Black is the color of my true love’s hair
Παραδοσιακό σκωτσέζικο τραγούδι
Το μόνο που θυμάμαι είναι τα μαύρα της μαλλιά. Αυτό το μαύρο. Τα μαλλιά της είχαν αυτό το μαύρο που νιώθεις όταν χάνεις κάποιον δικό σου. Αυτό το μαύρο που έχω τώρα στη ψυχή μου. Τώρα που δεν είναι πια κοντά μου. Το μόνο που μου έχει απομείνει είναι μια τούφα από τα μαύρα της μαλλιά.
Είναι σαν μια παλιά ιστορία, που κάποιος βρίσκει μια τούφα μαλλιά σε ένα ξεχασμένο μπαούλο, ψάχνει να βρει την προέλευση τους, λίγο λίγο τα ερωτεύεται και στο τέλος μην μπορώντας να βρει την γυναίκα που της άνηκαν τρελαίνεται κ’ αυτοκτονεί.
Εγώ την είχα. Ήταν δική μου. Αγαπούσα το έδαφος που ακουμπούσε, και τον αέρα που ανάσαινε. Και τώρα έχω μόνο αυτή την μαύρη τούφα. Αυτό που θαύμαζα περισσότερο σ' εκείνη. Όχι το χαμόγελο της. Όχι τα ευγενικά της χέρια, ούτε τη μικρή της μύτη. Όχι το άσπρο της δέρμα, ούτε τις χιλιάδες μικρές ελιές της.
Τα μαύρα της μαλλιά.
Αυτή η μικρή τουφίτσα είναι ό,τι μου έχει απομείνει.
Την έχω πάντα κάτω από το μαξιλάρι μου όταν κοιμάμαι.
Όταν φοβάμαι την αναζητώ, και όταν κλαίω την ποτίζω με τα δάκρυα μου.
Όταν πεθάνω μια τελευταία φορά, θέλω να με θάψουν με αυτή τη μικρή τουφίτσα. Μέχρι τότε θα επιζώ με αυτό που κάποτε ήταν τα μαύρα της μαλλιά. Αυτά που τώρα έχουν, το χρώμα της ψυχής μου.
Johny Cash των πάμφτωχων
Το έργο συμμετέχει στον 1ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό koukidaki.
