Grease

Τα χρόνια της νιότης μάς θυμίζει έντονα η ταινία με τον Τζον Τραβόλτα και την Ολίβια Nιούτον Τζον, η ιστορία μιας αγάπης με πολύ χορό, τραγούδι, χιούμορ και συναίσθημα που μας ταξίδεψε τα χρόνια της αθωότητας.

Το Grease είχε μεγάλη απήχηση και εκτίναξε την καριέρα του Τραβόλτα που μετά από αυτό πήρε αρκετούς μεγάλους ρόλους και παραμένει μέχρι και τώρα στο προσκήνιο.

Η Στεφανία Τσουκαλίδου και το Παλμαρέ

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Στεφανία Τσουκαλίδου: Δεν το γνωρίζω, πραγματικά. Είναι η φασματική όψη που ξεπηδάει από το πουθενά, από το τίποτα και παίρνει το σχήμα μιας μορφής, άλλοτε τα σπάργανα μιας πλοκής. Μπορεί να είναι μια λέξη, ένα μονόστηλο στον Τύπο ή η φιγούρα ενός περαστικού. Πάντα παρατηρούσα τους ανθρώπους, συνήθως παραφυλούσα στους δρόμους, να δω μια φιγούρα και να φανταστώ τη ζωή που κρύβει. Οι άνθρωποι φοράνε την ιστορία τους σαν ρούχο, λέει ένας συγγραφέας.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Κουκκίδα

Sulekha Sarkar

Μικρές κουκκίδες φωτός τώρα στη Mahananda,

τα βουβάλια κοιμούνται,

μια φωτιά καίγεται στο κρεματόριο,

Κάποιος καίγεται...

Χρήστος Πολίτης

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 27 Δεκεμβρίου 1942. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Τα μεγάλα χρόνια» (του Γεωργίου Ρούσσου, θέατρο Μετροπόλιταν, καλοκαίρι 1969).

Γιάννης Λεκόπουλος: Όταν το τραγούδι γίνεται αφήγηση ζωής

Με οδηγό τον στίχο, την αλήθεια και την ανθρώπινη επαφή, ο Γιάννης Λεκόπουλος, μιλάει για τη μουσική ως ανάγκη, ψυχοθεραπεία και πράξη ενσυναίσθησης.

Δεν είναι όλοι οι τραγουδιστές αφηγητές. Κι ακόμα λιγότεροι είναι εκείνοι που αφήνουν τη φωνή τους να λειτουργήσει σαν γέφυρα ανάμεσα στο νόημα και στο συναίσθημα, στον δημιουργό και στον ακροατή. Ο Γιάννης Λεκόπουλος ανήκει σε αυτή τη σπάνια κατηγορία. Για εκείνον, το τραγούδι δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια επιλογή ή ένα επάγγελμα. Ήταν από την αρχή μια εσωτερική ανάγκη, ένας τρόπος να υπάρξει και να επικοιν ωνήσει. Με βαθιά πίστη στον στίχο, σεβασμό στην αλήθεια του τραγουδιού και αφοσίωση στην ανθρώπινη επαφή, μιλάει για τη μουσική ως αφήγηση ζωής, για τη σκηνή ως τόπο συνάντησης και για τη σιωπή ως αναγκαίο αντίβαρο στον θόρυβο της εποχής.

Γιάννη, πότε κατάλαβες ότι το τραγούδι δεν θα είναι απλώς χόμπι για σένα;

Η Νελιόνα Μούτσου και η Άπατρις γη

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Νελιόνα Μούτσου: Η συγγραφή ποίησης είναι μια εσωτερική ανάγκη. Δεν είναι απλώς τρόπος έκφρασης· είναι τρόπος ύπαρξης και, ίσως, ένας τρόπος να γίνει η ύπαρξή μου μέσα στο ανθρώπινο σώμα πιο υποφερτή. Η συγγραφή ποίησης είναι επίσης ένας τρόπος συνειδητοποίησης και επεξεργασίας του τραυματισμένου εσωτερικού μου κόσμου.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

The Effect

Το The Effect της Lucy Prebble, που παρουσιάζεται στο θέατρο Αυλαία, δεν είναι απλώς ένα έργο για τον έρωτα ή την ψυχική διαταραχή. Είναι ένα έργο για την αμφιβολία για εκείνη τη λεπτή, σχεδόν τρομακτική, γραμμή ανάμεσα στο συναίσθημα και τη βιοχημεία, ανάμεσα στο «σε αγαπώ» και στο «είναι απλώς χημεία».

Ο ρόλος των μουσείων στη διαχείριση τραυματικών υλικοτήτων

Ο ρόλος των μουσείων στη διαχείριση τραυματικών υλικοτήτων είναι σημαντικός και αφορά την υπεύθυνη διαχείριση αντικειμένων, που συνδέονται με επώδυνες ή καταστροφικές ιστορικές και κοινωνικές εμπειρίες. Η διαχείριση των τραυματικών υλικοτήτων ενδέχεται να αφορά αντικείμενα, που συνδέονται με πολέμους, γενοκτονίες, μεταναστεύσεις ή άλλες κοινωνικές και πολιτικές κρίσεις. Τα μουσεία δεν λειτουργούν απλώς ως χώροι φύλαξης, αλλά ως «μνημονικοί τόποι», που παρέχουν στους επισκέπτες την ευκαιρία να κατανοήσουν τις ιστορικές καταστάσεις, που δημιούργησαν αυτά τα τραύματα.

Ενδυματολογία και σκηνογραφία αρχαίου δράματος

Οι παραστάσεις αρχαίων τραγωδιών στην αρχαιότητα διέφεραν –όπως είναι φυσικό– πολύ από τις σημερινές, όχι μόνο στην σκηνοθεσία και τη μουσική, αλλά σε όλη την σύνθεση για την παρουσίαση της τραγωδίας.

Οι υποκριτές φορούσαν έναν μακρύ χιτώνα. Είχε ποικιλία από χρώματα και ήταν πιο διακοσμημένος απ' ότι οι χιτώνες που φορούσαν στην καθημερινή τους ζωή οι Αθηναίοι. Άλλαζε βέβαια η σχεδίαση του ενδύματος από τραγωδία σε τραγωδία και από ρόλο σε ρόλο. Το ένδυμα έπρεπε να αντικατοπτρίζει την κοινωνική θέση του τραγικού ήρωα και την κατάσταση στην οποία βρισκότανε. Σύμφωνα με έρευνες, στα πρώτα ανεβάσματα των αρχαίων τραγωδιών, η περιγραφή του ενδύματος ήταν ένας μακρύς και φαρδύς χιτώνας, που κάλυπτε σχεδόν όλο το σώμα του ηθοποιού. Επίσης, υπήρχε και το ιμάτιο που και αυτό διέφερε από τον άλλων υποκριτών και ο λόγος και εδώ είναι για την κοινωνική διάφορα και για την ψυχολογική κατάσταση που είχαν οι ήρωες.

Χίλια πουλιά

Οι εκδόσεις Βακχικόν, με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω του προγράμματος Creative Europe, έχουν παραχωρήσει στο κοινό μια σειρά από όμορφα, διδακτικά παιδικά βιβλία/παραμύθια πολλά από τα οποία έχουμε παρουσιάσει μαζί.

Σήμερα, μικροί μου φίλοι, σειρά έχει ένα ακόμα παιδικό βιβλίο, το οποίο φέρει τον τίτλο Χίλια πουλιά. Ένα παιδικό συναισθηματικό βιβλίο και συνάμα διδακτικό που συνοδεύεται από μια όμορφη και πολύχρωμη εικονογράφηση, ικανή να κάνει τα παιδικά σας προσωπάκια να χαμογελάσουν. Αν είστε έτοιμοι, ελάτε να σας καλωσορίσω στην ιστορία της Αντρέα Πέκλαρ με καταγωγή από τη Σλοβενία, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου.