Δημοσιεύθηκαν τα αποτελέσματα του 1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού koukidaki *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki *** ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 50% για όλες τις παραστάσεις του Πολυχώρου Αυλαία στον Πειραιά *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται!
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Ένας φάρος στην ψυχή μου * Το αγκάθινο στέμμα * Ισμήνη * 7 Καταραμένες ιστορίες * Τα διαμάντια της Δόμνας * Το εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου * Για μια σταγόνα ευτυχίας * Το τίμημα * Η θλίψη του αιώνιου στοχασμού * Σε περίμενα... * Ελεονόρα * Γκλόρια, δε χιονίζει τα Χριστούγεννα στη Λεπτοκαρυά * Άλλη μια μέρα στον Παράδεισο * Στη φωτιά της επανάστασης * Ο Δράκος ** Νουβέλα: Ο γρίφος της Θεσσαλονίκης * Εγγαστρίμυθος Θεός * Με τα μάτια του Τζακ ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Η αγριόπαπια, Η γιορτή στο Σούλχαουγκ, Καταλίνας και Ο τάφος του πολεμιστή ** Διηγήματα: Ψευδάνθρακας και άλλες ιστορίες * Μια στάλα λόγος * Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας...* Γράμματα ανεπίδοτα ** Πεζοποίηση: Σημειώσεις ενός αυτόχειρα * Barsaat ** Ποίηση: Δαίμων εαυτού * Αποσιωπητικά * Η πικρή γεύση της προδοσίας * Αίσθησις * Μακιγιαρισμένες ψυχές * Οι αυτόχειρες της καρδιάς μου ** Βιωματικά: Σκόρπιες μνήμες ** Λογοτεχνικό περιοδικό ΛεξΩτεχνίες ** Αυτοβελτίωση: Περί ευδαιμονίας² ** Μελέτη: Από το «σκοτεινό δάσος» στο «εκατόφυλλο ρόδο»

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Το καρέ των Χριστουγέννων

Γράφει η Σοφία Κραββαρίτη
Εκείνα τα Χριστούγεννα ήταν μελαγχολικά και μοναχικά. Ακριβώς όπως τα προηγούμενα. Και τα προ-προηγούμενα. Και τα... αλήθεια, πόσα τέτοια είχε περάσει;

Προσπάθησε να θυμηθεί. Έκλεισε τα μάτια και ο διακόπτης του χρόνου άρχισε να γυρνά προς τα πίσω. Σε κάθε τέτοια μέρα, ένα σκληρό "κλικ" αποτύπωνε το καρέ των Χριστουγέννων παγώνοντας την στιγμή σαν φωτογραφική μηχανή κι εκείνη στεκόταν και κοίταζε με άδειο βλέμμα και ακόμα πιο άδεια καρδιά.
Κλικ, πόνος. Κλικ, θλίψη. Κλικ, μοναξιά. Κάθε κλικ μαρτυρούσε σφίξιμο στο στομάχι, απελπισία, μούδιασμα, απόγνωση και κενό. Κάθε κλικ φώναζε κι ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ; Κλικ, κλικ, κλικ...

Πότε σταματά άραγε ο πόνος; Πόσο πίσω πάει κάθε φορά; Πότε θα συναντήσει επιτέλους κάτι; Λίγες στιγμές μετά παραιτήθηκε. Σταμάτησε ν' αναρωτιέται επειδή απλά γνώριζε πως ούτε τώρα θα συνέβαινε. Ούτε τώρα θα έβγαινε από το σκοτάδι στο οποίο είχε βυθιστεί. Μάλλον η μνήμη την είχε καταδικάσει για κάποιο έγκλημα που δεν είχε καν διαπράξει. Δεν μπορούσε όμως να ξέρει πως οι αναμνήσεις κρύβονταν απλά για να την προστατεύσουν.

Άνοιξε τα μάτια και κοίταξε γύρω της το γνώριμο περιβάλλον. Ακόμη σκοτάδι. Πάντα σκοτάδι. Παραδόθηκε σε αυτό γι' ακόμη μία φορά κλείνοντας τα μάτια της. Δεν είχε νόημα να το πολεμά. Αποκοιμήθηκε χωρίς μνήμες, δίχως προσδοκίες. Ήξερε μόνο πως για μία ακόμη φορά λίγο πιο κάτω την περίμενε ο νέος χρόνος. Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς το γνώριζε μέσα στο σκοτάδι. Απλά υπήρχε η γνώση.

Λίγες στιγμές(;) μετά -πώς θα μπορούσε άλλωστε να ξέρει ότι δεν ήταν ώρες;- την ξύπνησε μια απαλή μελωδία. Δεν άνοιξε τα μάτια, παρά συγκεντρώθηκε σε αυτό που άκουγε σα να κρινόταν από τις ήσυχες νότες κάτι πολύ σημαντικό. Μια γαλήνη απλώθηκε παντού μέσα της φτάνοντας ο ψαλμός στ' αυτιά της: «Άγια Νύχτα σε προσμένουν με χαρά οι χριστιανοί...».

Ξάφνου, οι μνήμες επέστρεψαν. Τα καρέ περνούσαν το ένα μετά το άλλο, μπροστά από τα κλειστά της μάτια. Πρώτο καρέ. Οι γονείς της κι εκείνη ετοιμάζονταν να πάνε για ψώνια. Δεύτερο καρέ. Στο κατάστημα γελούσαν καθώς είχαν διαλέξει το πιο ψηλό δέντρο και ο πατέρας της αναρωτιόταν πώς θα μπορούσε να το δέσει στην οροφή του αυτοκινήτου, τόσο τεράστιο που ήταν. Τρίτο καρέ. Σειρά είχαν τα στολίδια, αλλά και διάφορα παιχνίδια. Ήταν όμως δύσκολο να διαλέξουν κι έτσι γέμισαν χαρούμενοι το αυτοκίνητο με κούτες ξέχειλες από πράγματα που πολλά από αυτά δεν ήξεραν τι να τα κάνουν. Ξεκίνησαν για το σπίτι ψέλνοντας όλοι μαζί ευτυχισμένοι την Άγια Νύχτα. Τέταρτο καρέ. Το αυτοκίνητο από το αντίθετο ρεύμα, κατευθυνόταν επάνω τους με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πέμπτο καρέ. Ο δρόμος γέμισε από χριστουγεννιάτικα κλαδιά, στολίδια, παιχνίδια, λαμαρίνες, αίματα... Έκτο καρέ. Φωνές, σειρήνες, οι γονείς στο οδόστρωμα λίγο πιο μακριά της. Έβδομο, όγδοο, ένατο, δέκατο καρέ, ενδέκατο, δωδέκατο... σκοτάδι, κενό, σκοτάδι, κενό...

Τώρα πια, είχε ξυπνήσει για τα καλά κι έκλαιγε μ' ένα πόνο βουβό όσο και ανελέητο, που ξεχύθηκε από τα σωθικά της σκληρός και αδυσώπητος. Όσο πιο δυνατά έκλαιγε, η μελωδία συνέχιζε ν' ακούγεται μέσα στο δωμάτιο ακόμα πιο έντονα διαπερνώντας όχι μόνο τα τύμπανά της, αλλά και την καρδιά της, μιας και οι φωνές έμοιαζαν τόσο οικείες, τόσο γνώριμες...

Αποφάσισε ν' ανοίξει τα μάτια της κι έμεινε να κοιτά εκστασιασμένη. Ο χρόνος πάγωσε στο ωραιότερο καρέ της ζωής της. Μπροστά της βρίσκονταν οι γονείς της ντυμένοι με ολόλευκα ρούχα και στόλιζαν το τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο ψέλνοντας. Ήταν οι δικές τους φωνές αυτές που γαλήνεψαν την καρδιά της, ήταν η παρουσία τους εκεί που την γέμισε ευτυχία. Το δωμάτιο λουζόταν από ένα χαμηλό φωτισμό και απέμεινε να παρακολουθεί σαν υπνωτισμένη. Όταν τελείωσαν, έκαναν μερικά βήματα πισωπατώντας και κοίταζαν το δέντρο ευχαριστημένοι. Στη συνέχεια στράφηκαν προς το μέρος της. Η μητέρα της κρατούσε το άστρο της κορυφής στο χέρι της. Πλησίασαν το κρεβάτι και της χάιδεψαν τρυφερά τα μαλλιά.

«Αυτό το άστρο είμαστε εμείς που θα σε καθοδηγούμε σε όλη σου τη ζωή», της είπε η μητέρα της με απέραντη αγάπη.
«Θέλουμε να το τοποθετήσεις εσύ στην κορυφή. Δε θα μας απογοητεύσεις, έτσι δεν είναι;», συμπλήρωσε ο πατέρας της. 

Είδε να βγαίνει από το σώμα της, δε φοβήθηκε όμως. Οι γονείς της την κράτησαν από το χέρι και πλησίασαν το δέντρο. Αιωρήθηκε μαζί τους στην κορυφή, όπου τοποθέτησε το αστέρι. Ακούμπησαν και πάλι στο πάτωμα και άγγιξαν και οι δύο τα μάγουλά της. 

«Μην ξεχάσεις ποτέ πως σε αγαπάμε. Θέλουμε να προχωρήσεις. Είναι το δώρο που σου ζητάμε για τα Χριστούγεννα», μίλησαν και οι δύο μαζί.

Χάθηκαν μπροστά από τα δακρυσμένα μάτια της αφήνοντας πίσω τους όλη την αγάπη τους, αλλά και γαλήνη αναμεμειγμένη με θλίψη μέσα στην ψυχή της. Γύρισε και κοίταξε το σώμα της στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Πήγε κοντά και μίλησε στον εαυτό της:

«Ξύπνα. Έχουμε μια ζωή να ζήσουμε».

Το μόνιτορ άρχισε να χτυπά ζωηρά και ένας γιατρός όρμησε μέσα στο δωμάτιο. Από κάπου ψηλά, δύο άγγελοι χαμογελούσαν ευτυχισμένοι ψέλνοντας την Άγια Νύχτα...

🎠

Copyright © Σοφία Κραββαρίτη All rights reserved, 2017

2 σχόλια:

  1. Έτοιμο Σενάριο για μια όμορφη Ταινία!!
    Υπέροχο... ανθρώπινο... αγγίζει βαθιά!
    Χρόνια Πολλά κι Ευλογημένα
    Ε.Γεωργακόπουλος σκηνοθέτης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρόνια Πολλά!
      Καλό κι ευτυχισμένο το νέο Έτος!
      Γεμάτο όμορφες δημιουργικές στιγμές και επιτυχίες!

      Διαγραφή


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας..., ΣυλλογικόΑίσθησις, Μαρία ΠαγώνηΓράμματα ανεπίδοτα, Συλλογικό έργοΟ Δράκος, Καίτη ΔροσίνηΣκόρπιες μνήμες, Περικλής ΛεύκαςΜια στάλα λόγος, Γεωργία ΓιαννιούΟι αυτόχειρες της καρδιάς μου, Κ. Βούσβουρα
Με τα μάτια του Τζακ, Ν. ΔημητρούλιαςΗ θλίψη του αιώνιου στοχασμού, Μ.ΚιβιδιώτουΤο εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου, Φ.ΚοσσυβάκηςΕγγαστρίμυθος Θεός, Δ. ΟρφανίδηςΑποσιωπητικά, Γ.Μίχας-Νεονάκης (Dave)Μακιγιαρισμένες ψυχές, Ροδάνθη ΠάντουΠερί ευδαιμονίας², Ν.Διονυσίου
Γκλόρια, δε χιονίζει τα Χριστούγεννα στη Λεπτοκαρυά, Δ.ΚοπαράνηςΔαίμων εαυτού, Μ. ΠαπαδημητρίουΛογοτεχνικό περιοδικό ΛεξΩτεχνίεςΆλλη μια μέρα στον Παράδεισο, Μιχάλης ΤσάμηςΕλεονόρα, Χάρης Γαντζούδης
Η πικρή γεύση της προδοσίας, Νανά ΜπροδήμαΓια μια σταγόνα ευτυχίας, Β. Προβίδα
4 χρόνια Παραμυθένιες σκέψειςΣε περίμενα..., Πόλυ Μίλτου
Στη φωτιά της επανάστασης, Ε.ΣπανούΑπό το «σκοτεινό δάσος» στο «εκατόφυλλο ρόδο», F. AmbrosoΤέσσερις τίτλοι του Ερρίκου ΊψενBarsaat, Ο χορός της βροχής, Σ. ΜητροπούλουΟ γρίφος της Θεσσαλονίκης, Ε. Αντωνίου