Ανδρέας Κάλβος

Ο Ανδρέας Κάλβος είναι ένας από τους κορυφαίους πνευματικούς και σημαντικότερους ποιητές της ελληνικής παλιγγενεσίας μετά τον Διονύσιο Σολωμό. Επίσης, ήταν ο κυριότερος εκπρόσωπος της επτανησιακής λογοτεχνίας ο οποίος γεννήθηκε το 1792 στη Ζάκυνθο.

Από το 1802 έως το 1811 έλαβε τεράστια μόρφωση και την ιταλική γλώσσα.

Ο Κάλβος έγραψε το πρώτο του έργο στο Λιβόρνο και ήταν αφιερωμένο στον Ναπολέοντα, που σε μικρό χρονικό διάστημα τον αποκήρυξε. Μετέβη για πολύ λίγο στην Πίζα όπου η απασχόλησή του ήταν ως γραμματέας. Έπειτα έφυγε για την Φλωρεντία γιατί εκεί βρισκόταν το κέντρο για την πνευματική ζωή και τη δημιουργία και όπου τελείωσε τις σπουδές του στην Ακαδημία.

Κρίστοφερ Μάρλοου

Γεννημένος το 1564 στην Αγγλία, ο Κρίστοφερ Μάρλοου, θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους δραματουργούς όλων των εποχών στο διεθνές στερέωμα. Πολλές φορές παρουσιάζουν τον μεταγενέστερο του Σαίξπηρ ως εφάμιλλό του και ότι επηρεάστηκε ή ακόμα και ότι συνεργάσθηκε μαζί του.

Τα έργα του χαρακτηρίζονται από υψηλή δραματουργία και αν και έζησε μια σύντομη ζωή, πρόλαβε να καταθέσει μερικά αριστουργήματα ως προπομπός θα έλεγε κανείς του Σαίξπηρ. Τα έργα αυτά δεν προδίδουν έναν νέο άνθρωπο και αυτό επειδή πέρα από την συγγραφική του ιδιοφυία, υπήρξε ένας από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του.

Πλεξούδα

Πλεξούδα από το ομώνυμο βιβλίο της Λετισιά Κολομπανί, για πρώτη φορά σε μορφή παράστασης, στο θέατρο Μεταξουργείο, σε σκηνοθεσία Κυριακής Σπανού, με τις Γιασεμί Κηλαηδόνη, Παναγιώτα Βλαντή, Χρύσα Βακάλη.

Τρεις γυναίκες του σήμερα, σε τρία διαφορετικά κράτη, με διαφορετική θρησκεία, κουλτούρα, οικονομική κατάσταση αλλά με κοινά ιδανικά, είναι ενάντιες στη βία, την περιθωριοποίηση, τον ρατσισμό, την κακοποίηση.

Ινδία, Ιταλία, Καναδάς...

Έξοδος στο διάστημα

Χρήστου Ντικμπασάνη

Μια τόσο απλή πράξη σαν το άνοιγμα

των ματιών του απείρου μας απασχολεί

αιώνες τώρα

Μόλις που καταλαβαίνουμε

το χωρισμό μας απ' την υδρόγειο

Μετά το φιλί: The musical

Μετά το φιλί: The musical, στη σκηνή Brecht 2510, σε σκηνοθεσία Ναταλίας Ηλία, σε κείμενο των Ναταλία Ηλία και Νίκου Ζενεμπίση. Παίζουν: Δημήτρης Αλιφραγκής, Ναταλία Ηλία, Δέσποινα Ζενεμπίση, Χαρά Λέτσου, Αλέξανδρος Πενταράς, Δημήτρης Μιχελής. Φιλική συμμετοχή: Νατάσα Βρεττού, Βασίλης Χάτζος, Τόνια Λιαράτσικα.

Το παραμύθι της Χιονάτης αλλιώς, όχι μόνο ως υπόθεση αλλά και μουσικά ντυμένο σε μια μαύρη κωμωδία που κάνει τον πρίγκιπα τόσο ματαιόδοξο, κακότροπο αλαζόνα και εκνευριστικό μετά την ανακάλυψή του ότι μπορεί με ένα και μόνο του φιλί να αναστήσει νεκρούς.

Μαρία Κανδύλη: Η ποίηση που ακούγεται και η φωνή που σ' αγγίζει!

Η ποίηση της Μαρίας Κανδύλη δεν διαβάζεται βιαστικά. Δεν προσφέρεται για γρήγορα περάσματα ούτε για επιπόλαιες αναγνώσεις. Η ποίηση της Μαρίας ακούγεται. Ζητάει χρόνο, εγρήγορση και παρουσία. Έχει ρυθμό που δεν επιβάλλεται, αλλά υποβάλλει, παύσεις που δεν γεμίζουν, αλλά φωτίζουν, και ανάσες που μοιάζουν να κρατούν κάτι από την ανθρώπινη ευθραυστότητα. Κινείται με λεπτότητα ανάμεσα στη λέξη και στη σιωπή, στο προσωπικό και στο συλλογικό, στο εσωτερικό τοπίο και στον κόσμο γύρω μας – έναν κόσμο συχνά θορυβώδη, όπου η ουσία χάνεται εύκολα. Η γραφή της δεν υψώνει τη φωνή της, αλλά την ακονίζει. Και μέσα από αυτή την ήσυχη δύναμη κατορθώνει να αγγίζει, να θυμίζει, να αφυπνίζει. Ως ποιήτρια, αλλά και ως ραδιοφωνική παραγωγός, γνωρίζει βαθιά τη σημασία της φωνής. Όχι μόνο αυτής που μιλάει αλλά και εκείνης που ξέρει να ακούει. Τη φωνή που σέβεται τον χρόνο, που αφήνει χώρο στον άλλον, που καταλαβαίνει πως μερικές φορές το ουσιαστικό λέγεται στις παύσεις. Αυτό το ήθος της ακρόασης διαπερνά και την ποίησή της, χαρίζοντάς της μια σπάνια καθαρότητα και αλήθεια.

Στο εκκοκκιστήριο

Η αναφορά στην πατριαρχική κοινωνία και ο ρόλος που έχει σε σχέση με τη βία που στόχο έχει την απόλυτη υποταγή των γυναικών που μετατρέπονται σε άβουλα πλάσματα. Η βία που έχει όλες τις μορφές, σωματική, λεκτική, ψυχολογική, που προκαλεί μια μόνιμα τοξική κατάσταση στην οικογένεια.

Η Μαρία Χασιώτη, συγγραφέας και σκηνοθέτης της παράστασης με τίτλο Στο εκκοκκιστήριο, μας οδηγεί σε μία τέτοια οικογένεια με τρεις ιστορίες από γυναίκες που θα ξεδιπλώσουν τις σκέψεις τους σε ένα διάστημα 25 χρονών.

Άγιος Νεόπλουτος

Διάλογος με τον Πεσσόα
Απέναντι στο βιβλίο της ανησυχίας

Γιάννη Σμίχελη

Στην Ελλάδα, έχουμε μια μανία να καβαλικεύουμε καλάμια καθώς μας συνοδεύουν στην πυρά οι ιεροεξεταστές των ιερατείων του πλούτου, της ισχύος και του γλειψίματος. Φαντασιωνόμαστε πως συμμετέχουμε σε αέναες μυστικιστικές διεργασίες του κοσμικού ενώ μπατίρηδες, εξαθλιωμένοι και χέστες υποκλινόμαστε στους τυράννους μας. Μας δίνουν ένα κοκαλάκι να γλείφουμε και νομίζουμε πως στρώνουμε τα λουκούλλεια γεύματα, περήφανοι με περικεφαλαία την προδοσία στον όποιο συλλογικό εαυτό που πιθανότατα θα διαθέταμε, παρελθοντολάγνοι, κομπάρσοι του παρόντος, εφησυχασμένα προβατάκια της ονείρωξης με το μεγαλείο των μεγαλουργών προγόνων μας. Ως πότε θα αρκούμαστε να κομπάζουμε για την αθάνατη Ελλάδα, με τα εξαίσια αρχαία της, την παγκόσμια κληρονομιά της, τα φυσικά κάλλη της ενώ όλα αυτά τα καταστρέφουμε ακόμα και στον ύπνο μας; Πανηγυρτζήδες της διαρκούς αυτοθανάτωσής μας, περιμένουμε να βρέξει ο ουρανός ήρωες για να ξεπλύνουμε τις αμαρτίες μας ώστε να πορευτούμε στον δρόμο της επιβίωσης ως καρικατούρες του θεάτρου σκιών. Και πάντα δοξάζουμε την υποτιθέμενη μεγάλη Ελλάδα της υφηλίου που μεγαλουργεί αναμένοντας τον σωτήρα εκ της αλλοδαπής για να φουλάρει τις ρυθμίσεις της υποτέλειάς μας στον πιο δυνατό και γουστόζικο νταβατζή. Πώς να το κάνουμε; Δεν είμαστε ό,τι κι ό,τι, αλλά το περιούσιο έθνος του ένδοξου στρουθοκαμηλισμού. Πράγματι, το είκοσι ένα χάραξε τον αιώνιο δρόμο της υποτέλειας, αφού ήμασταν τόσο αυτοτελείς όσο τα πρώτα κόμματα με τους αλληθωρισμούς στις μεγάλες δυνάμεις, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί το αυτοέγκλημά μας με την ίδρυση του κόμματος της Λερναίας ύδρας, το διαχρονικό κόμμα της αυτοσκλάβωσης, των βασιλοφρόνων, των μεταξικών ναζιφασιστών, των δωσίλογων και των μνημονίων.

Σε περιμένω

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Νύχτωσε, μα εσύ δεν είσαι πουθενά.

Γιατί να είσαι;

Σε ψάχνω με τα μάτια,

ναι, είναι

σίγουρο, χάνεσαι μες στο κόσμο.

Εκεί που πάντα κρυβόσουν.

Δεν μένω άπραγη,

Ντόρα Γιαννακοπούλου

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1937. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της παράστασης «Σκάνδαλο στο Μουλέν Ρουζ» (του Στέφανου Φωτιάδη, θέατρο Διονύσια, 1959-1960).