Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης: Έχουμε πρωτιές! *** Δωρεάν διπλές προσκλήσεις! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ή διαβάστε λογοτεχνικά κείμενα σε πρώτη δημοσίευση ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμ ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το αγόρι που δεν ήξερε τι θα πει θάνατος * Από την Κέρκυρα στην Αίγυπτο με μια βαλίτσα όνειρα * Αδαμάντινα τείχη: Φιανκέτο * Ματωμένος Δούναβης * Αιθέρια: Η προφητεία * Ζεστό αίμα * Το μονόγραμμα του ίσκιου * Μέσα από τα μάτια της Ζωής! ** Ποίηση: Θαλασσινό μονόπρακτο στο Αιγαίο * Και χορεύω τις νύχτες * Δεύτερη φωνή Ι ** Διάφορα άλλα: Η αγάπη είναι η απάντηση * Πλάτωνας κατά Διογένη Λαέρτιο * Παζλ γυναικών ** Παιδικά: Τα βάσανα του Τεό και της Λέας * Η μάγισσα Θερμουέλα σε κρίση * Η λέσχη των φαντασμάτων * Το μαγικό καράβι των Χριστουγέννων * Ο αστερισμός των παραμυθιών * Οι κυρίες και οι κύριοι Αριθμοί * Η Αμάντα Κουραμπιέ, η μαμά μου * Ο Κάγα Τίο... στην Ελλάδα ** Νουβέλες: Πορσελάνινες κούκλες * Το δικό μου παιδί * Όταν έπεσε η μάσκα

Συμβαίνει...

Γιώργου Κονίδη

Natalia Stineli (Christmas Eve, ακρυλικό σε καμβά)

Συμβαίνει να υπάρχουν στιγμές που ξεχνιούνται.
Που περνούν και χάνονται.
Για πάντα.
Μέσα από την αγωνία για την ίδια σου την ύπαρξη έμαθες επιτέλους και εσύ να ξεχνάς.
Να κοιτάς μέσα από τον καθρέπτη τα μάτια σου και ένα οικείο πρόσωπο να σε αντικρίζει χαμογελώντας.
Να ακούς μουσική, τρέχοντας σε μια λεωφόρο, ενώ ο αγέρας να σου μαστιγώνει το πρόσωπο.
Να σταματήσεις επιτέλους να χτυπάς τα χέρια σου στον τοίχο, γιατί μόνο εσύ ματώνεις.
Συμβαίνει να γράφεις ξεχνώντας την ουσία.
Να κοιμάσαι δίχως όνειρα.
Να πρεσβεύεις ότι ζεις, να νομίζεις ότι αναπνέεις μέσα από κλειστούς τοίχους, μέσα από αδιέξοδα, μέσα από ανύπαρκτες χαρές.
Να ερωτοτροπείς με σώματα δίχως πρόσωπα και σαν σταματήσεις, να θέλεις να τρέξεις μακριά, όμως δεν ξέρεις τι θέλεις, πού να πας.
Συμβαίνει να έχεις χάσει ό,τι αγάπησες.
Να θέλεις να κλάψεις και να μην μπορείς.
Να θυμώνεις όταν σου λένε σε αγαπώ πρόσωπα που ούτε το διανοήθηκες ποτέ ότι μπορείς να αγαπήσεις.
Συμβαίνει το νερό να μην μπορεί πια να καθαρίσει το κορμί σου από τα άλλα χέρια που το άγγιξαν.
Αυτοί που σε νομίζουν έτσι ή αλλιώς και βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακριά από αυτό που πραγματικά είσαι.
Προσπαθώντας απεγνωσμένα να κρυφτείς καλά, αλλά κάποτε να σε ξετρυπώνει μαζεμένο και παγωμένο σε μια βρόμικη γωνία, ο ίδιος σου ο εαυτός.
Συμβαίνει να βρέχει και ο ήλιος να μη κρύβεται.
Το φεγγάρι να χάνεται από τα μαύρα πυκνά σύννεφα και τα δειλινά να έχουν σταχτί χρώμα.
Να φωνάζεις κάποια βοήθεια στο κέντρο της πόλης και να μην ακούγεσαι.
Συμβαίνει εκκλησίες να καταντούν μαγαζιά που κλείνουν τη νύχτα αδιαφορώντας ότι πραγματικά τις έχουν ανάγκη και τότε.
Οι ταμπέλες να υπνωτίζουν αναβοσβήνοντας και οι πεζοί, ολωσδιόλου ανίκανοι, να μην τολμούν να παραβιάσουν τους αφοπλιστικούς νόμους μιας κοινωνίας που παραλύει.
Συμβαίνει κάπου τώρα κάποιος να ξεψυχάει, κάπου αλλού άλλος να γελάει ή να κλαίει για κάποιον που χάθηκε για πάντα.
Συμβαίνει δάση να καίγονται, οι λαοί να εξοντώνονται σε πολέμους, οι αρρώστιες να σκοτώνουν παιδιά, ο αγέρας να μυρίζει μόλυνση, η θάλασσα να μην είναι πια γαλάζια, να μη γνωρίζεις το όνομα του διπλανού σου.
Άνθρωποι από ψηλά βάθρα, ή μπαλκόνια, να πουλάνε ψεύτικα ιδανικά.
Σε απρόσωπα πλήθη που σαν υπνωτισμένα διαλύονται έτσι εύκολα όπως μαζεύτηκαν.
Συμβαίνει να μην ακούς όταν σου μιλάω και να μην ακούω σαν μου μιλάς.
Να κάνουμε και οι δύο σκοτεινές σκέψεις χωρίς κανένα σημείο επαφής.
Συμβαίνει να μην υψώνει κανένας πια το βλέμμα του στον ουρανό, οι μέρες και οι νύχτες να περνούν τόσο ίδιες και τόσο άδειες, πρόσωπα αγαπημένα να ξεχνιούνται και ο πόνος να ζωγραφίζεται ανάγλυφα στην ψυχή.
Συμβαίνει κάποια μεσάνυχτα, ενώ ένα κομμάτι μπλουζ ξεψυχάει στο ράδιο, κάποιος δίπλα καθισμένος σε μια βαθιά πολυθρόνα να καπνίζει ενώ τα μάτια του γυαλίζουν παρατηρώντας αφηρημένα έξω από τις γρίλιες τα τελευταία τρένα που περνούν χαμένα από σκέψεις.
Συμβαίνει όλοι να είμαστε τόσο μακριά από το ιδανικό μας.
Ξέρεις, ίσως οι περισσότεροι από εμάς δεν θα φτάσουμε σε αυτό ποτέ.
Δεν υπάρχει γιατί σε αυτό.
Απλώς συμβαίνει...


Copyright © Γιώργος Κονίδης All rights reserved
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα ζωγραφικής Natalia Stineli (Christmas Eve, ακρυλικό σε καμβά)

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
΄΄Εξι τίτλοι από τις εκδόσεις ΕλκυστήςΌταν έπεσε η μάσκα, Κωνσταντίνας ΜαλαχίαΤο μαγικό καράβι των Χριστουγέννων, Θάνου ΚωστάκηΗ λέσχη των φαντασμάτων, Κυριακής ΑκριτίδουΟ αστερισμός των παραμυθιών, Λίτσας ΚαποπούλουΟ Κάγα Τίο... στην Ελλάδα, Καλλιόπης ΡάικουΠαζλ γυναικών, Σοφίας Σπύρου
Το μονόγραμμα του ίσκιου, Βαγγέλη ΚατσούπηΗ μάγισσα Θερμουέλα σε κρίση, Χριστόφορου ΧριστοφόρουΠλάτωνας κατά Διογένη ΛαέρτιοΚαι χορεύω τις νύχτες, Γαβριέλλας ΝεοχωρίτουΑιθέρια: Η προφητεία, Παύλου ΣκληρούΠορσελάνινες κούκλες, Δέσποινας ΔιομήδουςΜατωμένος Δούναβης, Παρασκευής Καριώτου
Το δικό μου παιδί!, Γιώργου ΓουλτίδηΤα βάσανα του Τεό και της Λέας, MuzoΜέσα από τα μάτια της Ζωής!, Βούλας ΠαπατσιφλικιώτηΖεστό αίμα, Νάντιας Δημοπούλου
Η Αμάντα Κουραμπιέ, η μαμά μου, Ελένης ΦωτάκηΟι κυρίες και οι κύριοι Αριθμοί, Κωνσταντίνου ΤζίμαΔεύτερη φωνή Ι, Γιάννη Σμίχελη