ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Προσφορά με κάθε εισιτήριο άλλο ένα δώρο για τους αναγνώστες του koukidaki για την παράσταση Οι ψευτοσπουδαίες *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks όπως: Ασκητική, Ν. Καζαντζάκη * Το ξύλινο παλτό, Κ. Γώγου κ.ά ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται!
Το koukidaki σάς πηγαίνει ΘΕΑΤΡΟ με διπλές προσκλήσεις! Επιλέξτε από τις ακόλουθες παραστάσεις και αφήστε το όνομά σας μαζί με την επιθυμητή ημέρα: Αυτοκράτωρ Αδριανός * Μακιαβέλλι *** ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Επίγειος άγγελος * Αιώνια σφραγίδα * Δύο νύχτες στην Αίγυπτο * Στον Όλυμπο της Ζανζιβάρης * Το λίκνο της ζωής * Hippie * Φιλήμων, ο ερευνητής του μεταφυσικού * Οδυσσέας Ντεσάντ, η ερωμένη του σπαθιού και του ρόδου * Οι Άγιοι τόποι του Σεμπάστιαν Λιαργκόβα * Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα * Ουμπούντου ** Νουβέλα: Σκόνη στο πρόσωπο ** Θεατρικό: Άκουσε τα κύματα * Σκουριασμένη αυτοκτονία * Ωτακουστής και Το μπλουζ της Κυριακής ** Διηγήματα: Τα χρονικά της Ταμπου-Ρίας * Κόκκινη κλωστή δεμένη * Ανεξίτηλες στιγμές ** Παιδικά: Εδώ κουμπιά, εκεί κουμπιά... Μα πού πήγαν τα κουμπιά! * Βιβλία από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική * Εκείνο το ταξίδι * Μάθε τον φόβο να νικάς! ** Ποίηση: Σύμφωνα συμβίωσης Ουρανού και Κόλασης * Με το βλέμμα του Ομήρου * Κλειδιά στο τραπέζι * PASSA TEMPO * Λοβοτομές τελευταίας τεχνολογίας * Φαντάσματα * Ο τελευταίος χτύπος * Το βλέμμα του χάους * Η ζωή μου, μια εκκρεμότητα * Φωτόστιχα ** Μαρτυρία: Η φωνή μέσα μου

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019

Summer of 84 και Alchemist

H ταινία της εβδομάδας
Summer of 84 (2018)
Directed by François Simard,  Anouk Whissell, Yoann-Karl Whissell
To Summer of 84 πέρασε απαρατήρητο και κάτω από τα ραντάρ, δυστυχώς. Μπήκε στον κύκλο των «νοσταλγικών» ταινιών των 80ς coming of age πουλήθηκε ως τέτοιο και τελικά δεν βρήκε το κοινό του να γίνει μεγάλη επιτυχία. Δεν μου κάνει εντύπωση με την τροπή που έχει πάρει η παραφιλολογία και το ξεζούμισμα της 80s και 90s ποπ κουλτούρας που αναπόφευκτα δημιουργεί ερωτήματα για το πώς λειτουργεί σήμερα η βιομηχανία του θεάματος και η ψυχολογία μας ως κοινό στις επιλογές μας.
Η επίκληση στις εμπειρίες εφηβικές και παιδικές έχουν γίνει σημείο αναφοράς σήμερα, μιας γενιάς που δείχνει να δυσκολεύεται να απαλλαχτεί από την αφέλεια και την ανεμελιά της παιδικότητας, αρνείται να δημιουργήσει κάτι καινούριο και αντιμετωπίζει την καινοτομία συντηρητικά. Ταινίες με κόμικ, ριμέικ ταινιών, ξεθάψιμο παλιών «τρας» τραγουδιών χάριν διασκέδασης και απενοχοποιημένου χαβαλέ ακόμα και μόδες που φέρνουν άρωμα άλλης εποχής είναι η αρχή μόνο στο κουβάρι του σημερινού τοπίου της βιομηχανίας της ψυχαγωγίας. Αυτά είναι συμπτώματα μιας γενιάς που καταφέρνει να έχει κρίση μέσης ηλικίας πριν ακόμα φτάσει στα μισά της και «δυναστεύει» νεότερες γενιές που μπορεί να έχουν νοσταλγία για κάτι που δεν έχουν ζήσει.
Δεν είναι κάτι απόλυτα καινούριο σίγουρα, όλοι μας μεγαλώσαμε με τα πρότυπα των μεγαλύτερων, από τις τρυφερές ηλικίες που ο πατέρας μας ή κάποιος μεγαλύτερος φίλος θα μας έδειχνε ποια είναι η σωστή μουσική, η καλή ταινία, το σωστό ντύσιμο…
Η ένταση όμως στο σήμερα αυτού είναι που κάνει τη διαφορά. Θα περίμενε κανείς ότι μέσα από τα μεταμοντέρνα κινήματα, ιδεολογικά αλλά και πρακτικά, λόγω τεχνολογίας και των πρωτοφανών μέσων αυτής, θα είχαμε αποκοπεί από το παρελθόν μας και τις συνήθειές του, αλλά εντέλει βγήκε αντιδραστικότητα. Μένει μόνο να δούμε αν αυτό είναι ένα σύμπτωμα πριν μια μεγάλη αλλαγή ή μια διάθεση, που θα φέρει νέες ζυμώσεις.
Στις όλες αυτές σκέψεις δεν έχει ορισμούς καλού και κακού· είναι μόνο μια γενική παρατήρηση σε μια από τις τάσεις του σήμερα. Σε ένα όμως επίπεδο δημιουργίας και τέχνης μπορούμε να δούμε την αποτύπωση των παραπάνω και αν γίνεται σωστά ή όχι. Και στο Summer of 84 πολλά πράγματα γίνονται σωστά: οι χαρακτήρες του είναι πραγματικοί, είναι μία καλή ανάπλαση εφήβων με τις σεξουαλικές εμμονές τους, την εφηβική ασχήμια τους, την «ατσουμπαλoσύνη» τους, που ακόμα και σε προσεγμένες μεταφορές όπως το Stranger things δεν το αγγίζουν τόσο βαθιά και απλά βλέπουμε μικρά παιδιά όπως θα θέλαμε να είναι και όχι όπως πραγματικά ήταν. Τα παιδιά-ηθοποιοί παίζουν εξαιρετικά τους ρόλους τους, το στόρι είναι «βραδυφλεγές», το ίδιο και η σκηνοθεσία, αν κάπου μπορείς να πεις χωλαίνει είναι στο ρυθμό που είναι αργός και σχεδόν νωχελικά δεν σου δείχνει τις διαθέσεις τις ταινίας μέχρι το τέλος. Το στόρι μέσα από την φαινομενική απλότητα του στην οποία δεν περιλαμβάνει παράλληλα σύμπαντα, εξωγήινους ή παγκόσμια απειλή, φροντίζει να σκιαγραφήσει την δυσκολία στη μετάβαση, στην ενηλικίωση και εντέλει στην βίαιη απώλεια της αθωότητας με ένα τέλος που δεν χαϊδεύει αλλά δείχνει συνοπτικά και χωρίς πολυλογία τις συνέπειες των παραπάνω.
Νοσταλγία στις εφηβικές 80ς παρέες -ναι- η ταινία έχει, αναφορές σε παιχνίδια και 80s συνήθειες έχει, στιλιζάρισμα και ανάπλαση εποχής έχει, αλλά όλα αυτά δεν γίνονται αυτοσκοπός, να κάνουμε μια στείρα ανακύκλωση συναισθημάτων, αλλά είναι τα εργαλεία για να πει ο δημιουργός μια ιστορία που εντέλει ξεχωρίζει από το σορό της παρελθοντολαγνείας, δίνει ανανεωτικά χαρακτηριστικά στη φόρμουλα, άσχετα αν πετυχαίνει ή όχι απόλυτα, άσχετα αν γίνει αρεστή ή όχι.

🎬 🎶

Ο δίσκος της εβδομάδας
Artist: Witchcraft
LP: Alchemist (2007)
Και ο δίσκος της βδομάδας κινείται στο προβληματισμό της ταινίας που αναλύσαμε παραπάνω. Η μουσική κάνει και αυτή τους κύκλους της στον ήχο· νοσταλγοί των 70s, νοσταλγοί των 80s πάντα ξεπετιόντουσαν και δημιουργούσαν ρεύματα, κάποιοι πετυχημένα κάποιοι αποτυχημένα, εκμεταλλευόμενοι τη σημειολογία και τους τρόπους του παρελθόντος. Στα συγκροτήματα ανοίγονται δρόμοι μπροστά τους, για παράδειγμα μπορούν απλά να πιθηκίζουν και να εκμεταλλευτούν πρόσκαιρα τη γενική αυτή τάση που μπορεί να σε φτάσει μέχρι ένα σημείο μουσικά και να τους ξεχάσουν όλοι όταν τα λεφτά από το εμπορικό προμοτάρισμα σταματήσουν (όπως π.χ. οι Wolfmother), μπορούν όμως να είναι ειλικρινείς σε αυτό που τους αρέσει να φτιάχνουν και σε πείσμα των καιρών, αν ακόμα αλλάξουν όλα, να συνεχίσουν να παίζουν όπως νιώθουν, είτε είναι κάτι μοντέρνο είτε όχι, απευθυνόμενοι σε ένα κοινό άλλοτε περιορισμένο άλλοτε όχι.
Στην αδιαφορία για τη πραγματικότητα στη μουσική βιομηχανία εντάσσεται ο εγκέφαλος των Witchcraft, Magus Pelander. Πολύ πριν την μοδάτη αναγέννηση του 70s ήχου οι Witchcraft δημιουργούσαν, έπαιζαν με όλους τους 70ς όρους, αλλά παρόλα αυτά δεν υπάρχει καμία ευθεία αναφορά· δεν θα ακούσεις Zeppelin καρικατουρίστικες μούτες όπως στους (Greta Van fleet) παρά μόνο ένα χοροχρονικό παράδοξο που ενώ ζει και αναπνέει 60s-70s είναι αυτόφωτο, με προσωπικότητα και χαρακτήρα που δεν μπορείς να μπερδέψεις με κάτι άλλο.
Έχουν περάσει 12 χρόνια από τη δημιουργία του αλλά ακόμα κάθε ακρόαση του είναι μια νέα εμπειρία. Από το καλαίσθητο εξώφυλλο, τους μυσταγωγικούς και σκοτεινούς στίχους, τη μεστή και «ζεστή» παραγωγή, τα riffs που έχουν εξέλιξη και απλώνονται όποτε πρέπει αλλά δεν πλατειάζουν και δεν φλυαρούν, αισθαντικά και συνάμα σκοτεινά, όλα καθρέφτισμα της περίεργης προσωπικότητας του Pelander, ένα καλωσόρισμα στον κόσμο του και στην μη συμβατική ιδιοφυΐα του.
Περισσότερα από τον Μανώλη Λογοθέτη

2 σχόλια:

  1. Υπάρχει "συγκεκριμένος" τρόπος που το Χόλυγουντ βλέπει την ενηλικίωση, οικογένεια κλπ. Αυτό είναι η κυρίαρχη "ιδεολογία" της καθεστηκυίας τάξης, που εξαπλώνεται επιδημιακά και στα μέρη μας. Το να συζητούμε για τα όποια χαρακτηριστικά μιας ταινίας, χωρίς να βλέπουμε πως εξυπηρετούνται βαθύτερες σημειολογικές βλέψεις, που συνειδητά ή μη είναι παρούσες στα έργα αυτού του είδους, έιναι νομίζω, σοβαρή παράλειψη, αυτό που τελικά κλωτσάει την καρδάρα με το γάλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστούμε για το σχόλιό σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Οδυσσέας Ντεσάντ, Φώτης ΚατσιμπούρηςΤο μπλουζ της Κυριακής, Νατάσσα ΚαραμανλήΤο λίκνο της ζωής, Νίκος ΣυράκηςΟ πόνος της επιστροφής, Άγγελος ΜανουσόπουλοςΕκείνο το ταξίδι, Ανδρονίκη ΔακορούΣκόνη στο πρόσωπο, Νίκος ΙατρούHippie, P. Coelho
Ουμπούντου, Μάνθος ΣκαργιώτηςΟ τελευταίος χτύπος, Αλέξανδρος ΠετρόχειλοςΣύμφωνα Συμβίωσης Ουρανού και ΚόλασηςΗ φωνή μέσα μου, Κων. ΙωακειμίδηςΦιλήμων ο ερευνητής του μεταφυσικού, Ευάγγελος ΙωσηφίδηςΚλειδιά στο τραπέζι, Χ. ΜαστοροδήμουΤο βλέμμα του χάους, Μαγδαληνή Τσακάλωφ
Βιβλία για παιδιάΦωτόστιχα, Νίκος ΒαρδάκαςΗ ζωή μου, μια εκκρεμότητα, Άντρη ΙωάννουΜάθε τον φόβο να νικάς, Βούλα ΠαπατσιφλικιώτηΣτον Όλυμπο της Ζανζιβάρης, Δημήτρης Βαγενάς
Κόκκινη κλωστή δεμένη, Ζωρζ ΣαρήΜε το βλέμμα του Ομήρου, Ε.Α. Σαλβάρης
Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα, Gaston LerouxΤα χρονικά της Ταμπου-Ρίας, Χρυσούλα ΔιπλάρηΑνεξίτηλες στιγμές, Καλλιόπη ΠαπουτσήPASSA TEMPO, Σύλβα ΓάλβαΦαντάσματα, Φώτης ΣκουρλέτηςΛοβοτομές τελευταίας τεχνολογίας, Ζωή ΓκαϊδατζήΟι Άγιοι τόποι του Σεμπάστιαν Λιαργκόβα