Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Ο ήχος των ορίων * Μην ξεχάσεις να αγαπάς * Προσπέρνα και ζήσε * Λύκοι στην πόλη * Όρκος στις φλόγες * Ο κατηραμένος όφις * Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες * Η φωτεινή πλευρά ενός γκρι ουρανού * Χρυσό αίμα * Κλεψύδρα εκδίκησης * Το πέπλο της μοίρας, Αγνή: Η κόρη των Αθηνών και Όταν οι μνήμες ταξιδεύουν * Σιωπηλή φυσαρμόνικα * Ρουμπίνα: η γκεζερά της αθωότητας ** Νουβέλες: Δυο νουβέλες: Το μαρμάρινο τραπέζι και Ο Μάικ ανακαλύπτει την Αμερική ** Ποίηση: Είναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα * Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο * Η γάτα του Σρέντινγκερ * Δρομείς χρωμάτων * Σκιαγραφήματα * Αποχρώσεις του μπλε * Ι Δανεικές ψυχές, Αλέξανδρου Τσελεπιδάκη ** Άλλα: Ο Κεκλημένος * Πέτρα, πέτρα χτίζεται * Πέντε βιβλία των εκδόσεων Ελκυστής * Ο κόσμος πίσω από τον καθρέφτη ** Διηγήματα: Πουλιά κι Ανεμώνες * Όταν κλείνω τα μάτια * Ο αμόλυντος και άλλες ιστορίες * Οι δυο αδερφές και άλλες ιστορίες ** Παιδικά: Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι * Η γοργόνα με τα όμορφα πόδια * Ανθισμένες πατάτες

Παρασκευή 6 Αυγούστου 2021

Ο Γιώργος Ματαλλιωτάκης και η Ηχώ του όχι: μες στον λαβύρινθο

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Γιώργος Ματαλλιωτάκης: Επειδή πρόκειται για ποιητική συλλογή, θα ήταν αδύνατο να απαντήσω στην ερώτηση αυτή. Θα έπρεπε να απαντήσω στην ερώτηση τι με ώθησε να γράψω το κάθε ποίημα χωριστά, πράγμα που δεν είναι εύκολο. Κάποια ποιήματα γράφτηκαν σε ώρες φιλοσοφικής περισυλλογής, κάποια σε ώρες πολιτικής αγανάκτησης, κάποια σε ώρες παιγνιώδους ευθυμίας. Ίσως η ερώτηση να μπορούσε να πάρει πιο γενική μορφή, του τύπου: γιατί γράφω ποίηση; Νομίζω όμως δεν γράφω ποίηση επειδή έχω ένα σκοπό.
Έχοντας διαβάσει πολύ, λογοτεχνία και ποίηση, άρχισα σιγά σιγά να «σκέφτομαι» ποιητικά και να απολαμβάνω το παιχνίδι με τις λέξεις. Με τον καιρό η ποίηση γίνεται δεύτερη φύση και δεν την κάνεις για να εκπληρώσεις ένα στόχο παρά γιατί αναδύεται από μέσα σου και δεν ξέρεις τι άλλο να την κάνεις από το να την αποθέσεις στο χαρτί, να τη δουλέψεις, να δώσεις ολοκληρωμένη μορφή σε κάτι που βγαίνει από μέσα σου σε θραύσματα κι ατελή μορφικά σχήματα.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Γ.Μ.: Παιχνίδι.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Γ.Μ.: Απλά να το απολαύσει.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, πού θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Γ.Μ.: Δεν βλέπω τη λογοτεχνία σαν ένα ταξίδι σε μια σειρά από πεντάστερα ξενοδοχεία. Όταν νιώθουμε άνετα μέσα σε ένα έργο τέχνης, τότε αυτό δεν επιτελεί τον πνευματικό του σκοπό, αλλά μας κάνει κομφορμιστές. Θέλω να πιστεύω λοιπόν πως, και το βιβλίο μου, θα ήταν ένα ταξίδι περισσότερο περιπετειώδες και κοπιαστικό σε terra incognita για τον αναγνώστη, αλλά με μια κατάκτηση δική του στο τέλος. Άλλωστε, πάντα ο αναγνώστης συμπληρώνει και συνδημιουργεί το κείμενο του συγγραφέα, άρα και κανονίζει εν μέρει τον προορισμό. Θα ήμουν πολύ χαρούμενος να ακούσω τους αναγνώστες να λένε πού ταξίδεψαν με το βιβλίο παρά να τους πω εγώ την εικόνα που έχω για αυτό. Το πού στον κόσμο, άλλωστε, δεν έχει σημασία, γιατί το ταξίδι είναι μέσα μας -είναι τα πνευματικά βήματα που κάνουμε ενάντια στους φόβους και τις μικρότητές μας.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Γ.Μ.: 
Είναι στιγμές που νικάς τον φόβο μέσα σου,
Που κατακτάς λίγο σκοτάδι,
Παίρνεις λίγο κουράγιο
Και στήνεις τρόπαιο
Έναν λαμπτήρα -ναι,
Το ξέρεις πως είναι μονάχα
Τεχνητό φως·
Όμως τι άλλο μπορείς να κάνεις
Μες στο απόλυτο σκοτάδι
Παρά να φτιάξεις έναν αεροδιάδρομο
Με τα φώτα σου
Για να προσγειωθεί πιο ομαλά
Το Τέλος
Όταν
Έρθει.

Ηχώ του όχι: μες στον λαβύρινθο, Γιώργος Ματαλλιωτάκης

Ο Γιώργος Ματαλλιωτάκης απαντά σε μια μικρή συνέντευξη μεγάλων βιβλιοταξιδιών για την ποιητική του συλλογή, Ηχώ του όχι: μες στον λαβύρινθο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή. Στην περιγραφή διαβάζουμε:
Η έννοια του λαβύρινθου είναι πολύ παλιά κι επιδέχεται πολλές αναγνώσεις σαν σύµβολο µυθικό και ποιητικό. Είναι πάντα επίκαιρη υπαρξιακά, αλλά και ιστορικά στις σκοτεινές εποχές που ζούµε. Εποχές που έχει χαθεί από τον ορίζοντά µας ο άνθρωπος, η εικόνα του, η τελεολογία του, αυτό που είµαστε αλλά και αυτό που θέλουµε να γίνουµε. Τι είναι το ευ ζην όταν δεν ξέρουµε τι είναι το ζην; Οι όποιες οντολογίες του ανθρώπου πνίγηκαν στον βαθύ ωκεανό του παθητικού καταναλωτισµού και της µισθωτής εργασίας κι απόµειναν να επιπλέουν σαν παλιά, χαλασµένα µανεκέν στην επιφάνεια.
Ο δηµόσιος χώρος, η αγορά, όπου µπορεί να γίνει πράξη η ισηγορία, έχει εξαφανιστεί και έχει γίνει market και super-market. Όταν η πόλη δεν έχει κέντρο λοιπόν, τότε και ο άνθρωπος δεν έχει κέντρο και ο τόπος που µένουµε -αλλά και ο εαυτός µας ο ίδιος- γίνεται λαβύρινθος.
Η ποίηση, βέβαια, δεν µπορεί να µας σώσει, ούτε να µας δείξει την έξοδο. Μπορεί µόνο να µας διασκεδάσει λίγο, δείχνοντάς µας τη σηµασία του παιχνιδιού. Του παιχνιδιού µε τις λέξεις, µε τα νοήµατα, µε τα κλισέ που εδράζουν µέσα µας και µας έχουν εποικίσει χωρίς να αντιλαµβανόµαστε τι ωραία φωλιά έχουµε γίνει για αυτά. Παίζοντας, όµως, αφήνουµε το παράθυρο ανοιχτό στη δηµιουργικότητα να µπει και να µας βρει αναπάντεχα το βράδυ, όταν η παθητικότητα και ο αυτοµατισµός µας κοιµούνται.

Απόσπασμα:

Η εκδρομή, για την οποία ξεκινήσαμε, έγινε διαδρομή·
Χαθήκαμ’ έπειτα, με τα χρόνια, στους χίλιους παράδρομους της ζωής.
“Ωχ!” είπε το παιδί μέσα μας με το καλάθι
Του πικ-νικ ακόμα στο χέρι, “...και τώρα;”
Ο έφηβος έσκυψε να το παρηγορήσει που έκλαιγε.
“Υποθέτω θα πάμε αντίθετα από τους γονείς”, του είπε.
Όμως, ο ενήλικας έδινε συμβουλές “Άφησε την επανάσταση και ζήσε.”
Χωρίς κανείς τους να λογαριάζει το γέρο που, σιωπηλός, αινιγματικά γελούσε -μόνος
Ικανός αυτός να καταλάβει πως βλέπει κανείς μόνο μετά την τύφλωση.

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Γήινοι, εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι, Ευαγγελίας ΤσαπατώραΠέντε βιβλία των εκδόσεων ΕλκυστήςΣιωπηλή φυσαρμόνικα, Μαίρη Φιλιππίδου-ΚατσαίδουΔυο νουβέλες, Χρυσούλας Πατρώνου-ΠαπατέρπουΟ αμόλυντος και άλλες ιστορίες, Θεόδωρου ΠάλλαΣκιαγραφήματα, Ευγενίας Β. ΣιδέρηΤο πέπλο της μοίρας, Ελένη Βαηνά
Η γοργόνα με τα όμορφα πόδια, Αιμιλίας ΠλατήΠέτρα πέτρα χτίζεται, Μαριέλλης Σφακιανάκη-ΜανωλίδουΑνθισμένες πατάτες, Άννας ΛύκουΙ Δανεικές ψυχές, Αλέξανδρου ΤσελεπιδάκηΗ φωτεινή πλευρά ενός γκρι ουρανού, Νίκου ΑντωνίουΔρομείς χρωμάτων, Αναστασίας ΔούσηΑποχρώσεις του μπλε, Ανθής Πάνου
Ρουμπίνα: η γκεζερά της αθωότητας, Χριστόδουλου ΛιτζερίνουΧρυσό αίμα, Θεόφιλου Γιαννόπουλου
Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες, Στέργου ΚαλλιγάΟ κόσμος πίσω από τον καθρέφτηΟι δυο αδερφές και άλλες ιστορίες, Γιάννη ΤσιτσίμηΌταν κλείνω τα μάτια, Γιώργου ΜεσολογγίτηΚλεψύδρα εκδίκησης, Λευτέρη Σοφία