Ένα μέλλον εναλλακτικό ή όχι –αυτό άλλωστε θα φανεί– μας μεταφέρει με το νέο έργο του, ο Γιώργος Αγγελίδης, με τον τίτλο Τoxic.
Ένα διαμέρισμα που προστατεύει τους ενοίκους του από τον έξω κόσμο; Ή μια φυλακή που εμποδίζει την ελευθερία του ανθρώπου;
Ο ιός Covid-38 είναι η αρχή του τέλους για τα πάντα. Τόσο θανατηφόρος που κάνεις δεν γλυτώνει αν εκτεθεί. Το ζευγάρι του διαμερίσματος παρακολουθεί τις ειδήσεις νιώθοντας ασφάλεια πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες. Σαν κάτι που γίνεται κάπου αλλά μακριά από αυτούς κι έτσι μπορούν να το αντιληφθούν, μόνο που αυτό στη διάρκεια του χρόνου αλλάζει. Η σχέση τους γίνεται ανταγωνιστική, η προσπάθεια επιβολής γίνεται έντονη όσο ο χώρος του διαμερίσματος στο μυαλό τους μετατρέπεται σε μια φυλακή και ο εχθρός, σιγά σιγά, δεν είναι ο ιός αλλά ο ένας για τον άλλον.
Παραμύθι επιστημονικής φαντασίας, θα πει κάποιος, όμως ίσως να σκεφτούμε πώς μας επηρέασε όλους εμάς το lock down, πώς μας έκανε πιο καχύποπτους και τα σενάρια που περνούσαν από το μυαλό μας. Όπως συνέβη μία φορά μπορεί να ξανασυμβεί και το έργο του Αγγελίδη, θέλουμε να ελπίζουμε, ότι δεν είναι κάποιος οιωνός.
Το Toxic είναι μια ιδιαίτερη παράσταση που σκοπό έχει να δείξει τι προκύπτει από την στέρηση της ελευθερίας του ανθρώπου που επηρεάζει και τη λογική του. Μα και πάλι μπορούμε να το δούμε και αλλιώς μόνο που δεν πρέπει να το αποκαλύψω διότι κάνει μια απροσδόκητη ανατροπή που τα αλλάζει όλα και τα επανατοποθετεί με διαφορετική σύνθεση.
Ο Κώστας Φραγκολιάς και η Νατάσα Παπαδάκη, που παριστάνουν το ζευγάρι που απομονώνεται, έχουν αφιερώσει πολύ χρόνο για την σωστή απόδοση του κειμένου και ερμηνευτικά αλλά και στην σκηνική κίνηση προσφέροντας μια πολύ καλή παράσταση.
Ο Κωνσταντίνος Λέπουρης έχει κάνει μια πολύ καλή σκηνοθεσία, με κάθε λεπτομέρεια που χρειαζόταν για να προσθέσει την ατμόσφαιρα που θέλει ο συγγραφέας να επικρατεί στο διαμέρισμα.
Δύσκολη παράσταση, κλειστοφοβική, εναλλακτική αλλά εμπνευσμένη και το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό.
Το σκηνικό είναι επιμελώς αποστειρωμένο και το άσπρο που κυριαρχεί στον χώρο και στα κοστούμια είναι πολύ έξυπνο.
Η μουσική του Toxic είναι ό,τι καλύτερο μπορούσε να βάλει ο σκηνοθέτης, που την επιμελήθηκε, διότι δημιουργεί ένα συνεχόμενο άγχος και μια αυξημένη ένταση και καταφέρνει να κρατά σε επαγρύπνηση το κοινό.
Το θέατρο Αργώ, που φιλοξενεί το Toxic, έχει τον κατάλληλο χώρο για αυτή την παράσταση με την σκηνή που διαθέτει. Η σκηνή που είναι κοντά στις θέσεις, δίνει τη δυνατότητα να βλέπεις τι γίνεται στο έργο. Άλλωστε, το θέατρο ανήκει στην πολύ καλή μας ηθοποιό Αιμιλία Υψηλάντη, που έχει επιμεληθεί με ιδιαίτερη φροντίδα τον χώρο τέχνης στην καρδιά της Αθήνας μέσα από την μεγάλη της αγάπη για το θέατρο.
Ένα ψυχολογικό θρίλερ που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από ανάλογα έργα που παίζονται στο ελληνικό θέατρο αυτή την περίοδο.
Ανατρεπτικό και με καλό κείμενο, που δεν ανακυκλώνεται και δεν φλυαρεί, όπως συμβαίνει αρκετά συχνά από άλλους, με σκοπό να βάλουν λίγο περισσότερο χρόνο στο έργο που όμως δεν προσφέρει ουσιαστικά τίποτα.
Η εξαιρετική Άντα Κουγιά, εκτός από υπεύθυνη επικοινωνίας, βοηθάει και σκηνοθετικά τον Κ. Λέπουρη διαθέτοντας την θεατρική εμπειρία ως ηθοποιός και την ευχαριστώ για τις προσκλήσεις κι εύχομαι να την δω και πάλι στην σκηνή.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
