Ευαγγελίας Αλιβιζάτου
και την κοιτούν όλοι στραβά.
Σαν τον αέρα μάς προσπερνά,
Δε μας αρέσει σε τούτο κόσμο,
το όμορφο γέλιο ενός παιδιού.
Πάνω στις ρόδες του πατινιού της
χαράζει όνειρα μοναδικά.
Περνά σαν σίφουνας από μπροστά,
Στου κυρ Γιάννη την κερασιά.
Βάζει για φρένο το πόδι κάτω και
σκαρφαλώνει στη φυλλωσιά.
Κάθε κεράσι ένα όνειρό της,
Δαγκωματιά και μια ματιά
μη την τσακώσουν, την τιμωρήσουν
μπορεί να φάει και πιστολιά.
Είναι παράξενες οι τιμωρίες
τούτου του κόσμου για τα παιδιά,
φεύγει αέρας με το πατίνι,
μήπως γλιτώσει για μια φορά.
Τα μπλε μαλλιά της, δες, ανεμίζουν
Χαρά που νιώθει σαν το πουλί.
Ρόδες στριγκλίζουν σαν χαλασμένες,
κασέτες άλλης παλιάς εποχής.
Είναι παιδιά της νέας γενιάς
με ένα πατίνι στη κατοχή τους,
τρέχουν να βρουν παρηγοριά.
Μην τα ακουμπάτε μην τα κοιτάτε,
μην σημαδεύετε μικρή καρδιά.
🍂
Copyright © Ευαγγελίας Αλιβιζάτου All rights reserved
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα της Σοφίας Φωτιάδου [Breath of wind, λάδι σε καμβά, 2020]
![Πίνακας Σοφίας Φωτιάδου [Breath of wind, λάδι σε καμβά, 2020] Πίνακας Σοφίας Φωτιάδου [Breath of wind, λάδι σε καμβά, 2020]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1w5cbN_2jw3-xAgFv4cV1bJqFtE0wDeCIjulaZNc8aYu9DPKYiqKPlNCJu8TlybzOCmgIn93QfoF6ATZ8nVSUfelfJUA-9sfbhCHfefLM5nKBrP6X6SYj5KQKbSS9Ra3giPDoRByoTh-PP2eQo5sWeNyIzYn7Pj9kfalvVUofLl6d8dJWKqTKu85A3HfZ/w320-h320/41.png)


