1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: All in * Αιθέρια * Παράπλευρες απώλειες * Το δώρο της ζωής * Τα μάτια μιας γυναίκας * Ατιμώρητο έγκλημα * Να μ' αγαπάς * Αναστρέψιμα υλικά * Επιστροφή στο Highgate * Το ποτάμι ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα ** Διηγήματα: Με περίσκεψη * Νάντια μου, ο ήλιος της Βοστώνης ** Ποίηση: Τ' ανείπωτα * Εξίσωση * Τρίτος κύκλος αρδεύσεων * Λυρικά ελάχιστα * Ρέουσα σιωπή * Το τίποτα που πλέει ευτυχισμένο * Το παιδί και ο άγγελος ** Νουβέλες: Εκδίκηση * Αγαπητή μου Ευδοξία ** Άλλα: Τρεις τίτλους των εκδόσεων Βακχικόν * Έρως λυσιμελής ** Παιδικά βιβλία από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική * Ένα χαμόγελο για τη Χαρά και Ο μαγικός καθρέφτης της Εβίτας

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2018

Η καμπίνα


Tσεκούρι.

Κατέβαζε το τσεκούρι ξανά.
Πολλές φορές.
Η ασχήμια και η οργή, στο πρόσωπο του τρομακτική.
Κατέβαζε το τσεκούρι και αποκεφάλιζε τα προβλήματα του, τις ενοχές και τα αγκάθια έσταζαν το αίμα από το κεφάλι του.
Άκουγε τον ήχο από το τσεκούρι του πάνω στο ξύλο να καρφώνεται και ανατρίχιαζε.
Το ένιωθε να κατεβαίνει με ορμή, να χώνεται στη σάρκα και να το απολαμβάνει.
Αυτό όμως που τον έκανε να τρελαίνεται ήταν όταν αποκολλούσε το μέταλλο από το ξύλο για να συνεχίσει τη κίνηση ξανά.
Ψηλά στον αέρα.
Και πάλι κάτω.
Η ανατριχίλα…


Το σπίτι του ήταν στο δάσος ξεχασμένο, σε μια καλύβα, ερείπιο, αυτός ζούσε σαν αγρίμι και χόμπι του ήταν... το κυνήγι.

Πήγαινε κοντά στη λεωφόρο και παραμόνευε.
Μερικές φορές περίμενε στον δρόμο καθιστός και ριχνόταν σε όποιον έδειχνε ενδιαφέρον να τον πάρει για ωτοστόπ.
Με την τεράστια δύναμη του, τους τράβαγε δίπλα από το δρόμο και χανόταν μέσα στα χωράφια από τα καλαμπόκια σε δευτερόλεπτα.

Τρέχοντας με το θύμα του στην πλάτη ανάσαινε βαριά και κάθε του ανάσα ηχούσε σα το τσεκούρι ρυθμικά που σηκώνεται και πέφτει.
Τα καλαμπόκια έκλειναν πίσω του ένα-ένα και του προσέφεραν φυσικό καμουφλάζ συνωμοτώντας στο έγκλημα.


Βγαίνοντας από το χωράφι με τα καλαμπόκια, το τοπίο άνοιξε διάπλατα και μία καλύβα τους καλωσόρισε.
Μπροστά της υπήρχε ένας κορμός δέντρου κομμένος στη βάση του.
Ήταν σκούρο κόκκινος από αίμα που είχε στεγνώσει για τα καλά και είχε απορροφηθεί στο ξύλο γίνοντας ένα με αυτό.

Όταν άφησε το θύμα κάτω ήθελε να απολαύσει τη στιγμή της αφύπνισης του άτυχου νεαρού, τη στιγμή που θα ένιωθε ελεύθερος, τότε που θα άνοιγαν οι ουρανοί και θα έπαιρναν την ψυχή επάνω.

Ο νέος όταν άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε γύρω, είδε όμορφα σύννεφα στον ουρανό να περνάνε και τον αέρα να τον φυσά γλυκά.
Πήγε να κάνει μία κίνηση ελευθερίας, αλλά μάταια, καθώς ένιωσε τα χέρια του δεμένα πίσω του.
Άρχισε να φωνάζει μα κανείς δεν ανταποκρινόταν μέσα στην ερημιά.

Μύρισε τον κορμό που το κεφάλι του ήταν ακουμπισμένο και κατάλαβε ότι αυτό που μύριζε ήταν αίμα.
Τότε η καρδιά του χτύπησε ακόμα πιο δυνατά.

Κοίταξε μία στιγμή στον ουρανό σε μία προσπάθεια να βρει την ελπίδα και κάποια στιγμή προσευχήθηκε να είναι όνειρο αυτό που βλέπει καθώς μια φιγούρα σκίασε τον ήλιο και τα όνειρά του.


Ο Ήλιος κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα και οι σκιές βύθισαν την περιοχή στο σκοτάδι.

Είπε πάτερ ημών…
Και κάθε φορά που το έλεγε έβλεπε μία λάμψη στον ουρανό.
Μία λάμψη από το Θεό που επιτέλους είχε ακούσει την προσευχή του και θα έδινε τέλος στο μαρτύριο του.

Σαν ένας κύκλος που δε λέει να κλείσει, χτυπά ξανά, τόσο δυνατά που το τσεκούρι περνάει τον λαιμό με τη μία για να καρφωθεί στον κορμό, τόσο βαθιά που φτάνει απευθείας στην κόλαση. Το μόνο ευχάριστο που θυμάσαι, είναι τον ήλιο να αντικρούει το μέταλλο κάνοντας το να λαμπυρίζει στον ουρανό.


Ο δρόμος με τα αμάξια.

Μερικοί άνθρωποι πηγαίναν στη δουλειά τους, άλλοι είχαν πάρει και τα παιδιά τους μαζί, κάποιοι ήταν σκυθρωποί ενώ άλλοι ήταν χαρούμενοι.
Σαν σκιές από την προηγούμενη ζωή, περιφερόντουσαν, μη έχοντας συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε και ότι ήταν νεκροί.
Ένα φως από κερί τρεμόπαιζε σε μία καλύβα πέρα από τα καλαμπόκια δίπλα από τον δρόμο και προσέλκυε το μαύρο των ανθρώπων που είχαν παραμείνει σκιές.

Οι λαμπτήρες από τα αυτοκίνητα έσβηναν, καθώς η μπαταρία τελείωνε.
Οι ιδιοκτήτες άφηναν τα αμάξια, που μία ζωή είχαν πασχίσει να τα αποκτήσουν και χωρίς να πουν λέξη χανόντουσαν στα καλαμπόκια λες και κάτι τους τραβούσε.

Πέρα από τον δρόμο με τα παρατημένα αμάξια, το μόνο ζωντανό σε εκείνη την περιοχή ήταν αυτό που περιπλανιόταν ανάμεσα στα καλαμπόκια.

Το θρόισμα του ανέμου.


Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από τμήματα πίνακα της Michelle Dunn που βρέθηκε σε αυτή τη σελίδα.
Μέρος δεύτερο
Μέρος τρίτο

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Το τίποτα που πλέει ευτυχισμένο, Κατίνα ΜέτσιουΕπιστροφή στο Highgate, Λυδία ΒασιλειάδηΑναστρέψιμα υλικά, Βασίλης ΚυριλλίδηςΤρίτος κύκλος αρδεύσεων, Δημήτρης ΟρφανίδηςΤρεις τίτλοι των εκδόσεων ΒακχικώνΤο ποτάμι, Χρήστος ΦλουρήςΑγαπητή μου Ευδοξία, Αθανασία Π. Θεοδωρίδου
Το παιδί και ο άγγελος, Γιώργος ΚαράμπελαςΈρως λυσιμελήςΕκδίκηση, Μαρία ΜελεμενήΑτιμώρητο έγκλημα, Καίτη ΔροσίνηΡέουσα σιωπή, Πόπη ΚλειδαράΤ' ανείπωτα, Ελένη ΤζιώγαΛυρικά ελάχιστα, Νίκος Βλαχάκης
Με περίσκεψη, Βασίλης ΜαστρογιάννηςΝάντια μου, ο ήλιος της Βοστώνης, Μαίρη ΤσίληΠαιδικά βιβλία Γιώργου Μπουμπούση
Το δώρο της ζωής, Γιώτα ΜπατιστάτουΝα μ' αγαπάς, Λία ΝικολάουΕξίσωση, Μίλτος ΓήταςΤα μάτια μιας γυναίκας, Παναγιώτα Τσολάκη-Αγγελοπούλου