Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κ.λ.π. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Blackbird * Ο Λύχνος * Χριστίνα * Μωβ. Το χρώμα της λύπης * Παρέα με τον άνεμο * Η ρεπόρτερ * Το βέλος του έρωτα * Μορφή αδάμαστη - Εικόνα έμπνευσης * Ο φύλακας δαίμονάς μου * Η φυλακή της αγάπης ** Συλλογές πεζών: Νιώθω * Αφώτιστες περιοχές ** Ποίηση: Καρδιόσχημα * Ναίφως * Σε τρίτο ερωτικό * Κρυμμένες εποχές ** Νουβέλα: Απαγορευμένη αίθουσα ** Άλλα: Σειρά Παράξενες Μέρες στην Ευρώπη * Έρως λυσιμελής ** Διηγήματα: Ιστορίες του Αρχαίου Κόσμου και της Επανάστασης * Η ζωή από το τζάμι περνά * Πιόνια στη σκακιέρα του έρωτα * Κάμερα * Πουλιά κι Ανεμώνες * ΚΟΝΕΚΤΙΚΑΤ

Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2019

Πρόταση γάμου

Μαρίας Κόνιαρη
Το θηριώδες αυτοκίνητο της δεκαετίας του 60 έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα στην Εθνική με προορισμό το Μεσολόγγι. Το κασετόφωνο έπαιζε τραγούδια με… χάρους. Πού πήγαινα με έναν εντελώς άγνωστο;
Δεν ρώτησε να μάθει τίποτα για μένα ούτε εγώ για εκείνον. Έτσι για να μη χάνεται η μαγεία και το μυστήριο με τα κοινότοπα και... στερεότυπα.
-Άνοιξε το ντουλαπάκι και εκεί έχω μια κασέτα με τα αγαπημένα μου τραγούδια. Ξέρω πως αυτά που ακούγονται δεν σου αρέσουν.
-Κάνεις λάθος! Τα τραγούδια με χάρους είναι τα αγαπημένα μου. Ξορκίζουν τους φόβους. Και έτσι ζεις καλύτερα.
-Όλες οι κοπέλες που έβγαινα μαζί τους ανατρίχιαζαν και σταυροκοπιόντουσαν όταν άκουγα όλα αυτά. Μου έλεγαν επιτακτικά να κλείσω το κασετόφωνο. Αλλά ας ακούσουμε άλλα τραγούδια. Άκουσε τα και πες μου ποιο σου αρέσει πιο πολύ. Ποιο θα μου αφιέρωνες.
«Σ’ ένα σπίτι με είδωλα και θεούς ξεχασμένους
συντροφιά τους με άφησες να γυρνώ σαν χαμένος
Σ’ ένα σπίτι με είδωλα που εσύ είχες φτιάξει
τη ζωή μου τη δίκασες μέσα εκεί να περάσει»
-Αυτό είναι πολύ δυνατό με υπέροχη μουσική στίχο και φωνή. Στο αφιερώνω.
-Και τι ξέρεις εσύ για μένα; Είναι και εμένα το αγαπημένο μου. Αν και κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες και ακούω μόνο παλιά. Όμως είναι σαν να περιγράφει εμένα μέσα το σπίτι των ονείρων μου.
-Κι εμένα θα μου άρεσε να μένω «σε ένα σπίτι με είδωλα» του είπα. Να είναι οι τοίχοι βαμμένοι σε έντονα χρώματα μωβ κόκκινο και μπλε σκούρο σαν την καλοκαιρινή νύχτα και να κρέμονται διάφορα αντικείμενα από άλλες εποχές και άλλες χώρες.
-Δεν φαντάζεσαι πόσο μισώ τους φαιοκίτρινους «συνηθισμένους τοίχους» Μοιάζουν σαν του καραβιού που υπηρετούσα στο ναυτικό αλλά και σαν το δωμάτιο του νοσοκομείου που πέθανε ο παππούς μου. Μυρίζουν μιζέρια σοβαροφάνεια και αρρώστια.
Το φθινόπωρο είχε μπει για τα καλά και σχημάτιζε ένα ειδυλλιακό σκηνικό για μια εβδομάδα πραγματικά μαγική με ρομαντικούς περιπάτους και «άγρια γκάζια» στο δρόμο για την Τουρλίδα με το κασετόφωνο να παίζει ξανά και ξανά τα αγαπημένα μας τραγούδια.
Όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος και έφθασε η μέρα του αποχαιρετισμού. Ίσως να μην τον δω ξανά σκέφτηκα.
Η αρχική μουσική του τραγουδιού κάπως μελαγχολική έκανε αντικατοπτρισμό στη λιμνοθάλασσα μαζί με τα πρώτα φώτα στις πελάδες το σούρουπο.
-Τελευταία μέρα λοιπόν! Ακούω εντυπώσεις, είπα
-Δεν θα μπορούσα να μείνω πάνω από τρεις μέρες σε ένα μέρος με τόση σιωπή και μοναξιά. Η ηρεμία μου φέρνει θλίψη και ανία. Αλλά εσύ πόσο θα μείνεις εδώ ακόμα;
-Δύο μήνες ακόμα και μετά έρχομαι Αθήνα για μόνιμα.
-Έχω μια ιδέα. Τι θα έλεγες να μείνουμε μαζί για πάντα σε ένα σπίτι με είδωλα, ενθύμια και ένα τζουκ μποξ;
-Είσαι σίγουρος;
-Απόλυτα! Μια εβδομάδα που μείναμε μαζί είναι αρκετή για να καταλάβω πως θα ζήσουμε για πάντα ευτυχισμένοι.
Έβαλε και πάλι να παίζει το τραγούδι…………
Είκοσι τρία χρόνια μετά ακούμε καμιά φορά το ίδιο τραγούδι και οι νότες του μοιάζουν να φέρνουν αέρα και εικόνες εκείνο το βράδυ στη λιμνοθάλασσα… σ' ένα σπίτι με είδωλα και θεούς ξεχασμένους. Το δικό μας.

🌹

Μαρία Κόνιαρη

Το έργο συμμετέχει στον 1ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό koukidaki.

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Μορφή αδάμαστη - Εικόνα έμπνευσης, Γ. ΠαπαγεωργίουΠουλιά κι Ανεμώνες, Μιράντα ΣκέττουΧριστίνα, Δέσποινα ΜυστακίδουΠιόνια στη σκακιέρα του έρωτα, Δημήτρης ΤσινικόπουλοςΤο βέλος του έρωτα, Andrya BaileyΟ φύλακας δαίμονάς μου, Γιάννης ΜαντούσηςΜωβ. Το χρώμα της λύπης, Μηνάς Τσαμπάνης
Η φυλακή της αγάπης, Τζέιμς Π.ΧάντλεϊΚάμερα, Κατερίνα ΓαϊτάνουΣε τρίτο ερωτικό, Χαραλαμπία ΠνευματικούΗ ρεπόρτερ, Λένα Μαυρουδή-ΜούλιουΑφώτιστες περιοχές, Βασίλης ΓιαννάκηςΠαρέα με τον άνεμο, Βασίλης ΛαχανιώτηςΚΟΝΕΚΤΙΚΑΤ, Στεργία Κάββαλου
Ο Λύχνος, Γιώργος ΜανέτταςΗ ζωή από το τζάμι περνά, Μαρία ΠαπαδοπούλουΝιώθω, συλλογικό βιβλίο με διηγήματα
Έρως λυσιμελής - ΑνθολόγιοΚρυμμένες εποχές, Κάια ΛαμουρέΚαρδιόσχημα, Όλγα ΑχειμάστουΙστορίες του Αρχαίου Κόσμου και της Επανάστασης, Α. Γκέτσος