Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Γλυκιά μου Τίνα * Ένας ανεκτίμητος θησαυρός * Σουπάι: Η καρδιά του δαίμονα * Όλα γίνονται για κάποιο λόγο * Αντίο κύριε εισαγγελέα... * Μακροβίπερα * Ο ήχος των ορίων * Μην ξεχάσεις να αγαπάς * Προσπέρνα και ζήσε * Λύκοι στην πόλη * Όρκος στις φλόγες * Ο κατηραμένος όφις * Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες * Η φωτεινή πλευρά ενός γκρι ουρανού * Χρυσό αίμα ** Νουβέλες: Ο Σπινέλλι στον Κάμπο * Δυο νουβέλες: Το μαρμάρινο τραπέζι και Ο Μάικ ανακαλύπτει την Αμερική ** Ποίηση: Μετάβαση * Ειρμός Αιτιών * Ηχώ του όχι: Μες στον λαβύρινθο * Νότες Νοσταλγίας * Lacrimosa * Είναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα * Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο * Η γάτα του Σρέντινγκερ * Δρομείς χρωμάτων ** Άλλα: Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος * Ο Κεκλημένος ** Διηγήματα: Πουλιά κι Ανεμώνες * Το τραγούδι των Ινουίτ * Όταν κλείνω τα μάτια ** Παιδικά: Το μαγικό δάσος * Η μάγισσα Πολύχρωμη και ο μικρός ζωγράφος * Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι ** Βιογραφία και Τέχνη: Ο Δάσκαλος Σταύρος Μεταλληνός: Θα επικρατήσει το φως και Η τέχνη της προσωπογραφίας

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2020

Ο γέροντας Ιωάννης

Πίνακας Κώστα Ευαγγελάτου (Κίτρινο ρόδο, ακρυλικό)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άντρας, Ιωάννη θαρρώ τον έλεγαν.
Αηδιασμένος από τη ασχήμια και την απονιά του κόσμου αποφάσισε να αφήσει την άχρωμη καθημερινότητα και να πάει να ανακαλύψει το αληθινό χρώμα της ζωής ψηλά σε εάν βουνό πολύ μακριά από ανθρώπους και ανέσεις. Μέρες περπατούσε έχοντας μαζί του μόνο νερό και ψωμί και ένα πρωινό άκουσε μια φωνή μέσα του να του λέει «έφτασες». Ήταν απάνω σε ένα βουνό πετρώδες κι άγονο. Αλίμονο το νερό ήταν πολύ μακριά και ούτε χώμα δεν υπήρχε να φυτέψει έστω και τους λίγους σπόρους που κουβαλούσε μαζί του. Κοίταξε κάτω χαμηλά στους πρόποδες του βουνού και είδε νερό να τρέχει και χώμα αφράτο κι έκανε να κινήσει προς τα κει. Αλίμονο όμως, η φωνή μέσα του ξαναμίλησε, «έφτασες εδώ» την άκουσε να λέει. Αφού δεν μπορώ να πάω εγώ στο νερό θα φέρω το νερό εδώ, είπε και αποφάσισε να ακολουθήσει τη μοίρα του.
Βρήκε ένα μεγάλο καλάθι και άρχισε να κουβαλάει το χώμα λίγο λίγο από τους πρόποδες του βουνού στην κορυφή του· καλάθι το καλάθι, μέρα με τη μέρα, η άγονη κορφή του βουνού γέμισε αφράτο χώμα. Και οι μέρες περνούσαν.
Ύστερα ήρθε η σειρά του νερού. Βρήκε ένα κουβά και με τα χεριά του άρχισε να κουβαλά νερό και να ποτίζει το χώμα και οι μήνες περνούσαν. Και οι σπόροι που ο Ιωάννης είχε φυτέψει φύτρωσαν και μεγάλωσαν. Και τα χρονιά περνούσαν. Το άγονο βουνό είχε γίνει μια μικρή όαση. Κήποι με όμορφα λουλούδια και δέντρα με γλυκούς καρπούς. Και τα λουλούδια έφεραν τις πεταλούδες και τα δέντρα τα πουλιά και ξαφνικά όλος ο τόπος είχε ζωντανέψει και είχε μια ομορφιά που όμοια της δύσκολα έβρισκε
Ο Ιωάννης όλα αυτά τα χρονιά έτρωγε λίγο και προσευχόταν πολύ. Είχε βρει μια σπηλιά κι εκεί αποσύρονταν κάθε απόγευμα για να ευχαριστήσει το υπέρτατο ον που του είχε αποκαλύψει τη μαγεία της ζωής και τη σοφία του κόσμου. Και σιγά σιγά ακόμα και οι βράχοι νικήθηκαν και εκεί οπού γονάτιζε δυο μικρές λακκούβες δημιουργήθηκαν.
Τα χρονιά πέρασαν και ο Ιωάννης, γέροντας πια, στάθηκε ένα βραδύ σε μίαν άκρη του βουνού, εκεί που καθόταν συνήθως και αγνάντευε τον ήλιο να πνίγεται και να σβήνει μέσα στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας. Κι εκεί ενώ παρατηρούσε όλη αυτήν την ομορφιά που είχε από τα δυο του χεριά δημιουργηθεί, έγειρε και «κοιμήθηκε» σε έναν ύπνο γλυκό και αιώνιο.

Δεν υπάρχει μέρος που να αντισταθεί και να μην αποκαλύψει τη μαγεία και την ομορφιά του όταν κάποιος το περιβάλει με αγάπη, δεν υπάρχει δέντρο που δε θα καρποφορήσει, λουλούδι που δεν ανθίσει, πουλί που δεν θα κελαηδήσει μπροστά σε αυτό ο κόσμος ονομάζει υπομονή. Η υπομονή είναι αυτή που τρυπά την πετρά, εξημερώνει τα θεριά και ξεκλειδώνει μια καρδιά ώστε να μπει και να φωλιάσει για πάντα η αγάπη.
Περισσότερα από την Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα από τον Κώστα Ευαγγελάτο (Κίτρινο ρόδο, ακρυλικό)

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Όρκος στις φλόγες, Μαρίνα ΧρόνηΤέσσερις τίτλοι των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. ΠαπαδημητρόπουλοςΛύκοι στην πόλη, Άννα ΜικροπούλουΔυο νουβέλες, Χρυσούλας Πατρώνου-ΠαπατέρπουΟ Σπινέλλι στον Κάμπο, Πάνος ΠαντελούκαςΤο τραγούδι των Ινουίτ, Λίλια ΤσούβαΟ ήχος των ορίων, Χρήστος Θ. Παπαδημητρίου
Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο, Θάνος ΚαπλάνηςΕίναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα, Θ. ΟρφανίδηςΚαραϊσκάκης: Ο παρεξηγημένος ήρωας, Γιάννης ΚωσταράςΠροσπέρνα και ζήσε, Φίλη ΝτόγκαΗ φωτεινή πλευρά ενός γκρι ουρανού, Νίκου ΑντωνίουΔρομείς χρωμάτων, Αναστασίας ΔούσηΜην ξεχάσεις να αγαπάς, Χαρά Ανδρέου
Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι, Ευαγγελίας ΤσαπατώραΧρυσό αίμα, Θεόφιλου Γιαννόπουλου
Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες, Στέργου ΚαλλιγάΟ κατηραμένος όφις, Πέτρος ΕυαγγελόπουλοςΟ Κεκλημένος, Ελένη ΣέννοιαΌταν κλείνω τα μάτια, Γιώργου ΜεσολογγίτηΗ γάτα του Σρέντινγκερ, Τζωρτζίνα Κουριαντάκη