Το χαμένο πεφταστέρι

Ρόζα Βλαχογιάννη

Πενθώ για τα χαμένα πεφταστέρια των παιδιών, που οι ευχές τους δεν εκπληρώθηκαν.

Παιδιά ανίερων πολέμων, τσακισμένων ονείρων και εκείνα που τους έκλεψαν για πάντα το χαμόγελο.

Σε ποιον άνεμο θα στραφούν, να τους φέρει πίσω τον ήλιο;

Από ποια μητέρα θα γυρέψουν το δίκαιο, τη χαμένη αθωότητα;

Μόνα κρυώνουν στ' αγιάζι των ψυχών τους, χωρίς πατρίδα, χωρίς ουρανό.

Να τα σκεπάσω θέλω στις φτερούγες μου, να λυτρωθούν απ' την κόλαση των άλλων.

Μα ως φαίνεται, σωτήρες δεν βρίσκονται, ούτε νόμοι στα δικά μας μέτρα.

Πενθούμε μονάχα περισσότερο,

ώσπου να 'ρθουν οι καιροί,

χωρίς άλλα χαμένα πεφταστέρια…

🌰

Copyright © Ρόζα Βλαχογιάννη All rights reserved, 2024

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο Yiannis Kaminis [Άτιτλο, ακρυλικό σε καμβά]

Σημείωση ποιήτριας: Το χαμένο πεφταστέρι το έγραψα με αφορμή την κακοποίηση των παιδιών από τον «στοργικό» πατέρα-τέρας της Βουλής αλλά και για τα χιλιάδες κακοποιημένα παιδιά και τα θύματα των πόλεμων. Συγχρόνως και για το αδικημένο παιδί μέσα μας, που το φιμώνουμε.