1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki - Διαβάστε τα κείμενα που συμμετέχουν, βαθμολογήστε ή σχολιάστε τα! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει * Πέρα από τις οκτάβες * Ωκεανός * Ψίθυροι εραστών * Η κληρονομιά του αίματος * Λίλιθ και Λασθινία * Το μαντήλι της Θέμιδος * Ανατομία ενός καλλιτέχνη ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Ταξίδεψα για να σε βρω ** Διηγήματα: Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα * Σκοτεινά φεγγάρια ** Ποίηση: Ως εδώ βυθίζομαι * Ευδόκιμο μέλι * Ένα δέντρο λιβάνι και πάλι ο ξηρανθός * Σώματα δίχως χρόνο * Λαξεμένοι ψίθυροι ** Νουβέλα: Ενηλικίωση * Η σιωπή της Περσεφόνης * Όταν η μοίρα εκδικείται ** Παιδικό: Τύχη... Ουρανοκατέβατη ** Δοκίμιο: Συμβολή στην ιστορία της Κασσάνδρας ** Άλλα: Αλφισμός

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2020

Ο Λεπίδας

Μαρίας Κέλογλου

Υπήρχε κάποτε καιρός
που όλα ήταν μαύρα…
και των ανθρώπων οι ψυχές…
σαν τ’ άδεια τα πηγάδια.

Σ’ έναν πλανήτη ολάκαιρο
βασίλευε η κακία.
Το δίκιο ήταν άνομο…
Νόμος… η αδικία.

Οι άνθρωποι δουλεύανε
και μέρα μα και νύχτα…
εγκλωβισμένοι ήτανε…
σαν σε αράχνης δίχτυα!

Δεντράκια δεν υπήρχανε,
παντού ήταν τσιμέντα.
Αυτό που θύμιζε εξοχή…
ήταν οι τσίχλες μέντα!

Παράξενο να το ακούς…
κι όμως δεν αντιδρούσαν,
γιατί βαθιά είχαν πειστεί
ότι ωραία ζούσαν!

Τους είχαν πείσει Βασιλείς
απ’ τους χρυσούς τους θρόνους…
πως έτσι ζουν οι άνθρωποι…
απ’ τους αρχαίους χρόνους!

Μονάχα ένας γέροντας…
«εκατοντάδων» χρόνων
Δεν πίστευε στους Βασιλείς…
μονάχα ‘κείνος… μόνο.

Γιατί ήξερε το μυστικό,
τον κόσμο, που θ' αλλάξει.
Μόνο δεν ήξερε το «πώς;»
για να το κάνει πράξη.

Είχε ακούσει κάποτε…
για κάποιονε… «Λεπίδα»…
που ‘κοβε γόρδιους δεσμούς
και χάριζε ελπίδα.

Με δύναμη τεράστια…
σαν εκατό γιγάντων.
Και με σοφία απέραντη…
γνώστης σχεδόν των πάντων!

Ο μόνος που επιβίωνε
απ’ του γκρεμού το χείλος…
όχι… δεν ήτανε θεός …
μα ήταν ένας  θ ρ ύ λ ο ς!

Μα ο Λεπίδας …χάθηκε
από της γης τα μέρη…
και δεν τον έψαξε κανείς…
που να ‘ναι ποιος να ξέρει;

Πώς να τον βρει ο γέροντας
πίσω για να τον φέρει;
Κι όμως θα κάνει ότι μπορεί…
ότι περνά απ’ το χέρι!

Μα ο Λεπίδας, δυστυχώς
δεν είχε πλέον ύλη…
Γιατί γι' αυτόν δε μίλαγαν
πια των θνητών τα χείλη…

Και όπως όλοι ξέρουμε
για να υπάρξει λέξη,
προτού η λέξη να ειπωθεί
πρέπει να υπάρξει σκέψη.

Και ότι ως τώρα ίσχυε
μπορεί και να αλλάξει…
όταν η σκέψη ειπωθεί,
ώστε να γίνει πράξη.

Τον ήρωα ο γέροντας
θα βγάλει απ' τη λήθη…
θα τον γνωρίσει σε παιδιά…
μέσα από παραμύθι!

Έτσι κάθε απόγευμα
πήγαινε σε πλατείες
και αφηγούταν σε παιδιά
«Λεπιδο-ιστορίες».

«Μαγείρευε» κάθε φορά
καινούρια ιστορία…
όπου ο Λεπίδας πάλευε
με άγρια θηρία.

Θηρία σαν την «Άδικη»,
τη «Ψεύτρα», την «Κακία»…
Θηρία σαν τον «Πόλεμο»,
τον «Πόνο», τον «Ληστεία».

Και τα παιδιά… «μαγεύονταν»
και γέμιζαν ελπίδες…
‘θέλαν να γίνουν ήρωες
κι αυτά μικροί Λεπίδες.

Άρχισε τότε ταραχή…
στ' αυτιά των Βασιλέων…
και σχέδια κατέστρωναν
για υποταγή των νέων.

-Αυτός ο παλιογέροντας
πολύ μ’ έχει εκνευρίσει…
να.. πούμε ότι είναι μέθυσος…
και πως… του ‘χει λαλήσει!

-Και τα παιδιά;;;
Που πήρανε αέρα τα μυαλά τους;
Πώς θα τα πείσουμε, λοιπόν,
Να κάτσουνε στ' αυγά τους;

-Ξέρω από χρόνους… συνταγή…
πολύ αρχαιοτάτους…
σα σπείρεις  φ ό β ο  στην καρδιά…
θερίζει τα φτερά τους!

Έτσι λοιπόν και έγινε …
το γέρο φυλακίσαν
και τις ψυχούλες των παιδιών
σκοτάδι τις γεμίσαν.

Μα σαν ο σπόρος φυτευτεί
σε γόνιμο λημέρι
κάποιον καρπό θα τον γευτείς
μια μέρα μεσημέρι.

Και όπως λέει και ο λαός
συστήνει κι η επιστήμη,
το πράγμα το πολύ καλό
αργεί πολύ να γίνει.

Τι κι αν γοργά ο «Φοβό-σπορος»
ξέρεις πως θα φυτρώσει…;
Αγάλι-αγάλι στην καρδιά…
του γέρου έχει ριζώσει.

Η θύμηση του ήρωα
σε κάθε μυαλουδάκι,
Μοιάζει με φλόγα από κερί
σε γυάλινο βαζάκι!

Κι αν τα βαζάκια σπάσουνε
κι οι φλόγες ενωθούνε…
αφού ξεσπάσει πυρκαγιά
τον ήρωα θα δούμε!

Ο γέρος απ' τη φυλακή
που ήτανε ατσίδας
σπάει τις «γυάλες» με κραυγή:
« Ε Γ Ω  Ε Ι Μ΄ Ο Λ Ε Π Ι Δ Α Σ… »

Σαν τον ακούσαν τα παιδιά
‘λάμψαν σαν ηλιαχτίδα
κι ενώθηκαν σε μια γροθιά
μ’ αστραφτερή λεπίδα.

Άρχισαν να σκορπούν το φως
στη Γη… σε κάθε πόλη
ώστε αλήθεια να γευτούν
οι κάτοικοί της όλοι.

Κι ο κόσμος άλλαξε μεμιάς.
Έγινε η νύχτα μέρα.
Άρωμα  φ ύ σ η ς  και  μ α μ ά ς
μύρισε στον αέρα…

Έγινε κάθε γειτονιά
χαρούμενο λιμάνι,
βάρκες γινήκαν οι ψυχές
που βγαίνουνε σεργιάνι.

Η Φύση αναστήθηκε,
στολίστηκε όλη η πλάση…
Μα για σταθείτε βρε παιδιά…
τους φταίχτες ποιος θα πιάσει;

Έννοια σας και στο σύμπαν μας…
την πλήρη  α τ α ξ ί α,
φτάνει η ώρα να τη βρει,
η πλήρης  α ρ μ ο ν ί α.

Προκύπτει τότε ταραχή
και ανακατωσούρα.
Υπάρχει τέτοια σύγχυση…
τεράστια βαβούρα.

Ώσπου η δεύτερη νικά
και φέρνει μελωδία
που ηχεί στ’ αυτιά πολύ γλυκά
και φτιάχνει ισορροπία.

Τ΄ άπλετο Φως, τους έκαψε
τους έκανε κομμάτια...
πέτρωσαν σα να κοίταξαν
τη Μέδουσα στα μάτια.

Χάθηκαν σα να μην ποτέ
στον κόσμο αυτόν υπήρξαν
σα να ‘ταν όνειρο κακό
που οι μνήμες σου το ‘σβήσαν.

Και για να μη συμβούν ξανά
Χαμοί και φασαρίες
διδάσκαν σε όλα τα σχολειά
Λεπιδο-ιστορίες.

Για να τιμήσουν το σοφό
γι’ αυτά που ‘χε προσφέρει
του αφιέρωσαν γιορτή
μέσα στο καλοκαίρι.

Την πόλη που όλα ξεκίνησαν
όνομα που ‘χε ήδη…
της τ’ άλλαξαν και το ‘καναν
το ξακουστό Λεπίδι!

Αυτά συνέβησαν παλιά,
τ’ άλλοτινά τα χρόνια…
παρ’ όλα αυτά, ο γέροντας…
να ξέρεις ζει ακόμα!


Μαρία Κέλογλου
Συμμετοχή στον 1ο Διαγωνισμό Παραμυθιού koukidaki
Μπορείτε να σχολιάσετε αυτό το παραμύθι παρακάτω ή/και να το βαθμολογήσετε εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Λίλιθ και Λασθινία, Μιχάλης ΓριβέαςΣκοτεινά φεγγάρια, Γιώργος ΔόλγυραςΕυτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα, Χρυσούλα ΔιπλάρηΨίθυροι εραστώνΣώματα δίχως χρόνο, Δέσποινα ΣιμάκηΕυδόκιμο μέλι, Νεφέλη ΣμίχεληΛαξεμένοι ψίθυροι, Μαρίζα Καζακλάρη
Ανατομία ενός καλλιτέχνη, Ισαβέλλα ΠρίτσαΤαξίδεψα για να σε βρω, Ν.Βαρδάκας και Φ.ΤσαγανάκηΘ.Θεοδωρής, Πέρα από τις οκτάβεςΣυμβολή στην ιστορία της ΚασσάνδραςΤο μαντήλι της Θέμιδος, Λ. ΚαποπούλουΩκεανός, Μ.ΚατρακηςΤύχη... ουρανοκατέβατη, Δ.Κανλή
Η σιωπή της Περσεφόνης, Θεοφάνης ΠαναγιωτόπουλοςΗ κληρονομιά του αίματος, Νικόλαος ΝτέτσικαςΕνηλικίωση, Νικόλαος Κατέχης
Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει, Κ. ΙωακειμίδηςΈνα δέντρο λιβάνι και πάλι ο ξηρανθός, Ευφροσύνη Μαντά-ΛαζάρουΩς εδώ βυθίζομαι, Αναστάσιος ΜεγαλοοικονόμουΌταν η μοίρα εκδικείται, Νίκος Δημητρούλιας