Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Γλυκιά μου Τίνα * Δε θέλεις να κοιμηθείς μαζί μου * Ένας ανεκτίμητος θησαυρός * Σουπάι: Η καρδιά του δαίμονα * Όλα γίνονται για κάποιο λόγο * Αντίο κύριε εισαγγελέα... * Μακροβίπερα * Ο ήχος των ορίων * Μην ξεχάσεις να αγαπάς * Προσπέρνα και ζήσε * Λύκοι στην πόλη * Όρκος στις φλόγες * Ο κατηραμένος όφις * Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες ** Νουβέλες: Ο Σπινέλλι στον Κάμπο * Δυο νουβέλες: Το μαρμάρινο τραπέζι και Ο Μάικ ανακαλύπτει την Αμερική ** Ποίηση: Μετάβαση * Ειρμός Αιτιών * Ηχώ του όχι: Μες στον λαβύρινθο * Νότες Νοσταλγίας * Lacrimosa * Είναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα * Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο * Η γάτα του Σρέντινγκερ * Δρομείς χρωμάτων ** Άλλα: Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος * Ο Κεκλημένος ** Διηγήματα: Πουλιά κι Ανεμώνες * Το τραγούδι των Ινουίτ * Όταν κλείνω τα μάτια ** Παιδικά: Το μαγικό δάσος * Η μάγισσα Πολύχρωμη και ο μικρός ζωγράφος * Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι ** Βιογραφία και Τέχνη: Ο Δάσκαλος Σταύρος Μεταλληνός: Θα επικρατήσει το φως και Η τέχνη της προσωπογραφίας

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2020

Το παραμύθι του γαλακτομπούρεκου

Χριστίνας Ανατολίτη


Τα παλιά χρόνια, τα βράδια του Σαββάτου, τα παιδιά έφτιαχναν σκηνές.
Μάζευαν τα σεντόνια από τα κρεβάτια τους, άναβαν το μικρό τους το κερί και έμπαιναν σε κόσμους άλλους, διαφορετικούς.
Έξω έκανε κρύο. Ένα γλυκό με φύλλο μύριζε στο σπίτι και το τσάι του βουνού ζέσταινε αρωματικά τα χέρια της γιαγιάς που τριβόταν πάνω στη ζακέτα της στην κουζίνα.
Το τζάκι φουντωμένο φώναζε… Η ώρα αυτή είναι αλλιώτικη από τις άλλες της μέρας.
Τώρα το φως φεύγει καθώς το σπρώχνει η νύχτα και τα βράδια μεγαλώνουν οι σκιές μέσα στο σπίτι… Σούρουπο…
Η σκηνή ήταν ζεστή, πάντα κάτω από το παράθυρο. Τα απογεύματα αυτά, από τα τζάμια έβγαιναν μεγάλα, ζεστά κίτρινα φεγγάρια με ένα σύννεφο πάντα συντροφιά.
Όπως ακριβώς θα έπρεπε να είναι μια τέτοια μαγική ώρα σε μια τέτοια μαγική χώρα μια τέτοια μαγική εποχή!
Χαμογελούσαν βλέποντας το φεγγάρι, η χιονένια γάτα με τα πράσινα μάτια δεν είχε προλάβει να το διώξει και η φαντασία δούλευε συνεχώς. Πόση μαγεία χρειάζεται για να γίνει κάτι πραγματικά μαγικό; Πόσο κρύο ή ζέστη πρέπει να κάνει για να πεις καληνύχτα και η φωνή σου να φτάσει σε όλο τον κόσμο;
Τις νύχτες αυτές, λοιπόν, τα αστέρια κατέβαιναν κάτω και ζέσταιναν τις καρδιές των παιδιών... Εκείνα τα μάζευαν στα χέρια τους και προσεκτικά τα τοποθετούσαν κάτω από τη μαγική σκηνή που δεν ήξεραν πραγματικά αν ήταν ένα φαντασμαγορικό τσίρκο, το δικό τους σπίτι, ένας κήπος γεμάτος πουλιά, μια θάλασσα με άσπρα κύματα.
«Τα όνειρα γεμίζουν τον κόσμο σου Ρίτα!» μίλησε ένας χοντρός βάτραχος δίπλα στο κερί που τρεμόπαιζε έντονα. Εκείνη γύρισε αναστατωμένη. Πώς είχε βρεθεί εκεί στο σπίτι μέσα στην προσωπική της σπηλιά, στο Σαββατιάτικο καταφύγιό της ένας καταπράσινος μεγάλος βάτραχος που έκρωζε χαμογελώντας.
Σήκωσε τα σεντόνια. Όλα ήταν ίδια... Στη θέση τους. Καμία κίνηση. Σταματημένα.
«Καλησπέρα» της είπε ο πράσινος επισκέπτης.
«Καλησπέρα και σε εσένα» ψιθύρισε η Ρίτα με φόβο μήπως ο πατέρας της παραξενευτεί από τις κουβέντες.
«Δεν μπορεί να σε ακούσει κανένας. Η ώρα έχει σταματήσει στη στιγμή αυτή. Είναι 6:35 Σάββατο απόγευμα και όταν θα φύγω θα είναι πάλι 6:35 Σάββατο απόγευμα… Λοιπόν, τι θα ήθελες να μάθεις στα όνειρά σου;»
Τα μάτια της φώτισαν. Αυτή ήταν μια μεγάλη ευκαιρία.
«Μμμ... Πώς σταματά ο χρόνος; Πώς μπορώ να το κάνω;»
«Απλά ζεις μια ανάμνηση Ρίτα» είπε τραγουδιστά ο βάτραχος.
«Γιατί κάθε Σάββατο θέλω να φτιάχνω τη σκηνή μου;»
Ο βάτραχος έκανε ένα μικρό πηδηματάκι και πήρε ύφος παραμυθά.
«Βαθιά μέσα στη γη ζει ένας δράκος. Έχει φτερά μα δεν μπορεί να πετάξει. Έχει φωτιά μα δε μπορεί να τη χρησιμοποιήσει και μόνο όταν τα παιδιά φτιάχνουν τα καταφύγια της φαντασίας τους παίρνει δύναμη για συνεχίσει να ζει».
Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα. «Πω! Πω! Από εμένα συνεχίζει τη ζωή του ένας δράκος!!» και συνέχισε ακάθεκτη καθώς ο πράσινος φίλος μας άλλαζε για άλλη μια φορά θέση.
« Γιατί τα σύννεφα έφυγαν γύρω από το φεγγάρι; Πριν ήταν πάρα πολλά... Είμαι σίγουρη.»
«Στα μάτια των ονείρων δεν υπάρχουν σύννεφα... Μόνο αστέρια...»
«Πού είναι τα αστέρια μου; Γιατί δυσκολεύομαι τόσο να τα βρω και να τα πιάσω;»
«Κοίταξε καλά τα φύλλα των δέντρων. Άκουσε με καθαρό το μυαλό σου τον αέρα που φυσάει».
«Είναι δύσκολο... και νοιώθω πολύ κουρασμένη».
«Το μυαλό μας καθαρίζει τις αρνητικές στιγμές... Χρειάζεται προσπάθεια... Δεν μπορούμε όλοι πάντα να το πετυχαίνουμε… Είναι σαν να προσπαθείς να δημιουργήσεις την εικόνα ενός παζλ, μερικές φορές με λάθος κομμάτια».
«Πηγαίνεις και σε άλλα παιδιά;»
«Κάθε Σαββατιάτικη νύχτα, για πολλά πολλά χρόνια. Πηγαίνω σε όλους... Και στους μεγάλους».
«Και τι κάνουν; Τι σου λένε;»
«Δε με βλέπουν όλοι. Μόνο τα παιδιά με δέχονται με αγάπη. Θέλει κόπο να ξεχωρίσεις τη μυρωδιά του γλυκού όταν βγαίνει από το φούρνο…»
Πήρε ανάσα για να βεβαιωθεί ότι μπορεί να το κάνει. Ο χρόνος είχε όντως σταματήσει. Το ρολόι της ήταν καρφωμένο στις 6:35, 6:35, 6:35, 6:35, 6:35.
«Δε χρειάζεται να με ρωτήσεις το εύκολο ε;» της έκλεισε το μάτι ο βάτραχος.
«Ποιο είναι το εύκολο;» παραξενεύτηκε η Ρίτα
«Το αν όταν με φιλήσεις, γίνω ένας όμορφος πρίγκιπας...»
Ένα μυγάκι πέταξε μπροστά της ο χρόνος μάλλον άρχιζε πάλι να κυλά όπως πάντα.
«Δε χρειάζονται οι βάτραχοι για να υπάρχουν πρίγκιπες» ακούστηκε από μακριά η φωνή του βατράχου. Πετάχτηκε και παραλίγο να πέσει.
«Περίμενε...» φώναξε… «Τι είναι μαγεία;» αλλά εκείνος είχε φύγει.Το ρολόι έδειχνε ήδη 6:40.
Τι είναι μαγεία; Κάτι σπάνιο; Κάτι δύσκολο; Κάτι περίπλοκο; Δε νομίζω. Είναι μάλλον μια αγκαλιά γεμάτη στοργή και αγάπη, φίλοι με καλή διάθεση, ένα γαλακτομπούρεκο με ξέχειλο σιρόπι και ένα μεγάλο χαμόγελο κάθε μέρα…


Χριστίνα Ανατολίτη
Συμμετοχή στον 1ο Διαγωνισμό Παραμυθιού koukidaki

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Όρκος στις φλόγες, Μαρίνα ΧρόνηΤέσσερις τίτλοι των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. ΠαπαδημητρόπουλοςΛύκοι στην πόλη, Άννα ΜικροπούλουΔυο νουβέλες, Χρυσούλας Πατρώνου-ΠαπατέρπουΟ Σπινέλλι στον Κάμπο, Πάνος ΠαντελούκαςΤο τραγούδι των Ινουίτ, Λίλια ΤσούβαΟ ήχος των ορίων, Χρήστος Θ. Παπαδημητρίου
Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο, Θάνος ΚαπλάνηςΕίναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα, Θ. ΟρφανίδηςΚαραϊσκάκης: Ο παρεξηγημένος ήρωας, Γιάννης ΚωσταράςΠροσπέρνα και ζήσε, Φίλη ΝτόγκαΜακροβίπερα, Τάκης ΝταλάκοςΔρομείς χρωμάτων, Αναστασίας ΔούσηΜην ξεχάσεις να αγαπάς, Χαρά Ανδρέου
Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι, Ευαγγελίας ΤσαπατώραLacrimosa, Χρυσάνθη Ιακώβου
Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες, Στέργου ΚαλλιγάΟ κατηραμένος όφις, Πέτρος ΕυαγγελόπουλοςΟ Κεκλημένος, Ελένη ΣέννοιαΌταν κλείνω τα μάτια, Γιώργου ΜεσολογγίτηΗ γάτα του Σρέντινγκερ, Τζωρτζίνα Κουριαντάκη