Γιώργος Παπαδόπουλος: Η σκιά της Ιστορίας και το φως της αφήγησης!

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος μιλά για την έμπνευση, την εξουσία, τον έρωτα και τη λογοτεχνία πίσω από Το τέλος των Πεφωτισμένων

Σε μια εποχή όπου η ιστορία συχνά αντιμετωπίζεται ως παρελθόν χωρίς παρόν, ο Γιώργος Παπαδόπουλος επιλέγει να τη μετατρέψει σε ζωντανό αφηγηματικό πεδίο. Με αφετηρία την περίοδο του Όθωνα και με φόντο τις κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις του 19ου αιώνα, το βιβλίο του Το τέλος των Πεφωτισμένων δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά μια βαθιά εξερεύνηση της εξουσίας, της ανθρώπινης φύσης και της αλήθειας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά με ειλικρίνεια για τη δημιουργική του διαδρομή, τις επιρροές του και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ιστορική ακρίβεια και τη λογοτεχνική ελευθερία.

Στα νύχια άμμος

Οι νουβέλες, ένα αφηγηματικό είδος της πεζογραφίας, τοποθετούνται ανάμεσα στο διήγημα και το μυθιστόρημα. Μικρό σε έκταση κείμενο, μα συνήθως συμπυκνωμένο σε εικόνες. Ο δημιουργός τους, αποδέχεται νοερά ένα στοίχημα με τον ίδιο του τον εαυτό. Να καταφέρει σε λίγες σελίδες να μοιραστεί με τον αναγνώστη όλα όσα επιδιώκει, να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του μέχρι το τέλος και βέβαια να αποδώσει στην ιστορία του όσο περισσότερα μπορεί. Δύσκολο εγχείρημα μα όχι ακατόρθωτο.

Κάθε φορά που επιλέγω να διαβάσω νουβέλα, γνωρίζω εκ των προτέρων ότι θα πρέπει να κρατήσω γερά στα χέρια μου το νήμα της ιστορίας, να συλλέξω και να αναλύσω τις πληροφορίες που μου παρέχει καταφέρνοντας με αυτόν τον τρόπο να συλλάβω το βαθύτερο νόημα της ιστορίας, εκείνο που πολλές φορές, επιμελώς, έχει κρυφτεί από τον δημιουργό του.

Συνθήκες διαβίωσης

Η ομάδα Άλμα παρουσιάζει, σε κείμενο και σκηνοθεσία από την Χριστίνα Γκέγκα, το έργο Συνθήκες διαβίωσης περιγράφοντας πώς αντιλαμβάνεται ο κάθε άνθρωπος τον χώρο του με συγκάτοικο, με γείτονες αλλοπρόσαλλους, με ανύπαρκτο χώρο, σε μια μάχη που δεν τελειώνει ποτέ αφού οι διεκδικητές πουλάνε πιο ακριβά το τομάρι τους... με διάθεση σαρκαστική, άλλοτε αστεία και άλλοτε δραματική.

Ξύλινος σταυρός

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Υπομονή, αντοχή, επιμονή, προσμονή, ελπίδα, πίστη…

Λίγα από αυτά, με έναν κόμπο στον λαιμό να μου γίνεται βαρίδι.

Ένας σταυρός για παρηγοριά

όχι χρυσός, μήτε αργυρός

για διαμαντένιος.

Ένας ξύλινος σταυρός, με τα χέρια μου φτιαγμένος.

Επτά νύχτες στη Νάπολη: Γεωγραφικός περίπατος στην αρχαία Παρθενόπη

Una Notte a Napoli[1] τιτλοφορείται το τραγούδι που έγινε γνωστό από το συγκρότημα Pink Martini. Έξι νύχτες στην Ακρόπολη[2] τιτλοφορείται το –μοναδικό ολοκληρωμένο– μυθιστόρημα του Γιώργου Σεφέρη. Τα ανακάτεψα λοιπόν, τα πρόσθεσα και προέκυψε ο τίτλος του περιπάτου. Στη Νάπολη μείναμε όντως επτά νύχτες, αλλά στην Ακρόπολη δεν έχουμε μείνει καμία, ούτε και πρόκειται φαντάζομαι.

Η πρωτεύουσα της περιφέρειας της Καμπανίας είναι γνωστή για τις αρχαιότητές της, την ομώνυμη πίτσα της –την οποία τρώγαμε κάθε μέρα– και τον Αργεντινό ποδοσφαιριστή Ντιέγκο Μαραντόνα! Φωτογραφίες του, ζωγραφιές στους τοίχους και διάφορα άλλα ενθύμια της παρουσίας του εκεί υπάρχουν παντού. Είναι επίσης γνωστή για την Καμόρα, τα κοσμοπολίτικα θέρετρά της –όπως το Κάπρι και το Σορέντο– και την τεράστια υπόγεια πόλη της· τις κατακόμβες, όπως τις λένε.

Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο...

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Το σημερινό βιβλίο που θα σας παρουσιάσω –δεν σας το κρύβω– έφτασε στα χέρια μου με έναν τρόπο επεισοδιακό. Ενώ η συγγραφέας του μου έστειλε το βιβλίο της στην αρχική του μορφή, εγώ το παρέλαβα ταλαιπωρημένο και βρεγμένο όμως ήταν τόσο δυνατή η επιθυμία μου να το διαβάσω που τίποτα δεν με σταματούσε, όπως κι αν ήταν οι σελίδες του. Εναπόθεσα το βιβλίο επάνω σε ένα καλοριφέρ για να μπορέσει να στεγνώσει και αφού ήταν σχεδόν λειτουργικό, το πήρα στα χέρια μου για να ταξιδέψω μαζί του.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Εσύ εκεί πίσω απ' τη γραμμή - Όχι δεν κλαίγομαι μήτε διαμαρτύρομαι

Και πέρα απ' τα σύνορα της καρδιά σου εγώ - άλλωστε η πατρική περιουσία

Τα ματοτσίνορα κλειστά κοιτάζουν ουρανό - ήταν ένας βραχνάς για μένα

Και τα δικά σου ανοικτά τον καθρέπτη της ψευτιάς - μια θηλιά που έσφιγγε

Η αναπαράσταση του εθίμου του Κλήδονα από πολιτιστικούς φορείς: Μία λαογραφική προσέγγιση

Εισαγωγή

Ο Κλήδονας αποτελεί ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά λαϊκά μαντικά έθιμα του ελληνικού χώρου, το οποίο τελείται παραδοσιακά την ημέρα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Το έθιμο αυτό, συνδεδεμένο με το θερινό ηλιοστάσιο και τη γιορτή του αϊ-Γιάννη του Προδρόμου, αποτελούσε ιστορικά μια μαντική τελετουργία για την αποκάλυψη του μελλοντικού συζύγου. Σήμερα, αν και η πίστη στη μαντική του δύναμη έχει εκλείψει, το έθιμο αναβιώνει δυναμικά σε όλη την Ελλάδα. Τα έθιμα που αποκόπτονται από το αρχικό τους κοινωνικό πλαίσιο δεν εξαφανίζονται, αλλά αποκτούν μια «δεύτερη ζωή», λειτουργώντας πλέον ως φορείς μνήμης και ταυτότητας. Το έθιμο του Κλήδονα, ενώ έχει χάσει την αρχική του λειτουργικότητα ως μαντική διαδικασία, γνωρίζει μια «δεύτερη ζωή» μέσω των πολιτιστικών συλλόγων. Πρόκειται για μια πτυχή διαχείρισης της προσφυγικής πολιτισμικής κληρονομιάς, που απασχολεί την σύγχρονη λαογραφική έρευνα, αποτελώντας τμήμα του γενικότερου ζητήματος της διαχείρισης της κληρονομιάς, υλικής και άυλης, την οποία οι πρόσφυγες έφεραν στις νέες τους πατρίδες.

Το παιδί

Συνέχεια για το Off-Off Athens festival με το έργο Το παιδί του Jon Fosse από την θεατρική ομάδα The defects που αποτελείται από τον Γιώργο Ταλιάνη, τον Κωνσταντίνο Παναγιωτίδη που έχει και χρέη σκηνοθέτη, την Έλσα Θεοχάρη και την Στέφη Κόντου.

Λυσιστράτες

Με την παράσταση, από την Ομάδα χωρίς όνομα, Λυσιστράτες συνεχίζω να παρακολουθώ δημιουργίες από νέους ανθρώπους που επιθυμούν να βρεθούν πάνω σε μια θεατρική σκηνή, κάτι που προσφέρει κάθε χρόνο το θέατρο Επί Κολωνώ με το φεστιβάλ που φιλοξενεί, το Off-Off Athens.

Το Λυσιστράτες είναι μια διασκευή της Λυσιστράτης του Αριστοφάνη, μια κωμωδία που παίζεται σε όλα τα θέατρα του κόσμου ανελλιπώς από το 411 π.Χ. όπου παρουσιάστηκε πρώτη φορά μέχρι σήμερα.