.gif)
Ένα ταξίδι μνήμης από γενιά σε γενιά
Το Με το Αμβούργο στην πλάτη είναι ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο που εξερευνά τη μνήμη, την απώλεια και τη συνέχεια.
Ένα έργο για το πώς οι ιστορίες των προγόνων μας διαπερνούν το παρόν μας, για το πώς κουβαλάμε μέσα μας φωνές, τόπους και συναισθήματα που δεν ζήσαμε ποτέ – μα συνεχίζουν να μας καθορίζουν.
Τι σημαίνει να γεννιέσαι με το βάρος μιας ιστορίας που προϋπήρξε;
Να φέρεις στις φλέβες σου την ανάμνηση μιας πόλης, ενός σπιτιού, μιας φωνής που δεν άκουσες ποτέ;
Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται ένας πίνακας – ο μόνος μάρτυρας μιας αλυσίδας γενεών.
Ένα έργο τέχνης που μιλά, ανασαίνει και αφηγείται τα ίχνη των προγόνων του ζωγράφου του.
Ένα ευρωπαϊκό λιμάνι γεμάτο ζωή –το Αμβούργο– γίνεται η εικόνα μιας ύπαρξης όχι πολύ μακριά από εμάς: πολύχρωμης, πολύβουης, σμιλεμένης μέσα στον χρόνο.
Η βασική επιθυμία του πίνακα είναι να συστηθεί.
Να απλώσει το χέρι, να αγγίξει και να συνδεθεί.
Ψηλαφεί τα σημεία που τον απαρτίζουν ένα προς ένα, με την ειλικρίνεια της αθωότητας ενός παιδιού.
Κάθε δρόμος, κάθε γραμμή, κάθε σκιά πάνω του είναι ένα κομμάτι ταυτότητας – ένα στοιχείο που τον οδηγεί πιο κοντά στην αναγνώριση του εαυτού του.
Όμως, πόσο σταθερά μπορεί να περπατήσει κάποιος το μονοπάτι που διάλεξε, όταν κουβαλά τόσο βάρος στην πλάτη του;
Σε ένα υπόγειο που θυμίζει τα βάθη της μνήμης, οι ερμηνευτές συνθέτουν μια ποιητική αφήγηση – ένα ταξίδι από το προσωπικό στο συλλογικό.
Από το Αμβούργο ως τα υπόγεια της πόλης, οι λέξεις κουβαλούν όσα μένουν κρυφά στη θέα, μα χαραγμένα στο βάθος της ψυχής.
Μια παράσταση για τη μοναξιά, τη συνέχεια, τη ρίζα – για την ανάγκη του ανθρώπου να υπάρξει μέσα από τη μνήμη και τη σύνδεση.
Σημείωμα σκηνοθέτη:
Η μνήμη δεν είναι ποτέ μια ευθεία γραμμή· είναι ένας κύκλος, μια παλίρροια που επιστρέφει ξανά και ξανά για να μας θυμίσει ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι κουβαλάμε μέσα μας χωρίς καν να το γνωρίζουμε. Στο «Με το Αμβούργο στην πλάτη» η ιστορία του εκτυλίσσεται σε τρία στάδια: το ξύπνημα, όπου η ύλη αρχίζει να συνειδητοποιεί την ύπαρξή της· την κορύφωση, όταν η ανάγκη για ταυτότητα και σύνδεση γιγαντώνεται· και το λίγο πριν το τέλος, όπου η σιωπή μοιάζει λύτρωση, μα και αναγέννηση.Ο πίνακας κουβαλά το Αμβούργο στην πλάτη του – όχι μόνο ως τόπο, αλλά ως σύμβολο ριζών, μετακίνησης, νοσταλγίας. Μέσα από τη δική του ματιά, επιχειρεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του μέσα στην αντανάκλαση των άλλων. Γιατί η μνήμη, τελικά, δεν είναι ατομική υπόθεση – είναι κάτι που μοιραζόμαστε. Δεν ζητά τίποτε περισσότερο από το να συστηθεί. Να υπάρξει μέσα από τη σύνδεση, κουβαλώντας με ευγνωμοσύνη όλα τα θραύσματα που τον συνθέτουν. Γιατί οι ρίζες δεν είναι βάρος. Είναι το δώρο που μας κρατά όρθιους, ακόμα κι όταν κουβαλάμε ολόκληρο το Αμβούργο στην πλάτη.Μαριάννα Λιανού
Συντελεστές:
Κείμενο, σκηνοθεσία: Μαριάννα Λιανού
Δραματουργία: Σίμος Ρηνιώτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Χανιώτη
Σκηνογραφία, κοστούμια: Μαριλένα Καλαϊτζαντωνάκη
Μουσική: Σπύρος Λιβάνης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παίζουν: Γιώτα Χνάρη, Άννα Χανιώτη
Hχογράφηση: Νίκος Φλέσσας
Από τις 24 Ιανουαρίου 2026 κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00 στο H.ug (Human Underground) [Μελιταίων 14, Πετράλωνα]
Διάρκεια: 50'
