.gif)
Ο Τζον Γουέμπστερ γεννήθηκε το 1578 στο Λονδίνο. Γνωρίζουμε ελάχιστα για την προσωπική του ζωή. Ούτε υπήρξε ένας θεατρικός συγγραφέας που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στη δραματουργία. Εντούτοις, αν προσέξει κανείς το έργο του, θα δει μέσα σε αυτό πολλά σημάδια ενός ταλέντου που ίσως να μην αξιοποίησε το συγγραφικό του χάρισμα.
Από τις λίγες, λοιπόν, πληροφορίες που έχουμε για τον Γουέμπστερ, πιστεύεται ότι ήταν νυμφευμένος και πατέρας πολλών παιδιών. Η οικονομική του κατάσταση ήταν ικανή να του προσφέρει μια πλούσια και οικονομικά άνετη ζωή.
Άρχισε την καριέρα του στο θέατρο συνεργαζόμενος με άλλους θεατρικούς συγγραφείς, χωρίς όμως να καταφέρει να αποσπάσει καλές κριτικές. Από την έρευνα προκύπτει ότι ήταν απόλυτος στις ιδέες και στα επιτεύγματά του, έστω κι αν αυτά δεν είχαν επιτυχία.
Το πρώτο του έργο, που έγραψε μόνος του, ήταν ο Λευκός δαίμονας ο οποίος δεν απέσπασε καλές κριτικές. Ο δημιουργός του τότε έριξε ευθύνες σε όλους τους συντελεστές σχεδόν, του πρώτου ανεβάσματος, πιστεύοντας ότι αδίκησαν το έργο του. Ο ίδιος δεν πτοήθηκε καθόλου και άρχισε την συγγραφή για το δεύτερο έργο του, που είναι Η δούκισσα του Μάλφι. Η αλήθεια είναι ότι τα δύο αυτά έργα θεωρούνταν τα καλύτερα της εργογραφίας του –όπως υποστηρίζει και ο ίδιος ο δημιουργός– μαζί με ένα άλλο έργο του που χάθηκε, την τραγωδία Guise που την θεωρούσε στο ίδιο δραματουργικό ύψος με τα προηγούμενα.
Την Δούκισσα του Μάλφι την έγραψε εμπνεόμενος από την ιστορία της Ιωάννας της Αραγωνίας με τον Αλφόνσο Α' Πικολόμινι ο οποίος υπήρξε δούκας του Μάλφι. Στη χώρα μας ανέβηκε από την Εθνική Λυρική Σκηνή με πρωταγωνίστρια την αξέχαστη ηθοποιό Αντιγόνη Βαλάκου. Δυστυχώς όμως η κριτική εστίασε περισσότερο στα αρνητικά της δραματουργίας του Γουέμπστερ.
Από την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, η παρακάτω κριτική έρχεται από τον Πάρι Τακόπουλο με αφορμή την παράσταση Δούκισσα του Μάλφι:
Η «Δούκισσα του Μάλφι» είναι ένας χορταστικός θεατρικός, όχι τόσο μυστικός, όσο μυστηριώδης δείπνος, αντάξιος στην γευστική του, αιματηρή ποικιλία [...] Κρίμα που είναι πόρνη. Κοινό θέμα των δύο έργων, των Άγγλων ελισαβετιανών συγγραφέων Γουέμπστερ και Φορντ, η υποκρισία της εποχής τους, που αποκαλύπτεται σ' όλο το μεγαλείο της. [...] Ποτέ τόσοι ηθοποιοί δεν στάθηκαν, μετά τον θάνατο του Γιώργου Παπά, με τόση άνεση στην αυλή του Εθνικού Θεάτρου.
Ένα ακόμα σπουδαίο ανέβασμα του έργου ήταν αυτό στο θέατρο Αμόρε με πρωταγωνίστρια την Καριοφυλιά Καραμπέτη το 1997 σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά.
Μία ακόμα σπουδαία πρωταγωνίστρια, η αξέχαστη Πέγκι Άσκροφτ, είχε υποδυθεί την Δούκισσα του Μάλφι στο Λονδίνο το 1960 σημειώνοντας μια ακόμα μεγάλη επιτυχία στο ενεργητικό της.
Δεν θεωρείται από τους πιο πολυπαιγμένους θεατρικούς συγγραφείς για τη χώρα του, αλλά οπωσδήποτε τα πιο γνωστά του έργα έχουν διαρκή παρουσία στις σκηνές των θεάτρων και φέρουν όλα τα στοιχεία για ένα θέατρο που πολλές φορές χαρακτηρίζεται από σκοτάδι και μυστικότητα.
Στον κόσμο του Τζον Γουέμπστερ κυριαρχεί ο θάνατος και η σκληρότητα. Επίσης, ένα ακόμα στοιχείο, που κάνει την εμφάνισή του, είναι η εκδίκηση. Πάνω σε αυτά τα στοιχεία, ο σπουδαίος δραματουργός έχει στηρίξει τους χαρακτήρες του, την πλοκή των έργων του και κατ' επέκταση την καταξίωσή του και την υστεροφημία του. Οι ρόλοι γοητεύουν για την ιδιαίτερη σύνθεσή τους και ξεχωρίζουν ανάμεσα στη δραματουργία εκείνης της περιόδου όπου, γενικότερα, αυτά τα στοιχεία ήταν σχεδόν απαραίτητα για τη δημιουργία και ολοκλήρωση ενός έργου.
Τα στοιχεία είναι ελάχιστα για τη ζωή του και το ίδιο ισχύει και για τον θάνατό του, που η επικρατέστερη άποψη είναι ότι τον βρήκε το 1634.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το ετήσιο περιοδικό Θέατρο του Θεόδωρου Κρίτα καθώς και από το περιοδικό Θέατρο του Κώστα Νίτσου.
