Μιχάλης Παπαδάκης

Μπορεί το όνομα του να μην είναι ευρέως γνωστό στο σημερινό κοινό, όπως τυχαίνει και σε πολλούς άλλους ηθοποιούς που έκαναν περισσότερο θέατρο, αλλά ο Μιχαήλ Παπαδάκης είχε μια αξιόλογη θητεία στα καλλιτεχνικά δρώμενα και υπήρξε, επί σειρά ετών, ο ηθοποιός που πήρε μέρος σε όλα σχεδόν τα έργα του αείμνηστου Βασίλη Λογοθετίδη.

Στο εσωτερικό του Maurice Maeterlinck

Στο εσωτερικό του Maurice Maeterlinck, στο θέατρο Bios, σε σκηνοθεσία Ελένης Παργινού. Παίζουν: Γιώργος Φριντζήλας, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Αλέξανδρος Νούσκας-Βαρελάς, Μάιρα Σιδερίδου, Νεφέλη Ανανιάδη.

Ο αιφνίδιος θάνατος που έρχεται σε αναμέτρηση με τη ζωή.

Μια οικογένεια στην καθημερινότητα της· τρώει, πίνει, βλέπει τηλεόραση, καθαρίζει το σπίτι χωρίς να γνωρίζει ότι έχει πεθάνει ένα μέλος της. Εμείς όμως το ξέρουμε και ως παρατηρητές, αναμένουμε τις αντιδράσεις τους μετά την ανακοίνωση του τραγικού αυτού νέου και την κορύφωση του δράματος.

Τάκη Λάγιου Η κοινοτοπία της βίας: Το χρονικό ενός πατριαρχικού κόσμου

Με τον συγγραφέα του βιβλίου κύριο Τάκη Λάγιο πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο! Αυτό το μάθαμε δεκαετίες αργότερα γιατί ήταν σε προηγούμενη τάξη κι εμείς οι «μεγάλοι» δεν κάναμε παρέα με τους «πιτσιρικάδες». Αυτές ήταν οι αρχές μας τότε. Το δεύτερο κοινό μας σημείο είναι ότι είχαμε σπουδάσει στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών· εγώ στο Οικονομικό Τμήμα όμως. Δεν είχε τύχει πάντως να συναντηθούμε. Ούτε καν στις συχνότατες γενικές συνελεύσεις δεν θυμόμαστε να είχαμε διαξιφιστεί δηλαδή. Τότε οι ηλικιακές διαφορές είχαν αμβλυνθεί, είχαν όμως οξυνθεί οι ιδεολογικές διαφορές, οι οποίες αργότερα αμβλύνθηκαν κι αυτές. Το ριζικό μας όμως ήταν να συμπλεύσουμε, έστω και μετά από τόσα χρόνια κι όχι σε τρία τέρμινα. Συμπεθεριάσαμε, με την κάπως ευρεία έννοια που δίνουμε εδώ στη λέξη και την συγγένεια. Το κυριότερο όμως είναι ότι γνωριστήκαμε, μιλήσαμε, ανταλλάξαμε κάποιες συμβατές –ή και διαφορετικές– απόψεις και συνεχίζουμε. Στο άρθρο αυτό θ' ασχοληθούμε πάντως με το τέταρτο κοινό μας σημείο. Συγγράφουμε και αρθρογραφούμε και οι δύο. Κάμποσες συμπτώσεις θα έλεγα.

Dodie, Not For Lack Of Trying (Decca, Οκτώβριος, 2025)

Η Dodie έχει απολαύσει μια μοναδική πορεία στην καριέρα της. Αν και συχνά μιλάμε στη μουσική με απαξίωση για τον ρόλο των social media, εκείνη μπήκε στο παιχνίδι στη «χρυσή εποχή» του διαδικτύου. Έχτισε ένα αφοσιωμένο κοινό στο YouTube, που έμεινε δίπλα της, εξελίχθηκε μαζί της και της έδωσε τον χρόνο να ωριμάσει και να εξελιχθεί σε μια σοβαρή μουσικό στο ντεμπούτο της, το 2021. Τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, της επιτρέπουν να γίνει πραγματικά συναρπαστική.

Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που βιάζονται να απορρίψουν καλλιτέχνες που ξεκίνησαν μέσω διαδικτύου, αλλά στη γενιά της Dodie υπάρχουν μερικά αληθινά ταλέντα. Στην ίδια παρέα, όλοι γνωρίστηκαν μέσα από το διαδίκτυο: Dodie, Orla Gartland, Greta Isaac και Martin Luke Brown, που το 2023 άφησαν προσωρινά τις σόλο καριέρες τους για να δημιουργήσουν τους Fizz και να κυκλοφορήσουν έναν απίστευτα μαξιμαλιστικό δίσκο. Υπήρχε, επίσης, η Lauren Aquilina που εξελίχθηκε σε μια δυναμική δημιουργό, γράφοντας τραγούδια για καλλιτέχνες όπως οι JADE. Σε αυτή τη μικρή γωνιά του διαδικτύου, υπήρχε καθαρός χρυσός και όλοι τους φαίνεται να κατάφεραν αυτό που κάθε καλλιτέχνης ονειρεύεται: Την αφοσίωση του κοινού.

Μενέλαος Λουντέμης

Ο Μενέλαος Λουντέμης υπήρξε από τους κορυφαίους, σημαντικότερους, πολυγραφότατους ποιητές και συγγραφείς. Άφησε μια τεράστια παρακαταθήκη με την πνευματική του κληρονομιά η οποία ανέρχεται στα σαράντα πέντε βιβλία. Άνηκε στη γενιά των Ελλήνων λογοτεχνών του Μεσοπολέμου που έκαναν τη στροφή τους προς τον κοινωνικό ρεαλισμό.

Νεκρή φύση σε χαντάκι

Μια σκοτεινή ιστορία που αναστατώνει και προβληματίζει είναι το έργο Νεκρή φύση σε χαντάκι που φέρνει στην Ελλάδα ο θεατρικός οργανισμός Νέος λόγος και τον ευχαριστώ για τη διάθεση των προσκλήσεων.

Ένας Ιταλός, ο Φάουστο Παραβιντίνο, είναι ο συγγραφέας αυτού του πολύ ενδιαφέροντος έργου που έχει βραβευθεί, το 2004, στο Παρίσι. Από πολύ μικρός αφιερώθηκε στο θέατρο, μόλις δεκατεσσάρων χρονών συμμετέχει για πρώτη φορά σε θεατρική παράσταση και το πρώτο του έργο γράφτηκε μόλις στα είκοσί του χρόνια και από τότε προσφέρει τα πολλά του έργα στην υπηρεσία του θεάτρου που λατρεύει.

Με δύναμη από την Κηφισιά

Με δύναμη από την Κηφισιά, στο θέατρο Σταθμός, των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά, σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη. Παίζουν: Ναζίκ Αϊδινιάν, Νίκη Δουλγεράκη, Κωνσταντίνα Κάλτσιου, Ασπασία Μπατατόλη.

Η Ευτυχία Ανδριτσάκη και Η Αγάπη στο διαδίκτυο

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Ευτυχία Ανδριτσάκη: Σε μια συνάντηση με φίλες, θυμηθήκαμε διάφορα άστοχα ραντεβού με αταίριαστους ανθρώπους. Τότε μου ήρθε η ιδέα να γράψω το «Η Αγάπη στο διαδίκτυο».

Πού γράψατε το βιβλίο σας;

Ε.Α.: Στο σπίτι μου.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;

Ε.Α.: Περίπου έξι μήνες.

Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της

Το ονομαστό βρετανικό χιούμορ στο προσκήνιο, με την μαύρη κωμωδία τής Debbie Isitt, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του εξαιρετικού Γιάννη Μπέζου που επέλεξε αυτό το ανατρεπτικό θεατρικό έργο για το ξεκίνημα της νέας θεατρικής περιόδου. Ο Γιάννης Μπέζος κάνει πάντα πολύ προσεκτικές επιλογές στο πού και σε τι θα συμμετέχει, γι' αυτό άλλωστε πάντα έχει επιτυχία. Ακούγεται ότι είναι αυστηρός και δεν του αρέσει να επικοινωνεί με το κοινό· η γνώμη μου είναι ότι κάποιοι μπερδεύουν το αυστηρό με το ακριβοδίκαιο και την ανάγκη του Γιάννη να κάνει πάντα ένα βήμα παραπάνω σε αυτό που θεωρεί ότι τον αντιπροσωπεύει. Είναι πολύ ευγενικός αλλά δεν επιθυμεί να είναι διαχυτικός όπως άλλοι· αυτό δεν τον κάνει αγενή, είναι απλά κομμάτι του χαρακτήρα του. Αυτά λοιπόν με αφορμή την κριτική μου στο νέο έργο με τίτλο Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άνδρα της θέλοντας με γράψω την δική μου γνώμη για τον πολύ καλό μας ηθοποιό και σκηνοθέτη του ελληνικού θεάτρου.

Από πού κι ως πού Τσικνοπέμπτη, Βλάχικα και Καλύβια;

Της αγίας Τσικνοπέμπτης την Πέμπτη που μας έρχεται, παρακαλούνται οι βίγκαν και οι βετζετέριαν να παρακάμψουν το άρθρο όπως θα παρακάμψουν και τις χασαποταβέρνες εκείνη την ημέρα. Ειλικρινά, δεν πρόκειται να τους παρεξηγήσουμε.

Ξεκινάμε!

Από πού κι ως πού Τσικνοπέμπτη;

Καταρχάς τι σημαίνει τσίκνα;

Είναι αντιμετάθεση του αρχαίου «κνίσα» (= η οσμή του κρέατος όταν ψήνεται) -> σίκνα -> τσίκνα.

Και γιατί Πέμπτη;

Το έθιμο ξεκινάει από τις βακχικές γιορτές Ελλήνων και Ρωμαίων, όταν όμως το παρέλαβαν οι χριστιανοί, που νήστευαν Τετάρτη και Παρασκευή, έμενε μοναχά η Πέμπτη για να λιγδωθεί λιγάκι το αντεράκι τους.