που μου προσέφερε η Ελπίδα και αυτό με τιμά ιδιαιτέρως.

Όλα τα έργα της, είτε κινηματογραφικά είτε θεατρικά, έχουν μια προσωπική αφήγηση και μια ξεχωριστή δημιουργική διάθεση και όλα ανεξαιρέτως προβάλουν πολλαπλά μηνύματα απευθυνόμενα σε κοινό που μπορεί να τα ανιχνεύσει.

Αντώνης Σαμαράκης

Ο Αντώνης Σαμαράκης υπήρξε από τους σπουδαιότερους και πολυγραφότατους Έλληνες πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς που έμεινε στην ιστορία. Το έργο του χαρακτηρίζεται ως διεθνούς αναγνώρισης κι εκείνος θεωρείται από τους πιο πνευματικούς συγγραφείς στην Ελλάδα του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1919 όπου βίωσε γεγονότα που έγιναν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και μετέπειτα στον Εμφύλιο. Είχε τελειώσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου παρέλαβε πτυχίο Νομικής. Η εργασία του ήταν ως δικηγόρος αλλά η μεγάλη του αγάπη ήταν η λογοτεχνία.

Το ψΑίμα ανάμεσά μας

Θα προλογίσω την σημερινή παρουσίαση ορμώμενη από τη φράση του οπισθόφυλλου. Κάθε σπίτι έχει τα μυστικά του, κάθε σπίτι κρύβει ανομολόγητες αλήθειες, κάθε σπίτι μπορεί να κυοφορεί εντός του αντάρες και θύελλες.

Κυριολεκτικά, αυτά ισχύουν στο σπίτι της σημερινής ιστορίας. Ένα σπίτι που, από τα πρώτα του κεφάλαια, πήρε στο μυαλό μου σάρκα και οστά, πήρε μορφή και, καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου, περιπλανιόμουν στα δωμάτιά του, ανεβοκατέβαινα τη σκάλα του, επισκεπτόμουν το υπόγειο, μα πιότερο έμενα στη σοφίτα, στην απόκοσμη και απομονωμένη σοφίτα, στον χώρο εκείνο όπου η Μάγκι περνά με δυσκολία τον χρόνο της, αποκομμένη από όλα.

Πειραιώς 12

Η θεατρική ομάδα Chaotica δημιουργεί και ερμηνεύει μια δημιουργία της Αλεξάνδρας Λιώλιου, το έργο Πειραιώς 12 στο θέατρο Επί Κολωνώ, που παίζεται στο πλαίσιο του φεστιβάλ Μπιζζζ, που έχει γίνει θεσμός παρουσιάζοντας νέες δημιουργίες και νέους ηθοποιούς που μας παρουσιάζουν τη δουλειά τους.

Η ιστορία ξεκινά και τελειώνει σε ένα νυχτερινό κέντρο στην Πειραιώς και θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αληθινή αφού, δυστυχώς, συμβαίνει και θα συμβαίνει όσο υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν τις γυναίκες κτήμα τους, κατώτερα, αδύναμα πλάσματα που ο σκοπός τους είναι μόνο για να ικανοποιούν τις ανάγκες των ανδρών.

Πολίτες β' κατηγορίας

Ποιος θέτει τους τίτλους των ένοχων ή των αθώων;

Πώς μπορεί η εκάστοτε εξουσία να χαρακτηρίσει καθημερινούς ανθρώπους σε εχθρούς της ομαλότητας;

Και τι άραγε σημαίνει ομαλότητα;

Πόσες πορείες ξεκίνησαν ειρηνικά και η αστυνομία προκάλεσε σύγκρουση μετά από εντολές από τα υψηλά κλιμάκια;

Τι ρόλο παίζει εν τέλει ο τύπος είτε πρόκειται για εφημερίδες είτε για τηλεόραση, ραδιόφωνο, ίντερνετ;

Δ-ούριος άνεμος - Του ουρανού και της θάλασσας

Ένας –ακόμα– λόγος που μου αρέσει η ποίηση είναι για το άνοιγμά της σε νέες οπτικές των λέξεων ή με τις λέξεις, όχι μόνο εννοιολογικά αλλά και συμβολικά, ακουστικά, μουσικά... ακόμα και εικαστικά! Ένα τέτοιο παιγνίδισμα συναντάμε και σε τούτη τη συλλογή που κρύβει μια διττότητα ή μια διπλή ταυτότητα ή μια διπλή φύση [πολλές οι ματιές και καθένας μπορεί να έχει τη δική του] με τον δούρειο να ανταλλάσσει θέσεις με τον ούριο ή να συνυπάρχει [κι έτσι μπορείς να το δεις].

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Το βασικό είναι ότι πηδιόσουν - Η Ελλάδα είναι όπως την τραγούδησαν

Από βαρεμάρα - ο Γκάτσος, ο Ρασούλης, η Αφροδίτη Μάνου, ο Καρασούλος

Δεν είχες τι να κάνεις το σώμα σου - πάντως έχει διαρκώς πόνο, μεγαλείο,

Ευνουχισμένη από συναισθήματα - απάτη, προδοσία, ήρωες κι αυτοκτονία.