1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki - Παρακαλούνται οι συμμετέχοντες όπως ελέγχουν το ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο για επιβεβαίωση καταχώρησης του κειμένου τους, διευκρινήσεις ή ελλειπή στοιχεία. Ως ημερομηνία υποβολής μετράει η ημερομηνία αποστολής του πρώτου email ασχέτως αν η επιβεβαίωση καθυστερήσει κάποιες μέρες λόγω φόρτου εργασιών ή διευκρινήσεων όπου απαιτείται *** Αποτελέσματα του 1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού koukidaki *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Κάποιες κληρώσεις παίρνουν λίγες μέρες παράταση και άλλες μεταφέρονται σε άλλο χρόνο. Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Διαλέξτε εσείς τα δώρα σας! Μυθιστορήματα: Η τυχερή μέρα του Γκούντερ Νόιμαν * Αφιερωμένο στον γιο μου * Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει * Πέρα από τις οκτάβες * Ωκεανός * Ψίθυροι εραστών ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα ** Διηγήματα: XL: Ιστορίες αγάπης * Ο φαροφύλακας της Λάκκας * Εναλλαγές * Η κερκόπορτα και άλλα διηγήματα * Η γυναίκα που αγάπησα * ΟνειΡεύματα * Ο Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί ** Ποίηση: Ανθρω-Ποινές * Εξελισσόμενη εφηβεία * Το φθαρμένο μολύβι ** Παιδικά: Το παραμύθι με τα παραμύθια * Τρία παραμύθια όλο τραγούδια * Τύχη... Ουρανοκατέβατη ** Δοκίμιο: Συμβολή στην ιστορία της Κασσάνδρας ** Άλλα: Αμφιβάλλω, άρα υπάρχω * Αλφισμός

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019

Summer of 84 και Alchemist

H ταινία της εβδομάδας
Summer of 84 (2018)
Directed by François Simard,  Anouk Whissell, Yoann-Karl Whissell
To Summer of 84 πέρασε απαρατήρητο και κάτω από τα ραντάρ, δυστυχώς. Μπήκε στον κύκλο των «νοσταλγικών» ταινιών των 80ς coming of age πουλήθηκε ως τέτοιο και τελικά δεν βρήκε το κοινό του να γίνει μεγάλη επιτυχία. Δεν μου κάνει εντύπωση με την τροπή που έχει πάρει η παραφιλολογία και το ξεζούμισμα της 80s και 90s ποπ κουλτούρας που αναπόφευκτα δημιουργεί ερωτήματα για το πώς λειτουργεί σήμερα η βιομηχανία του θεάματος και η ψυχολογία μας ως κοινό στις επιλογές μας.
Η επίκληση στις εμπειρίες εφηβικές και παιδικές έχουν γίνει σημείο αναφοράς σήμερα, μιας γενιάς που δείχνει να δυσκολεύεται να απαλλαχτεί από την αφέλεια και την ανεμελιά της παιδικότητας, αρνείται να δημιουργήσει κάτι καινούριο και αντιμετωπίζει την καινοτομία συντηρητικά. Ταινίες με κόμικ, ριμέικ ταινιών, ξεθάψιμο παλιών «τρας» τραγουδιών χάριν διασκέδασης και απενοχοποιημένου χαβαλέ ακόμα και μόδες που φέρνουν άρωμα άλλης εποχής είναι η αρχή μόνο στο κουβάρι του σημερινού τοπίου της βιομηχανίας της ψυχαγωγίας. Αυτά είναι συμπτώματα μιας γενιάς που καταφέρνει να έχει κρίση μέσης ηλικίας πριν ακόμα φτάσει στα μισά της και «δυναστεύει» νεότερες γενιές που μπορεί να έχουν νοσταλγία για κάτι που δεν έχουν ζήσει.
Δεν είναι κάτι απόλυτα καινούριο σίγουρα, όλοι μας μεγαλώσαμε με τα πρότυπα των μεγαλύτερων, από τις τρυφερές ηλικίες που ο πατέρας μας ή κάποιος μεγαλύτερος φίλος θα μας έδειχνε ποια είναι η σωστή μουσική, η καλή ταινία, το σωστό ντύσιμο…
Η ένταση όμως στο σήμερα αυτού είναι που κάνει τη διαφορά. Θα περίμενε κανείς ότι μέσα από τα μεταμοντέρνα κινήματα, ιδεολογικά αλλά και πρακτικά, λόγω τεχνολογίας και των πρωτοφανών μέσων αυτής, θα είχαμε αποκοπεί από το παρελθόν μας και τις συνήθειές του, αλλά εντέλει βγήκε αντιδραστικότητα. Μένει μόνο να δούμε αν αυτό είναι ένα σύμπτωμα πριν μια μεγάλη αλλαγή ή μια διάθεση, που θα φέρει νέες ζυμώσεις.
Στις όλες αυτές σκέψεις δεν έχει ορισμούς καλού και κακού· είναι μόνο μια γενική παρατήρηση σε μια από τις τάσεις του σήμερα. Σε ένα όμως επίπεδο δημιουργίας και τέχνης μπορούμε να δούμε την αποτύπωση των παραπάνω και αν γίνεται σωστά ή όχι. Και στο Summer of 84 πολλά πράγματα γίνονται σωστά: οι χαρακτήρες του είναι πραγματικοί, είναι μία καλή ανάπλαση εφήβων με τις σεξουαλικές εμμονές τους, την εφηβική ασχήμια τους, την «ατσουμπαλoσύνη» τους, που ακόμα και σε προσεγμένες μεταφορές όπως το Stranger things δεν το αγγίζουν τόσο βαθιά και απλά βλέπουμε μικρά παιδιά όπως θα θέλαμε να είναι και όχι όπως πραγματικά ήταν. Τα παιδιά-ηθοποιοί παίζουν εξαιρετικά τους ρόλους τους, το στόρι είναι «βραδυφλεγές», το ίδιο και η σκηνοθεσία, αν κάπου μπορείς να πεις χωλαίνει είναι στο ρυθμό που είναι αργός και σχεδόν νωχελικά δεν σου δείχνει τις διαθέσεις τις ταινίας μέχρι το τέλος. Το στόρι μέσα από την φαινομενική απλότητα του στην οποία δεν περιλαμβάνει παράλληλα σύμπαντα, εξωγήινους ή παγκόσμια απειλή, φροντίζει να σκιαγραφήσει την δυσκολία στη μετάβαση, στην ενηλικίωση και εντέλει στην βίαιη απώλεια της αθωότητας με ένα τέλος που δεν χαϊδεύει αλλά δείχνει συνοπτικά και χωρίς πολυλογία τις συνέπειες των παραπάνω.
Νοσταλγία στις εφηβικές 80ς παρέες -ναι- η ταινία έχει, αναφορές σε παιχνίδια και 80s συνήθειες έχει, στιλιζάρισμα και ανάπλαση εποχής έχει, αλλά όλα αυτά δεν γίνονται αυτοσκοπός, να κάνουμε μια στείρα ανακύκλωση συναισθημάτων, αλλά είναι τα εργαλεία για να πει ο δημιουργός μια ιστορία που εντέλει ξεχωρίζει από το σορό της παρελθοντολαγνείας, δίνει ανανεωτικά χαρακτηριστικά στη φόρμουλα, άσχετα αν πετυχαίνει ή όχι απόλυτα, άσχετα αν γίνει αρεστή ή όχι.

🎬 🎶

Ο δίσκος της εβδομάδας
Artist: Witchcraft
LP: Alchemist (2007)
Και ο δίσκος της βδομάδας κινείται στο προβληματισμό της ταινίας που αναλύσαμε παραπάνω. Η μουσική κάνει και αυτή τους κύκλους της στον ήχο· νοσταλγοί των 70s, νοσταλγοί των 80s πάντα ξεπετιόντουσαν και δημιουργούσαν ρεύματα, κάποιοι πετυχημένα κάποιοι αποτυχημένα, εκμεταλλευόμενοι τη σημειολογία και τους τρόπους του παρελθόντος. Στα συγκροτήματα ανοίγονται δρόμοι μπροστά τους, για παράδειγμα μπορούν απλά να πιθηκίζουν και να εκμεταλλευτούν πρόσκαιρα τη γενική αυτή τάση που μπορεί να σε φτάσει μέχρι ένα σημείο μουσικά και να τους ξεχάσουν όλοι όταν τα λεφτά από το εμπορικό προμοτάρισμα σταματήσουν (όπως π.χ. οι Wolfmother), μπορούν όμως να είναι ειλικρινείς σε αυτό που τους αρέσει να φτιάχνουν και σε πείσμα των καιρών, αν ακόμα αλλάξουν όλα, να συνεχίσουν να παίζουν όπως νιώθουν, είτε είναι κάτι μοντέρνο είτε όχι, απευθυνόμενοι σε ένα κοινό άλλοτε περιορισμένο άλλοτε όχι.
Στην αδιαφορία για τη πραγματικότητα στη μουσική βιομηχανία εντάσσεται ο εγκέφαλος των Witchcraft, Magus Pelander. Πολύ πριν την μοδάτη αναγέννηση του 70s ήχου οι Witchcraft δημιουργούσαν, έπαιζαν με όλους τους 70ς όρους, αλλά παρόλα αυτά δεν υπάρχει καμία ευθεία αναφορά· δεν θα ακούσεις Zeppelin καρικατουρίστικες μούτες όπως στους (Greta Van fleet) παρά μόνο ένα χοροχρονικό παράδοξο που ενώ ζει και αναπνέει 60s-70s είναι αυτόφωτο, με προσωπικότητα και χαρακτήρα που δεν μπορείς να μπερδέψεις με κάτι άλλο.
Έχουν περάσει 12 χρόνια από τη δημιουργία του αλλά ακόμα κάθε ακρόαση του είναι μια νέα εμπειρία. Από το καλαίσθητο εξώφυλλο, τους μυσταγωγικούς και σκοτεινούς στίχους, τη μεστή και «ζεστή» παραγωγή, τα riffs που έχουν εξέλιξη και απλώνονται όποτε πρέπει αλλά δεν πλατειάζουν και δεν φλυαρούν, αισθαντικά και συνάμα σκοτεινά, όλα καθρέφτισμα της περίεργης προσωπικότητας του Pelander, ένα καλωσόρισμα στον κόσμο του και στην μη συμβατική ιδιοφυΐα του.
Περισσότερα από τον Μανώλη Λογοθέτη

2 σχόλια:

  1. Υπάρχει "συγκεκριμένος" τρόπος που το Χόλυγουντ βλέπει την ενηλικίωση, οικογένεια κλπ. Αυτό είναι η κυρίαρχη "ιδεολογία" της καθεστηκυίας τάξης, που εξαπλώνεται επιδημιακά και στα μέρη μας. Το να συζητούμε για τα όποια χαρακτηριστικά μιας ταινίας, χωρίς να βλέπουμε πως εξυπηρετούνται βαθύτερες σημειολογικές βλέψεις, που συνειδητά ή μη είναι παρούσες στα έργα αυτού του είδους, έιναι νομίζω, σοβαρή παράλειψη, αυτό που τελικά κλωτσάει την καρδάρα με το γάλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστούμε για το σχόλιό σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Απ' το πυκνό δάσος στο πηγάδι της Γερακίνας, Γ.ΤηγανούριαΕξελισσόμενη εφηβεία, Ι.ΚόντοςΒιβλία των εκδόσεων Το ανώνυμο βιβλίοΨίθυροι εραστώνΑφιερωμένο στον γιο μου, John EmmansΕναλλαγές, Απόστολος ΓκέτσοςΑμφιβάλλω, άρα υπάρχω, Δημήτρης Μουστάκας
Αλφισμός, Χ.ΒακιρτζήXL: Ιστορίες αγάπης, Στέλλα ΚαλλέΘ.Θεοδωρής, Πέρα από τις οκτάβεςΣυμβολή στην ιστορία της ΚασσάνδραςΗ κερκόπορτα και άλλα διηγήματα, Μ.ΒλάχουΩκεανός, Μ.ΚατρακηςΤύχη... ουρανοκατέβατη, Δ.Κανλή
ΟνειΡεύματα, Καποπούλου και ΠαπακώσταςΗ γυναίκα που αγάπησα, Μαρία Ιωάννου
Ανθρω-Ποινές, Νατάσα ΡεντήφΤο αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει, Κ. ΙωακειμίδηςΤο φθαρμένο μολύβι, Ευγενία ΣιδέρηΟ Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί, Γ.ΔίγκαςΟ φαροφύλακας της Λάκκας, Χρ. Πατρώνου-Παπατέρπου