Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Γλυκιά μου Τίνα * Δε θέλεις να κοιμηθείς μαζί μου * Ένας ανεκτίμητος θησαυρός * Σουπάι: Η καρδιά του δαίμονα * Όλα γίνονται για κάποιο λόγο * Αντίο κύριε εισαγγελέα... * Μακροβίπερα * Ο ήχος των ορίων * Μην ξεχάσεις να αγαπάς * Προσπέρνα και ζήσε * Λύκοι στην πόλη * Όρκος στις φλόγες * Ο κατηραμένος όφις * Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες ** Νουβέλες: Ο Σπινέλλι στον Κάμπο * Δυο νουβέλες: Το μαρμάρινο τραπέζι και Ο Μάικ ανακαλύπτει την Αμερική ** Ποίηση: Μετάβαση * Ειρμός Αιτιών * Ηχώ του όχι: Μες στον λαβύρινθο * Νότες Νοσταλγίας * Lacrimosa * Είναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα * Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο * Η γάτα του Σρέντινγκερ * Δρομείς χρωμάτων ** Άλλα: Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος * Ο Κεκλημένος ** Διηγήματα: Πουλιά κι Ανεμώνες * Το τραγούδι των Ινουίτ * Όταν κλείνω τα μάτια ** Παιδικά: Το μαγικό δάσος * Η μάγισσα Πολύχρωμη και ο μικρός ζωγράφος * Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι ** Βιογραφία και Τέχνη: Ο Δάσκαλος Σταύρος Μεταλληνός: Θα επικρατήσει το φως και Η τέχνη της προσωπογραφίας

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2020

Το ονειρόπαιδο

Αντωνίου Ευθυμίου


Ένα βράδυ δίπλα στο τζάκι, ο παππούς και η γιαγιά μού είχαν πει για το ονειρόπαιδο. Μια ιστορία τόσο παλιά, όσο και οι ρυτίδες στα ροζιασμένα χέρια τους. Ήταν Σεπτέμβριος του 1941. Οι ηλιαχτίδες αγκομαχούσαν να ξεπηδήσουν μέσα απ’ τα γκρίζα σύννεφα για να διαλύσουν την καταχνιά που είχε σκεπάσει ολάκερη την πόλη. Ο αγέρας σκάλωνε στις φαγωμένες μαρκίζες των σπιτιών και μερικές φορές σφύριζε απ’ τον πόνο. Τα πεζοδρόμια ήταν άδεια, αλλά οι δρόμοι γιομάτοι ανθρώπους που είχαν πέσει απ’ τον ουρανό, στην προσπάθειά τους να πετάξουν ψηλά στους αμόλευτους αιθέρες σαν τα πουλιά. Ήθελαν μονάχα ν’ αδράξουν το δόρυ του ορίζοντα, που ήταν άυλο σαν την ελπίδα τους, όμως τα χρυσοκέντητα κρόσσια του ήλιου καψάλισαν τις ψεύτικες φτερούγες τους κι έτσι σωριάστηκαν στη γη.
Ένα μικρό αγοράκι βολόδερνε στους δρόμους. Ήταν ξυπόλυτο σαν αναστενάρης και φορούσε κάτι ξεφτισμένα κουρέλια που τόνιζαν το σκελεθρωμένο κορμί του. Με τα ισχνά του χέρια σκάλιζε την γκρίζα άσφαλτο. Έψαχνε για φύλλα, τα κίτρινα δάκρυα των ξεγυμνωμένων δέντρων της πόλης. Στις λιλιπούτειες παλάμες του τοποθετούσε ευλαβικά ένα ένα τα λιγοστά χαμόφυλλα που μάζευε, σα να ήταν ανεκτίμητος θησαυρός. Ξαφνικά, ένας παράξενος θόρυβος ήρθε να ταράξει εκείνη την απέραντη γαλήνη του παιδιού κι άρχισαν ν’ ακούγονται κάτι άναρχοι ήχοι που θύμιζαν ξεκούρδιστη κιθάρα. Στον δρόμο ξεπρόβαλε ένας σιδερένιος γίγαντας, που εξωτερικά έμοιαζε με μεγάλο αστυνομικό όχημα. Δυο Γερμανοί κατέβηκαν βιαστικά απ’ το αυτοκίνητο και με αποφασιστικότητα πλησίασαν το μικρό αγοράκι.
Το ρώτησαν με βλοσυρό ύφος εάν ψάχνει για χρήματα και του ζήτησαν να πετάξει τα φύλλα που κρατούσε.
Το παιδάκι κοντοστάθηκε για μια στιγμή, έκλεισε τα βλέφαρά του από αμηχανία και απάντησε χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά: «Δεν είναι φύλλα κύριοι, είναι πεφταστέρια. Όσα όνειρα κάναμε φέτος το ‘41, τώρα γκρεμίστηκαν κι εγώ πρέπει να τα μαζέψω ένα ένα.» Στη συνέχεια άνοιξε απότομα τα μάτια του κι αντίκρισε τους δύο άνδρες να το κοιτάζουν άφωνοι, σαν ασάλευτα αγάλματα. Κατόπιν το βλέμμα του παιδιού σκόνταψε στις μαύρες μπότες τους κι ένιωσε τρόμο. Φοβήθηκε ότι είχαν έρθει για να του κλέψουν τα φύλλα κι η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, σαν παλιό ξύλινο ρολόι τοίχου.
Το παιδάκι επιχείρησε να φύγει, αλλά ο ένας άνδρας το σταμάτησε και ζήτησε να του δώσει το χέρι του. Εκείνο αρνήθηκε, δίχως να το καλοσκεφτεί. Δεν ήθελε ν’ αποχωριστεί τα φύλλα που με τόσο κόπο είχε μαζέψει. Το ρώτησαν το όνομά του κι εκείνο μονολεκτικά απάντησε: «Ονειρόπαιδο». Τότε οι δύο άνδρες ξέσπασαν σ’ αυθόρμητα γέλια, σα να άκουσαν κάποιο ανέκδοτο.
«Πάμε αμέσως στη μητέρα σου» βροντοφώναξε ο ένας. Το παιδάκι πήρε βαθιά ανάσα και είπε: «Κύριε δεν έχω μητέρα. Μάνα μου είναι ολόκληρη η πόλη και τούτοι οι δρόμοι τα αδέρφια μου. Κάθε χρόνο προσμένω το φθινόπωρο για να μαζέψω φύλλα, δηλαδή τα όνειρα των άλλων ανθρώπων κι έτσι σιγά σιγά να φτιάξω κάποια στιγμή και το δικό μου όνειρο. Ορίστε κύριε. Πάρτε αυτό το κίτρινο φύλλο. Ίσως κάποτε ήταν το δικό σας όνειρο».
Ο άνδρας με μια αδέξια κίνηση άφησε το φύλλο να πέσει κάτω και ο άλλος γράπωσε το χέρι του παιδιού. Αίφνης, ένα κοριτσάκι εμφανίστηκε στη γωνία του δρόμου να κραυγάζει: «Αφήστε τον. Είναι ο αδερφός μου». Ο Γερμανός άφησε το χέρι του παιδιού κι εκείνο έσκυψε, μάζεψε το πεσμένο φύλλο κι έτρεξε προς το κοριτσάκι.
Πρώτη φορά το έβλεπε, αλλά ήθελε με κάποιον τρόπο να το ευχαριστήσει που τον έσωσε. Έτσι, της χάρισε το φύλλο και το ονειρόπαιδο για πρώτη φορά ένιωσε πολύ ευτυχισμένο, κι ας είχε ένα φύλλο λιγότερο στη συλλογή του.
Η ιστορία τέλειωσε κι η φλόγα στο τζάκι κόντευε να σβήσει.
Ήθελα τόσα πολλά να ρωτήσω τον παππού και τη γιαγιά, αλλά αρκέστηκα μόνο σε μια απορία, εάν η ιστορία που μου διηγήθηκαν ήταν αληθινή ή ένα ακόμη παραμύθι. Κοίταξαν ο ένας τον άλλον χαμογέλασαν και μου εξήγησαν ότι το ονειρόπαιδο ήταν ο παππούς μου και το κοριτσάκι που τον έσωσε, η γιαγιά μου. Μια απερίγραπτη αγαλλίαση πλημμύρισε την ψυχή μου κι ένιωσα κι εγώ λίγο απ’ την ευτυχία του ονειρόπαιδου.


Αντώνιος Ευθυμίου
Συμμετοχή στον 1ο Διαγωνισμό Παραμυθιού koukidaki

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Όρκος στις φλόγες, Μαρίνα ΧρόνηΤέσσερις τίτλοι των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. ΠαπαδημητρόπουλοςΛύκοι στην πόλη, Άννα ΜικροπούλουΔυο νουβέλες, Χρυσούλας Πατρώνου-ΠαπατέρπουΟ Σπινέλλι στον Κάμπο, Πάνος ΠαντελούκαςΤο τραγούδι των Ινουίτ, Λίλια ΤσούβαΟ ήχος των ορίων, Χρήστος Θ. Παπαδημητρίου
Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο, Θάνος ΚαπλάνηςΕίναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα, Θ. ΟρφανίδηςΚαραϊσκάκης: Ο παρεξηγημένος ήρωας, Γιάννης ΚωσταράςΠροσπέρνα και ζήσε, Φίλη ΝτόγκαΜακροβίπερα, Τάκης ΝταλάκοςΔρομείς χρωμάτων, Αναστασίας ΔούσηΜην ξεχάσεις να αγαπάς, Χαρά Ανδρέου
Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι, Ευαγγελίας ΤσαπατώραLacrimosa, Χρυσάνθη Ιακώβου
Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες, Στέργου ΚαλλιγάΟ κατηραμένος όφις, Πέτρος ΕυαγγελόπουλοςΟ Κεκλημένος, Ελένη ΣέννοιαΌταν κλείνω τα μάτια, Γιώργου ΜεσολογγίτηΗ γάτα του Σρέντινγκερ, Τζωρτζίνα Κουριαντάκη