Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Ένας ανεκτίμητος θησαυρός * Όλα γίνονται για κάποιο λόγο * Αντίο κύριε εισαγγελέα... * Μακροβίπερα * Ο ήχος των ορίων * Μην ξεχάσεις να αγαπάς * Προσπέρνα και ζήσε * Λύκοι στην πόλη * Όρκος στις φλόγες * Ο κατηραμένος όφις * Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες * Η φωτεινή πλευρά ενός γκρι ουρανού * Χρυσό αίμα * Κλεψύδρα εκδίκησης ** Νουβέλες: Ο Σπινέλλι στον Κάμπο * Δυο νουβέλες: Το μαρμάρινο τραπέζι και Ο Μάικ ανακαλύπτει την Αμερική ** Ποίηση: Μετάβαση * Ηχώ του όχι: Μες στον λαβύρινθο * Νότες Νοσταλγίας * Lacrimosa * Είναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα * Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο * Η γάτα του Σρέντινγκερ * Δρομείς χρωμάτων * Σκιαγραφήματα ** Άλλα: Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος * Ο Κεκλημένος * Πέτρα, πέτρα χτίζεται ** Διηγήματα: Πουλιά κι Ανεμώνες * Το τραγούδι των Ινουίτ * Όταν κλείνω τα μάτια * Ο αμόλυντος και άλλες ιστορίες ** Παιδικά: Το μαγικό δάσος * Η μάγισσα Πολύχρωμη και ο μικρός ζωγράφος * Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι ** Βιογραφία και Τέχνη: Ο Δάσκαλος Σταύρος Μεταλληνός: Θα επικρατήσει το φως και Η τέχνη της προσωπογραφίας

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2021

Τα παράσημα

Θόδωρου Κ. Τρουπή

Πίνακας Vincent Van Gogh (Dutch, 1853-1890)

Αφού του το είπε ο δάσκαλος ο Τσέκας έπρεπε να πάει. Ο Σωκράτης ο Τσέκας ήτανε από τα Λαγκάδια και δασκάλευε στου Λυκούρεση. Μυαλωμένος άνθρωπος. Γαμπρός του Νίκου του Πλουμπίδη. Ψυχόπονος κι απλόχερης. Άγιο το χώμα του.
Τον είδε κάποια ημέρα στη Σφυρίδα και τον ξεσήκωσε. Νέο παιδί ο Πάνος, τότε, έβραζε το αίμα του και φτερούγιζε η ψυχή του. Δεν άντεξε. Είπε το «ναι» και το άλλο πρωί βρέθηκε από τους πρώτους στο βουνό μ' άλλους ψυχωμένους. Τον αρμάτωσαν. Ψημένος από πόλεμο. Δεσμίδες και οπλοπολυβόλο μόνος του.
Στα Κανελλάκια, παρών. Στο Χωρέμι Μεγαλόπολης, παρών. Στου Μελιγαλά, παρών. Στην Τεγέα, παρών. Στους Γαργαλιάνους, παρών. Στην Εκστρατεία των Αθηνών, παρών. Στο Βαθύρεμα της Φθιώτιδας, παρών.
«Δραστήριος, εργατικότατος, τίμιος, ανιδιοτελής.» Αυτά τα 'γραψε στο «φύλλο πορείας» του ο διοικητής της Μεραρχίας Κ. Ματσούκας και ο διοικητής του λόχου: Ηλίας Σκουτάρας στις 26-2-1945. Ήταν απλός στρατιώτης, οπλοπολυβολητής από τους λίγους, με παράσημο. Έκανε και τον μάγειρα.
Δεν ήξερε το πίσω. Από τα βουνά της Αλβανίας στα βουνά της Γορτυνίας, του Μοριά και της Ρούμελης. Ονειρευότανε ελεύτερη την Ελλάδα και ειρηνική. Με ιδρωμένους τίμιους και προκομμένους ζευγολάτες, ψαράδες και τσοπάνηδες.
Ήρθε η ώρα και έκανε το χρέος του, παράδωσε τ' όπλο του το τιμημένο. Γύρισε στο καλύβι τους στη Μπριτσιά. Στο χωριό σπάνια ερχότανε. Στο καφενείο ή στα μαγαζιά να χαζοπίνει και να χαραμίζει τον καιρό του δεν τον θυμάμαι ποτέ. Λόγο κακό δεν τον άκουσα να ξεστομίσει για κανένανε.
Από το στόμα του κανένα του κατόρθωμα και καμιά του παλικαριά δεν άκουσα ποτέ. Πετρίτης του βουνού και ξεφτέρι. Ανάλαφρος, μικρόσωμος και ψυχωμένος. Όλος νεύρο, κρίση ορθή, λεβέντικη και ψυχή καθάρια κι αμόλυντη σαν το νερό της Κοκκινόβρυσης.
Με χίλια παρακάλια μου έδωσε ν' αντιγράψω το «φύλλο πορείας» του. Κι αν ήξερε πως θα το έβαζα στο περιοδικό, δεν θα μου το εμπιστευότανε ποτέ.
Τον παρακάλεσα να γράψει όσα είδε κι άκουσε κι έπραξε κατά τον καιρό της αντίστασης. Χαμογέλασε πικρά.
— «Γιατί γελάς;» τον ρώτησα.
— «Για ποιόν να τα γράψω» με αντιρωτάει.
— «Για να τα μάθει ο κόσμος...» του είπα με επιμονή να τον πείσω.
— «Ό,τι έκανα το έκανα για κείνους που δεν ξέρουν γράμματα... και δεν μαζεύουν γνώμες από τα βιβλία. Η πατρίδα και τα βουνά της που πρέπει να τα ξέρουν, τα ξέρουν. Τ' άλλα ούλα τα πολλά είναι... πονηρά... κι άχρηστα».
Με ρώτησε αν θέλω κι άλλη πορτοκαλάδα, καθώς καθόμαστε κείνο το Αυγουστιάτικο απόγεμα του 1986 στη σάλα του σπιτικού του. Δέχτηκα μισό ποτήρι ακόμη, μόνο για να κρατήσω λίγο την κουβέντα.
Ρώτησα πολλά. Για άλλους μου μίλησε. Πιο πολύ για τον Άρη Βελουχιώτη που θαύμαζε. Γι' άλλους συναγωνιστές του από Λαγκάδια, από Κερπινή, από Τρόπαια, από Βολτεσινίκο... από Ζάτουνα... για τον εαυτό του ούτε λέξη.
Κι όπως τα λέγαμε... σηκώθηκε κάπως δισταχτικά. Έφτασε στη μέση της σάλας... πάλι κοντοστάθηκε. Τελικά προχώρησε στο χειμωνιάτικο και γύρισε αμέσως, μ' έναν αλέκιαστο φάκελο εγγράφων. Τον άνοιξε, με κάποιο δισταγμό. «Εδώ έχω κάτι σημειωμένο. Όταν είναι καιρός, θα τον παραδώσω μόνο σ' εσένα και συ ξέρεις... Όχι τώρα... Εσύ ξέρεις...»
Με υποχρέωσε να μείνω ως εκεί και να μην αξιώσω τίποτ' άλλο. Αυτή η εμπιστοσύνη του στο πρόσωπο μου με καθήλωσε και η επιμονή μου μεταμορφώθηκε μέσα μου σε ωκεανό σεβασμού και δέους. «Και να μην ερχόσουνα... σε σένα θα τ' άφηνα... εσύ ξέρεις...» μου συμπλήρωσε και ξαναπήγε το φάκελλο στη θέση του. Υπολογίζω να είναι γύρω στις εκατό σελίδες αναφοράς πυκνογραμμένες. Έχει και μερικές φωτογραφίες. Όταν κάποτε τις λάβω... «εγώ ξέρω» τι θα τις κάνω.
Τον ρώτησα αν αντάμωσαν σε καμιά μάχη με το Χρήστο. Μου είπε πως ο Χρήστος ήτανε στην ΟΠΛΑ και δεν τον συνάντησε πουθενά. Ο Χρήστος ήταν άνθρωπος που του φεύγανε λόγια. Ένα έκανε, δέκα έλεγε πως έκανε. Φορτωνότανε με φόνους που δεν είχε κάνει και ήρθε καιρός και πλήρωσε την ασύφταστη καυχησιάρα γλώσσα του. Λόγω κατηγόριας δεν μου είπε για το Χρήστο. Μήτε και μου τον παίνεψε.
Κατεβήκαμε στον δρόμο.
Του οπλοπολυβόλου τα αέρια του χάλασαν την ακοή. Μόνο σ' εμένα είπε την αίτια της κακής ακοής του. Δεν ήταν βολετό να συνεχίσουμε τη συζήτηση στο δρόμο. Φτάσαμε στην Κατωκλησιά. Μου άνοιξε και κατέγραψα όλα τ' αφιερώματα και τα ονόματα των δωρητών για το περιοδικό... Είναι από χρόνια πολλά εκκλησιαστικός επίτροπος κι αντιστέκεται στους πρόστυχους νεωτερισμούς. Συνέχισα και την άλλη ημέρα... Μα έπρεπε να μάθω για το κεραμιδοκάμινο στο Διάσελο. Έπρεπε... να ξέρω τι έγινε σε κείνο το καμίνι. Μου το είχε υποσχεθεί κάποτε στο μύλο μας, όταν είχε έρθει από τη Μπριτσιά ν' αλέσει... Έμαθα όμως κι από την Αντωνιά κι απ' τον Πανάγο της Νικολέτας που ήσαν μαζί.
Μετά το σαρανταπέντε, όταν γυρίσανε και οι δύο από το βουνό στα καλύβια τους στη Μπριτσιά, αποφασίσανε να φτιάσουνε κεραμιδοκάμινο στο Διάσελο για να οικονομηθούνε και να περάσει ο κακός καιρός της μαυρίλας και της αναδουλειάς.
Εκεί, κάποια ημέρα παρουσιάστηκαν μερικοί μπράβοι αρματωμένοι και τους δέσανε τάχα πως θα τους πήγαιναν γι' ανάκριση στου Παλούμπα. Και σαν τους δέσανε πολύ καλά τους σαπίσανε στο ξύλο και τους ρίξανε μισοπεθαμένους στο χαντάκι. Δεν έβγαλαν μιλιά. Το θεώρησαν λιποψυχία. Προσβολή. Άργησαν να γυρίσουν για βράδυ στο καλύβι και βγήκαν οι δικοί τους να ιδούν τι έγιναν. Τους βρήκαν με τα φανάρια... τα μεσάνυχτα, δεμένους χεροπόδαρα στο χαντάκι.
Τους σήκωσαν στα λιοπάνια και τους πήγαν στα καλύβια. Είχαν κάπως συνέλθει. Τα αίματα είχαν καταλερώσει τα μπαλωμένα πουκάμισα. Έπεσε απάνω του η μάνα του η κυρα-Κατερίνα και τον έγδυσε. Το σώμα του ήταν γεμάτο κατάμαυρες ραβδισιές.
— «Τι είναι τούτα, παιδάκι μου, Πάνο μου;» τον ρώτησε καταπικραμένη.
— «Τα παράσημα, μάνα. Μου τα έστειλε ο βασιλιάς, γιατί πολέμησα τους γερμανούς κι ήρθε και βρήκε ελεύθερη την πατρίδα κι έτοιμον τον θρόνο του να θρονιαστεί...» είπε κι έδωσε εντολή να στουμπίσουν κρεμμύδια στη σκάφη για να κάνει τα γιατροσόφια του.
Με τα πολλά στουμπισμένα κρεμμύδια αφαίρεσε ο Πάνος όλα τα παράσημα. Έζησε. Τον γνώρισα κι εγώ καλά και περιμένω να τον γνωρίσω ακόμη καλύτερα, όταν, με το καλό, μου προσφέρει τα γραφτά του, για να κάνω εκείνα που «ξέρω».


Θόδωρος Κ. Τρουπής
Από το βιβλίο Τα Παράσημα.
Σωσμένο από το matsisis που δεν υπάρχει πια.
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα Vincent Van Gogh (Dutch, 1853-1890)
Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Όρκος στις φλόγες, Μαρίνα ΧρόνηΗ γάτα του Σρέντινγκερ, Τζωρτζίνα ΚουριαντάκηΛύκοι στην πόλη, Άννα ΜικροπούλουΔυο νουβέλες, Χρυσούλας Πατρώνου-ΠαπατέρπουΟ αμόλυντος και άλλες ιστορίες, Θεόδωρου ΠάλλαΣκιαγραφήματα, Ευγενίας Β. ΣιδέρηΟ ήχος των ορίων, Χρήστος Θ. Παπαδημητρίου
Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο, Θάνος ΚαπλάνηςΠέτρα πέτρα χτίζεται, Μαριέλλης Σφακιανάκη-ΜανωλίδουΚαραϊσκάκης: Ο παρεξηγημένος ήρωας, Γιάννης ΚωσταράςΠροσπέρνα και ζήσε, Φίλη ΝτόγκαΗ φωτεινή πλευρά ενός γκρι ουρανού, Νίκου ΑντωνίουΔρομείς χρωμάτων, Αναστασίας ΔούσηΜην ξεχάσεις να αγαπάς, Χαρά Ανδρέου
Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι, Ευαγγελίας ΤσαπατώραΧρυσό αίμα, Θεόφιλου Γιαννόπουλου
Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες, Στέργου ΚαλλιγάΟ κατηραμένος όφις, Πέτρος ΕυαγγελόπουλοςΟ Κεκλημένος, Ελένη ΣέννοιαΌταν κλείνω τα μάτια, Γιώργου ΜεσολογγίτηΚλεψύδρα εκδίκησης, Λευτέρη Σοφία