Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Βαθιά μέσα στο σώμα - Τι γελοίοι ήταν όλοι αυτοί

Στ' άδυτα της μήτρας σου - δεν μπορώ να ξεχάσω

Σαν το ουράνιο τόξο - μήτε ν' απαξιώσω, σαν κουνούπια

Το γεμάτο φεγγάρι - του νου ρουφάνε την ενέργειά του.

Και τον ήλιο του Μάη - Κι όμως όπως πάει ο κόσμος

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Στις μέρες μας πλέον, στο εδώ και τώρα, τι ισχύει; Σίγουρα έχουν υπάρξει κοινωνικές αλλαγές, σίγουρα έχουν βοηθήσει τα μουσικά σχολεία, αλλά στο δια ταύτα, τι γίνεται ακριβώς; Ποια είναι η εικόνα στην επαρχία, μακριά από τα αστικά κέντρα, όπου ακόμα οι άνθρωποι κρατούν τα παλαιά ήθη κι όπου ακούγονται κουβέντες τύπου «είναι καλό οι γυναίκες να μην τραγουδάνε ριζίτικα», «το ριζίτικο είναι αντρική υπόθεση» ή «ποιος θα 'ρθει άμα παίξει γυναίκα στο μαγαζί μου» ή, ακόμα, το ανεκδιήγητο «μπράβο, παίζεις καλά για γυναίκα!»..

Είναι απογοητευτικό να πρέπει κάθε φορά να αποδεικνύεις τις ικανότητές σου, μόνο και μόνο επειδή είσαι γυναίκα κι επειδή οι προκαταλήψεις είναι καρφωμένες τόσο βαθιά μέσα σε κάποια μυαλά, που τα σημάδια της σκουριάς δεν αφήνουν χώρο για φρέσκα πράγματα.

Ai·milia

Το παρελθόν και το παρόν ενώνονται αρμονικά σε αυτό το αυτοβιογραφικό κείμενο που έγραψαν η Αιμιλία Υψηλάντη και ο Γιώργος Αγγελίδης με τον τίτλο Ai·milia και που παίζεται στο όμορφο θέατρο Αργώ που έχει φτιάξει με πολύ μεράκι και αγάπη η Αιμιλία και που φιλοξενεί ποιοτικό θέατρο στις δύο αίθουσες που διαθέτει κάνοντας τον χώρο αγαπητό για το θεατρόφιλο κοινό.

Έχοντας αναλάβει και την παραγωγή το θέατρο Αργώ με υπεύθυνη της Άρτεμις Υψηλάντη-Ναπολέων, εγγονή της Αιμιλίας, εκτός από το έργο, έχουμε μια ευκαιρία να ξαναδούμε την πολύ καλή μας ηθοποιό να αναβιώνει με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο μια θεατρική ιστορία ζωής από την αρχή, όπως τα θυμάται, όπως τα έζησε, μέσα από μνήμες που αναπαράγονται μπροστά στο κοινό σε μια προσπάθεια να το κάνει πιο προσιτό στο σήμερα.

Η αλήθεια είναι

Η αλήθεια είναι, στο θέατρο 104, του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη. Παίζουν: Γιάννης Δρακόπουλος, Ηρώ Κισσανδράκη.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει τι συμβαίνει πίσω από την κλειστή πόρτα του κάθε σπιτιού.

Τρεις άνθρωποι, μία φαινομενικά ευυπόληπτη οικογένεια. Ο πατέρας και η μητέρα παρόντες, ο γιος απών.

Από πού κι ως πού Βυζάντιο, Κωνσταντινούπολη, Ιστανμπούλ;

29 Μαΐου 1453

Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, σήμερα γνωστή παγκοσμίως ως Ιστανμπούλ των 17 εκατομμυρίων ανθρώπων και τουλάχιστον άλλων τόσων γατιών.

Πώς φτάσαμε όμως σε αυτή την τεράστια, πολυπολιτισμική και εν μέρει χαοτική πόλη που εκτείνεται σε δύο ηπείρους;

Από πού κι ως πού Βυζάντιο;

Από τον Βύζαντα Μεγάρων!

Μην αρχίσετε τα οπαδικά καφριλίκια τώρα, ακόμα και η ποδοσφαιρική ομάδα από κάποιον πήρε το όνομά της.

Από ποιον;

Το βύθισμα

Χρήστου Ντικμπασάνη

Θέλω να βυθιστώ στις λίμνες των ματιών σου,

στις απόκοσμες ευωδιές του κορμιού σου,

να χαϊδέψω τ' ανέμελα μαλλιά σου,

ν' αγγίξω με τη γλώσσα μου

τα διχαλωτά σου όνειρα

Τώρα θέλω να τα κάνω όλα αυτά

Η ζωή στα χέρια της

Η ζωή στα χέρια της, στο θέατρο Bios, του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Καραμεσίνη.

Παίζουν: Χριστίνα Αλεξανιάν, Κώστας Καζανάς, Εύα Κοτανίδη, Χριστόδουλος Στυλιανού.

Η Φωτεινή, μετά το διαζύγιό της, επιθυμεί να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. Με τη βοήθεια ψυχολόγου, κάνοντας τακτικά συνεδρίες, εκμυστηρεύοντάς του στοιχεία και γεγονότα του παρελθόντος προσπαθεί να βγάλει από μέσα της όλα όσα την έχουν πληγώσει, όλα όσα την έχουν καταβάλει.

Ο Γιώργος Ι. Σπανουδάκης και Οι ελεφθερωτές

Φωνές άκουγα γύρω μου, φωνές άκουγα μέσα μου, φωνές ασταμάτητες. Έπρεπε να βάλω μια τάξη στην οχλοβοή, ένα ακροατήριο να στήσω, να ακούσω, να καταλάβω, να κρίνω. Πρώτιστα οι φωνές, λοιπόν. Και οι φωνές έγιναν πρόσωπα και τα πρόσωπα συνέθεσαν το δράμα τους.

Μια διαδρομή διάνυσε η γενιά μου μέσα στη Μεταπολίτευση, άνοιξαν τα μάτια της ψυχής μας ακριβώς όταν άνοιξε και ο δρόμος για την οικοδόμηση της δημοκρατίας. Δεν ήταν, ωστόσο, η αρχή αυτή σαν άμωμη σύλληψη. Ήρθε μια άλλη αλήθεια, αντίθετη από ό,τι ξέραμε ως τότε και άρχισαν οι αλήθειες να αντιμάχονται. Μάθαμε επιτέλους το παιχνίδι των μεγάλων· ως τότε παίζαμε «κλέφτες και αστυνόμοι», ενώ ως μεγάλοι θα έπρεπε να παίζουμε το «ελευθερωτές και προδότες».

Εφήμερα και όμορφα

Γιώργου Αλεξανδρή

Ανεπαίσθητα, ανάμεσα από ψυχικές ισορροπίες

και πνευματικές ωριμότητες,

τον προσπέρασε ο σύμμαχος χρόνος

κι έμεινε έκπληκτος να παρακολουθεί

διαψεύσεις ομολογιών και βεβαιοτήτων,

αποκαθηλώσεις προσδοκιών και οραμάτων

με ανακόλουθες σκέψεις και βηματισμούς,

για τα ανεκτίμητα προσιτά και εφήμερα.

Ai·milia

Ai·milia, στο θέατρο Αργώ, με την Αιμιλία Υψηλάντη, σε κείμενο δικό της και του Γιώργου Αγγελίδη.

Μια πραγματική κυρία, με κάπα κεφαλαίο, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε σε έναν υπέροχο μονόλογο που μας καθήλωσε.