Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Χαμένες ημέρες μιας μαύρης ηπείρου * Πάροδος * Μέτοικοι καιροί * Στην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις * Η ανταλλαγή * Η ζωή αλλιώς * Η αλήθεια μου... η μισή * Μαθήματα εμπιστοσύνης ** Ποίηση: Cyborg Sapiens * Αβινιόν * Ευτελή τιμαλφή: Σονάτες και καντάτες ** Διηγήματα: Βραχέα ρήματα: Επτά μικρές ιστορίες * Ξιπασμένες νοικοκυρές ** Άλλα: Ψίθυροι από μια άλλη ζωή * Μπίτερ λοβ & μαύρες γάτες * Συνοικία Αγία Φωτεινή * Έξι τίτλοι των εκδόσεων Εκλυστής * Οδηγός βικτωριανής απόλαυσης * Ο Κεκλημένος ** Νουβέλες: Η μέρα του καρναβαλιού * Οι πυγολαμπίδες θα λάμπουν στο σκοτάδι (για πάντα) * Διαμέρισμα με αριθμό 7 * Τα κόκκινα παπούτσια * Επί –θεμάτων, γευμάτων και αισθημάτων– κοινωνία

Δευτέρα 8 Αυγούστου 2022

Μνιάμ σε ροή

Μνιάμ σε ροή, Ζε Μήτσου

Όταν διαβάζετε ή ακούτε τη φράση «μνιάμ σε ροή» σίγουρα δεν περιμένετε να σημαίνει κάτι άλλο εκτός από κάτι που είναι ευχάριστα γευστικό και γι' αυτό πρέπει ευνόητα να έχει μία συνεχή ροή.
Στην περίπτωση όμως του Ζε Μήτσου –κατά κόσμον Δημήτρη Μπαρμπαγιάννη– αποκτά πολύμορφο κινούμενο περιεχόμενο.

Άλλοτε σαν μια καρδιά σ' ένα ψυγείο νεκροτομείου, η οποία εκτός της ψυχρότητας που νιώθει δεν μπορεί και να θυμηθεί πώς κατέληξε εκεί.
Μόνο εικόνες ανάκατες της έρχονται από παντού. Σαν σφαίρες κατακούτελα ή σαν μπουνιές στο στομάχι ή σαν έναν Μήτσο γεμάτο με κακάκια περαστικών οι οποίοι τον τσαλαπατάνε κιόλας κι άντε τώρα να σηκωθεί απ' το πάτωμα χωρίς να 'ναι γεμάτος από τον ιδρώτα της ντροπής η οποία τον έχει περιλούσει.
Να 'ταν όμως μόνο αυτό καλά θα ήταν. Είναι πολλές οι μορφές όπως σας είπα. Όπως της καθημερινής τρεχάλας για έναν μισθό σκατά, μα που πρέπει να γίνει διότι η ΔΕΗ πρέπει να πληρωθεί γιατί αν δεν πληρωθεί πώς θα βλέπει ο Μήτσος να φάει την πίτσα με αντζούγιες και γενικά πώς θα βλέπει στο σκοτάδι του σπιτιού όπως τόσα σπίτια εδώ στις συνοικίες και τους δήμους του Πειραιά, που όλο και περισσότερο χάνουν το ηλεκτρικό τους ρεύμα;
Αφήστε δε το κυριότερο! Πώς θα μπαίνει μετά να βλέπει, έστω και στα κρυφά, τον εαυτό του να κοιμάται; Να κοιμάται μεν αλλά τελικά να καταλήγει να στέκεται όρθιος μπροστά σε ανοιχτό μικρόφωνο και να μας φωνάζει ευτυχώς: «Αφού αλλάζεις εσύ, αφού αλλάζω και γω, θ' αλλάζουμε αυτόν τον κόσμο κάθε μέρα!».
Αυτόν τον κόσμο με τις πλατείες που θάφτηκε ο παιδικός εαυτός, με τα κρεβάτια που κρύβονταν τα τέρατα και που δυστυχώς ακόμη για πολλούς κυριαρχεί η αυταπάτη ότι και σήμερα υπάρχουν, σ' αυτόν τον κόσμο που άξιος κρίνεσαι μόνο με το πόσα likes σου κάνουνε.
Αυτόν τον κόσμο που το φτυάρι πολλών γονέων και μετά δασκάλων καταλήγει να σκάβει για να βγάλει μέσα από ξεραμένους κήπους πολλά φέρετρα με παιδικά κορμάκια που χαστουκίστηκαν θανάσιμα έξω τους και μέσα τους από τους ίδιους ανίκανους που τώρα τα ξεθάβουν.
Αυτόν τον κόσμο που στιγματίζει μέχρι λιωσίματος το να είσαι gay, παχουλός, κοινωνικά συνειδητοποιημένος, ταξικά αλληλέγγυος.
Και που γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, κι εν αντιθέσει φίλε Μπαρμπαγιάννη με το να πας να κοιμηθείς με τον χοντρούλη, που είναι σε αποσύνθεση, ακούγοντας δήθεν αγαπημένες φωνές να ξαναρίχνουν χώμα πάνω σας, πες του χοντρούλη να σηκώσει ανάστημα, να αγαπά τον εαυτό του διότι ως γνωστόν τούτο το χώμα είναι και δικό τους μα είναι και δικό μας κι αλίμονο σε όποιον πάει να μας το πάρει.

Μήπως όμως όλο αυτό το Μνιάμ σε ροή περιέχει μόνο μορφές; Όχι ασφαλώς. Περιέχει και γόνιμους προβληματισμούς!
Για τους ανθρώπους-κλιμακοστάσια που θα 'χουνε φως και το πρωί. Για τους φίλους στην αυλή που θα τους θυμίζουν να αγαπάνε στο έμπα τον εαυτό τους και στο φεύγα τη ζωή! Να τολμάνε να εκτίθενται, να κρατάνε απ' το χέρι το μικρό Εγώ τους, να το κοιτάνε κατάματα και να μην τρέμουν πια αλλά να αφήνουν ισχυρά τ' αποτυπώματά τους μες στην λάσπη.

Επιπλέον το Μνιάμ σε ροή έχει παράθυρα και πόρτες. Ναι, παράθυρα και πόρτες, που οδηγούν σε διάφορα μέρη. Σε βιβλιοθήκες με γράμματα εναντίον των ιδιοκτητών τους γραμμένα όμως από το δικό τους χέρι που τα εκτόξευε σαν βελάκια πάνω στα ζωτικά σημεία τους. Με ζωγραφισμένες αναμνήσεις ταραγμένου νευρικού συστήματος, που ξόδεψε νύχτες και μέρες να καταλάβει αν θέλει να αυτοκτονήσει ή απλά αν αρέσκεται στον ρόλο της πριγκίπισσας του δράματος. Δράμα είπα; Ναι, δράμα είπα. Να και άλλο ένα πεδίο προβληματισμού σχετικά με το Μνιάμ σε ροή και τις ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις όπως η θεραπεία μέσω της ποίησης και των ειδών θεραπευτικού γραπτού λόγου. Όπως κι η Δραματοθεραπεία.

Να δηλαδή και οι διάλογοι με το τραύμα, με το σώμα, με τις τοποθεσίες όπου σημειώθηκε μεγάλος πόνος, να και η πληγωμένη προσωπικότητα με τον εσώψυχο καλλιτέχνη κι επόπτη να προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανές και δυνατές τις αντιλήψεις για μια τουλάχιστον αξιοπρεπή ζωή.
Ζωή στην οποία θα βλέπει ο καθένας άφοβα τι κρύβει μέσα του, ζωή στην οποία δεν θα ξεχνιούνται οι απαραίτητες ανάσες για τη συνέχισή της, χωρίς να νοιάζεται για το τι θα ειπωθεί εναντίον της όταν αυτή θα σεργιανά έντιμα στη γύρα, δηλαδή στο φυσικό της έδαφος.
Και σαν μαζευτούν πολλές ζωές και δημιουργηθεί ανθρώπινη αλυσίδα ορατή από το διάστημα, άντε έστω από την Σελήνη, τότε με την ίδια για όλες τις ζωές κατεύθυνση να δημιουργηθεί και η νέα ροή. Με βουνά να μετακινούνται, δέντρα να φυτεύονται, γενιές να ονειρεύονται και τα χρόνια να περνάνε αστραπιαία και να συνεχίζεται η ζωή με ό,τι σπείρεται με ανιδιοτέλεια. Γιατί αυτό είναι και το ζόρικο. Να μένεις σε κίνηση. Για να αποκτήσεις ουσία, αξία και νόημα.

Για να μη σε σκοτώνει κανένας τρόμος. Για να ταΐζεις μόνο μέλι κι όχι σκατά την εσωτερική σου κοινωνία.
Για να σώνεσαι από τον γκρεμό. Γκρεμό; Όχι πια γκρεμός.
Γκρεμό το λέγαμε πριν! Τώρα; Τώρα τον λέμε ανηφόρα!



Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Η ανταλλαγή, Νίκου ΤσουρλάκηΑβινιόν, Χρυσής ΓιάντσιουΣτην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις, Νέλλης ΣπαθάρηΈξι τίτλοι από τις εκδόσεις ΕλκυστήςCyborg Sapiens, Δημήτρη ΟρφανίδηΒραχέα ρήματα: Επτά μικρές ιστορίες, Παναγιώτη ΚωνσταντόπουλουΜέτοικοι καιροί, Νίκου Σκορίνη
Τα κόκκινα παπούτσια, Μαρίνας Ξένου-ΚασσιανούΟδηγός βικτωριανής απόλαυσηςΟ Κεκλημένος, Ελένης ΣέννοιαΜπίτερ λοβ & μαύρες γάτες, Γεωργίας ΣύκαΣυνοικία Αγία Φωτεινή, Κωνσταντίνου ΓρηγοριάδηΟι πυγολαμπίδες θα λάμπουν στο σκοτάδι (για πάντα), Θεόδωρου ΟρφανίδηΞιπασμένες νοικοκυρές, Έφης Καραμπά
Επί –θεμάτων, γευμάτων και αισθημάτων– κοινωνία, Μαρίας ΑποστολάκουΗ αλήθεια μου... η μισή, Έλλη ΞυρούΕυτελή τιμαλφή: Σονάτες και καντάτες, Γιώργου ΚαριώτηΨίθυροι από μια άλλη ζωή, Αθανάσιου ΔαββέταΗ ζωη αλλιώς, Αναστασίας Ξενοφώντος-ΓαϊτάνουΔιαμέρισμα με αριθμό 7, Καίτης ΔροσίνηΜαθήματα εμπιστοσύνης, Φίλιππου Πισσαλίδη