Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν

Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν, του Χένρικ Ίψεν, στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά. Παίζουν: Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Φανή Γέμτου, Μανώλης Ιωνάς, Πάνος Κωνσταντέλης, Περικλής Λιανός, Ειρήνη Παπαδημάτου.

Ένα από τα πιο δύσκολα έργα του Ίψεν ανέβηκε στη σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη με όλο τον θίασο να δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας.

Τα όρια της ανθρώπινης φιλοδοξίας, η ηθική που καταρρέει, η φιλοδοξία, η πτώση και, τέλος, η ατέλειωτη μοναξιά.

Αρχιμάστορας Σόλνες

Αρχιμάστορας Σόλνες, του Χένρικ Ίψεν, στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν [Υπόγειο], σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη και σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη. Παίζουν: Κάτια Δανδουλάκη, Θόδωρος Γράμψας, Δημήτρης Δεγαΐτης, Θράσος Σταθόπουλος, Άνια Λεμπεντέγκο, Ισιδώρα Δωροπούλου.

Μία πολύ καλή προσέγγιση του έργου με ωραίες ερμηνείες. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη ανέδειξε τον δύσκολο χαρακτήρα του Σόλνες και η μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη βοήθησε σε αυτό.

Μου άρεσε γιατί ήταν εύκολη στο να την παρακολουθήσω, δεν με δυσκόλεψε η κατανόησή της, δεν ήταν τόσο βαριά καθώς είχε μικρές δόσεις χιούμορ που αποφόρτιζαν την ατμόσφαιρα.

Ο Στέλιος Νικολάου και το Όσα ξέρουμε μα δεν τα λέμε

«Δεν ξεχνώ»

Πόσες φορές το είδα γραμμένο σε πόσα και πόσα τετράδια στο δημοτικό;

«Μολών λαβέ» άκουσα πως είπανε τότε οι Σπαρτιάτες και ο νεαρός Αυξεντίου.

Μα ποιος ανάφερε τον ένδοξο Ιωάννη Ιμπελίν; Ποιος θυμάται τις διδαχές του Γεώργιου Λαπίθη και του Αλθείδη; Θυμάται κανείς πως το εναπομείναντα γκρεμισμένο μέρος των τειχών της Λεμεσού κείτεται σε κατάσταση λύπης και φθοράς δίπλα από δρόμο που περνάνε ξένα χρήματα και Porche;

Μετασχηματισμός των πασχαλινών εθίμων στη σύγχρονη καθημερινότητα

Η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από την έντονη επίδραση της παγκοσμιοποίησης και των ψηφιακών τεχνολογιών, οι οποίες επηρεάζουν βαθιά τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε και ερμηνεύουμε τα πολιτισμικά στοιχεία της ζωής μας. Τα παραδοσιακά ελληνικά έθιμα, και ιδιαίτερα αυτά που σχετίζονται με τον εορτασμό του Πάσχα, αποτελούν ένα ιδανικό πεδίο, όπου η σύγκρουση μεταξύ διατήρησης της παράδοσης και υιοθέτησης σύγχρονων προτύπων γίνεται ιδιαίτερα εμφανής. Οι αλλαγές αυτές δεν καταργούν τον συμβολικό πυρήνα των εθίμων, αλλά διαμορφώνουν νέες μορφές έκφρασης και εμπειρίας και μετασχηματίζουν τα έθιμα ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της σύγχρονης καθημερινότητας. Η παράδοση δεν παραμένει στατική, αλλά μετασχηματίζεται, προσαρμοζόμενη στις νέες κοινωνικές και τεχνολογικές συνθήκες.

Από πού κι ως πού Πρωτομαγιά;

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες,

μέρα Μαγιού σε χάνω

έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος στον Επιτάφιο, ποίημα που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη τον Ιούνιο το 1936 ύστερα από τα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν τον Μάιο της ίδιας χρονιάς όταν αστυνόμοι της δικτατορίας του Μεταξά έπνιξαν στο αίμα την συγκέντρωση καπνεργατών που διαδήλωναν για τα δικαιώματά τους.

Πώς φτάσαμε όμως ως εκεί;

Στις Η.Π.Α. έγινε η αρχή και πιο συγκεκριμένα στο Σικάγο.

Αυτόχειρας

Πώς είναι η λογική της διαρκούς αναζήτησης προτύπων, ηρώων, ακόμα κι αν αυτοί δεν υπάρχουν;

Οι κοινωνίες δημιουργούν ψευδαισθήσεις για πρόσωπα που δεν έχουν καμία σχέση με το ιδανικό που αναζητούν παρόλο που, αυτή η ανάγκη για ήρωες, τους δημιουργεί από το πουθενά.

Κάτι τέτοιο, ή ακριβώς αυτό, έχει γράψει ο Νικολάι Έρντμαν με το έργο του Αυτόχειρας.

Η τιμή και το χρήμα

Το θέατρο Μαυρομιχάλη στα Εξάρχεια, ένας μικρός μα όμορφος χώρος, φιλοξενεί το έργο Η τιμή και το χρήμα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη. Το μακρινό 1914 πρωτοεμφανίστηκε το βιβλίο, που αποτελεί την πρώτη μεγάλη του νουβέλα και αναφέρεται στην τότε Κέρκυρα και ειδικά σε ένα προάστιο, το Μαντούκι, όπου η πείνα θερίζει τους ανθρώπους και όλοι προσπαθούν με θεμιτά και αθέμιτα μέσα να επιβιώσουν, γεγονός που εκμεταλλεύεται εντόνως η πολιτική ζωή του τόπου.

Το μπάλωμα

Μια τρυφερή αλληγορία για το παιδί μέσα μας και τη δύναμη της επούλωσης!

Υπάρχουν κάποια βιβλία που δεν διαβάζονται αλλά σε βρίσκουν. Τρυπώνουν αθόρυβα μέσα σου και, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζουν να ξεκλειδώνουν πράγματα που νόμιζες πως είχες αφήσει πίσω. Το μπάλωμα της Ιουλίας Λυμπεροπούλου είναι ένα τέτοιο βιβλίο. 

Ξεκινά σαν μια απλή παιδική ιστορία. Η μικρή Ειρήνη, ένα ροζ παντελονάκι, μια καθημερινότητα γεμάτη από εκείνη τη γνώριμη, ζεστή ασφάλεια της παιδικής ηλικίας. Και όμως… κάτω από αυτή την απλότητα, κάτι άλλο κινείται. Κάτι βαθύτερο. Γιατί πολύ γρήγορα καταλαβαίνεις ότι αυτό το παντελονάκι δεν είναι απλώς ένα ρούχο. Είναι μνήμη, είναι συναίσθημα. Είναι το παιδί που ήμασταν. Όλοι κουβαλάμε μέσα μας εκείνο το παιδί. Δεν το αφήσαμε ποτέ πραγματικά πίσω. Απλώς μάθαμε να ζούμε χωρίς να το ακούμε τόσο συχνά, να το βάζουμε στην άκρη, να το σωπαίνουμε, να το ξεχνάμε. Και ναι, το ξεχνάμε και το ξεχάσαμε όταν η ζωή άρχισε να ζητάει άλλα πράγματα από εμάς. Υποχρεώσεις, ρόλους, αντοχές… αλλά εκείνο… έμεινε.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Αν το παιδί μας ζούσε - Ολόκληρη τη ζωή μου είδα σε μια νύχτα

Θα μας είχε σουβλίσει - πέθανα την ίδια νύχτα και γεννήθηκα

Με τα μολυβάκια του - ξανά μες στα σκοτάδια της.

Στην σάκα του θα 'ταν το - Στην ψυχιατρική φοβήθηκαν τις τάσεις μου

Fuck the parents - με κατέταξαν στις επείγουσες περιπτώσεις

Και για πρωινό - και βρέθηκα στον κλειστό σταθμό μ' έναν Τούρκο

Θα μας έριχνε δυο μπουκέτα - κι έναν Ρώσο. Εκεί γνώρισα

Η Βίκη Κοσμοπούλου και το Ικεμπάνα: Μια σύνθεση πεζών

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Βίκη Κοσμοπούλου: Τα διηγήματα του βιβλίου γράφτηκαν σε διαφορετικούς χρόνους. Η σύνθεσή τους, όπως διαμορφωνόταν σταδιακά, ήταν εκείνη που με ωθούσε να γράφω και άλλα διηγήματα που θα έφτιαχναν μια ενότητα ως προς την ιδέα.

Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;

Β.Κ.: Είναι ιδιαίτερο το συναίσθημα κάθε φορά που κρατάω στα χέρια μου τυπωμένα τα κείμενα. Η αποστασιοποίηση από την συγγραφική κατάσταση με κάνει και μένα απλό αναγνώστη. Υπάρχει μια μίξη ενθουσιασμού και κριτικής ματιάς.