Αντώνης Σαμαράκης

Ο Αντώνης Σαμαράκης υπήρξε από τους σπουδαιότερους και πολυγραφότατους Έλληνες πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς που έμεινε στην ιστορία. Το έργο του χαρακτηρίζεται ως διεθνούς αναγνώρισης κι εκείνος θεωρείται από τους πιο πνευματικούς συγγραφείς στην Ελλάδα του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1919 όπου βίωσε γεγονότα που έγιναν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και μετέπειτα στον Εμφύλιο. Είχε τελειώσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου παρέλαβε πτυχίο Νομικής. Η εργασία του ήταν ως δικηγόρος αλλά η μεγάλη του αγάπη ήταν η λογοτεχνία.

Το ψΑίμα ανάμεσά μας

Θα προλογίσω την σημερινή παρουσίαση ορμώμενη από τη φράση του οπισθόφυλλου. Κάθε σπίτι έχει τα μυστικά του, κάθε σπίτι κρύβει ανομολόγητες αλήθειες, κάθε σπίτι μπορεί να κυοφορεί εντός του αντάρες και θύελλες.

Κυριολεκτικά, αυτά ισχύουν στο σπίτι της σημερινής ιστορίας. Ένα σπίτι που, από τα πρώτα του κεφάλαια, πήρε στο μυαλό μου σάρκα και οστά, πήρε μορφή και, καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου, περιπλανιόμουν στα δωμάτιά του, ανεβοκατέβαινα τη σκάλα του, επισκεπτόμουν το υπόγειο, μα πιότερο έμενα στη σοφίτα, στην απόκοσμη και απομονωμένη σοφίτα, στον χώρο εκείνο όπου η Μάγκι περνά με δυσκολία τον χρόνο της, αποκομμένη από όλα.

Πειραιώς 12

Η θεατρική ομάδα Chaotica δημιουργεί και ερμηνεύει μια δημιουργία της Αλεξάνδρας Λιώλιου, το έργο Πειραιώς 12 στο θέατρο Επί Κολωνώ, που παίζεται στο πλαίσιο του φεστιβάλ Μπιζζζ, που έχει γίνει θεσμός παρουσιάζοντας νέες δημιουργίες και νέους ηθοποιούς που μας παρουσιάζουν τη δουλειά τους.

Η ιστορία ξεκινά και τελειώνει σε ένα νυχτερινό κέντρο στην Πειραιώς και θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αληθινή αφού, δυστυχώς, συμβαίνει και θα συμβαίνει όσο υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν τις γυναίκες κτήμα τους, κατώτερα, αδύναμα πλάσματα που ο σκοπός τους είναι μόνο για να ικανοποιούν τις ανάγκες των ανδρών.

Πολίτες β' κατηγορίας

Ποιος θέτει τους τίτλους των ένοχων ή των αθώων;

Πώς μπορεί η εκάστοτε εξουσία να χαρακτηρίσει καθημερινούς ανθρώπους σε εχθρούς της ομαλότητας;

Και τι άραγε σημαίνει ομαλότητα;

Πόσες πορείες ξεκίνησαν ειρηνικά και η αστυνομία προκάλεσε σύγκρουση μετά από εντολές από τα υψηλά κλιμάκια;

Τι ρόλο παίζει εν τέλει ο τύπος είτε πρόκειται για εφημερίδες είτε για τηλεόραση, ραδιόφωνο, ίντερνετ;

Δ-ούριος άνεμος - Του ουρανού και της θάλασσας

Ένας –ακόμα– λόγος που μου αρέσει η ποίηση είναι για το άνοιγμά της σε νέες οπτικές των λέξεων ή με τις λέξεις, όχι μόνο εννοιολογικά αλλά και συμβολικά, ακουστικά, μουσικά... ακόμα και εικαστικά! Ένα τέτοιο παιγνίδισμα συναντάμε και σε τούτη τη συλλογή που κρύβει μια διττότητα ή μια διπλή ταυτότητα ή μια διπλή φύση [πολλές οι ματιές και καθένας μπορεί να έχει τη δική του] με τον δούρειο να ανταλλάσσει θέσεις με τον ούριο ή να συνυπάρχει [κι έτσι μπορείς να το δεις].

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Το βασικό είναι ότι πηδιόσουν - Η Ελλάδα είναι όπως την τραγούδησαν

Από βαρεμάρα - ο Γκάτσος, ο Ρασούλης, η Αφροδίτη Μάνου, ο Καρασούλος

Δεν είχες τι να κάνεις το σώμα σου - πάντως έχει διαρκώς πόνο, μεγαλείο,

Ευνουχισμένη από συναισθήματα - απάτη, προδοσία, ήρωες κι αυτοκτονία.

Η ιεροτελεστία της άνοιξης

Η ιεροτελεστία της άνοιξης στο θέατρο Σφενδόνη. Χορογραφία: Κώστας Τσιούκας. Χορεύουν: Τάσος Καραχάλιος, Ευθύμιος Μοσχόπουλος, Μάριος Αθανάσιος Μποζίκας, Γιάννης Νικολαΐδης, Σπύρος Ντόγκας, Pierre Magendie.

Η άνοιξη έρχεται το χρόνο μια φορά μετά τον χειμώνα.

Η πολυπόθητη άφιξή της παίρνει μακριά τη βαρυχειμωνιά, το κρύο και το βαρύ κλίμα που επικρατεί κατά την περίοδο του χειμώνα.

Μισή πατρίδα

Μισή πατρίδα, στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός. Κείμενο: Φίλια Δενδρινού και Κώστια Κοντολέων. Σκηνοθεσία και ερμηνεία Φίλια Δενδρινού.

Η λουτράρισσα των χαμάμ της Σμύρνης, η Ραχήλ. Έχουν ακούσει τα αφτιά της χιλιάδες ιστορίες από εκείνη την αποφράδα ημέρα της καταστροφής της.

Καθαρμός

Ο Σπύρος Πετρουλάκης κάνει για ακόμα μία φορά τη μεγάλη έκπληξη γράφοντας ένα μοναδικό βιβλίο που καταπιάνεται με μια πρωτότυπη και συνάμα ιδιαίτερη ιστορία, που δεν θα αφήσει κανέναν αναγνώστη αδιάφορο.

Ο μανιάτικος γάμος: Μια τελετουργία που αντέχει στον χρόνο

Εισαγωγή

Τα έθιμα αποτελούν παγιωμένους τρόπους έκφρασης και υλοποίησης αντιλήψεων και νοοτροπιών σχετικών με τις θρησκευτικές αντιλήψεις των ανθρώπων. Κατά κανόνα πρόκειται για τελετουργικές μορφές, που συνδέονται με συγκεκριμένες στιγμές κύκλου της ανθρώπινης ζωής, τη γέννηση, τον γάμο και τον θάνατο. Παρόλο που πολλές παραδοσιακές πρακτικές μεταβάλλονται, οι τελετουργίες του κύκλου της ζωής, όπως ο γάμος, αποτελούν ένα δυναμικό πεδίο έρευνας, καθώς υπόκεινται σε συνεχείς εξελίξεις που υπαγορεύονται από την αλλαγή των πολιτισμικών προτύπων.

Ο γάμος στη Μάνη δεν είναι απλώς μια νομική ή θρησκευτική ένωση, αλλά μια κορυφαία κοινωνική στιγμή, που αποκαλείται «χαρά». Οι Μανιάτες δεν τραγουδούσαν και δεν χόρευαν, παρά μονάχα στους γάμους. Ο γάμος λέγεται «χαρά» και είναι πραγματική χαρά, γιατί μόνο στη περίσταση αυτή ο Μανιάτης χορεύει και τραγουδά. Σε παλαιότερα μάλιστα χρόνια, εξαιτίας των εχθροπραξιών, δεν υπήρχε στον τόπο καμία άλλη ευκαιρία ψυχαγωγίας, ούτε πανηγύρια, ούτε καν ονομαστικές εορτές.