.gif)
Η Dodie έχει απολαύσει μια μοναδική πορεία στην καριέρα της. Αν και συχνά μιλάμε στη μουσική με απαξίωση για τον ρόλο των social media, εκείνη μπήκε στο παιχνίδι στη «χρυσή εποχή» του διαδικτύου. Έχτισε ένα αφοσιωμένο κοινό στο YouTube, που έμεινε δίπλα της, εξελίχθηκε μαζί της και της έδωσε τον χρόνο να ωριμάσει και να εξελιχθεί σε μια σοβαρή μουσικό στο ντεμπούτο της, το 2021. Τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, της επιτρέπουν να γίνει πραγματικά συναρπαστική.
Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που βιάζονται να απορρίψουν καλλιτέχνες που ξεκίνησαν μέσω διαδικτύου, αλλά στη γενιά της Dodie υπάρχουν μερικά αληθινά ταλέντα. Στην ίδια παρέα, όλοι γνωρίστηκαν μέσα από το διαδίκτυο: Dodie, Orla Gartland, Greta Isaac και Martin Luke Brown, που το 2023 άφησαν προσωρινά τις σόλο καριέρες τους για να δημιουργήσουν τους Fizz και να κυκλοφορήσουν έναν απίστευτα μαξιμαλιστικό δίσκο. Υπήρχε, επίσης, η Lauren Aquilina που εξελίχθηκε σε μια δυναμική δημιουργό, γράφοντας τραγούδια για καλλιτέχνες όπως οι JADE. Σε αυτή τη μικρή γωνιά του διαδικτύου, υπήρχε καθαρός χρυσός και όλοι τους φαίνεται να κατάφεραν αυτό που κάθε καλλιτέχνης ονειρεύεται: Την αφοσίωση του κοινού.
Στο ντεμπούτο της, το 2021, η Dodie, αξιοποίησε αυτή την αφοσίωση για να κυκλοφορήσει ένα album με 14 κύρια κομμάτια και ένα δεύτερο με 8 εντυπωσιακά demos. Κάθε ένα ήταν ένα μάθημα στη δεξιοτεχνία της Dodie. Οι φωνητικές της επιδόσεις ξεπερνούσαν κατά πολύ ό,τι είχαν δείξει τα παλαιότερα covers της στο YouTube. Η σύνθεσή της είχε ανεβεί επίπεδο. Κυρίως όμως, απέδειξε τη δύναμή της ως συνθέτρια, αξιοποιώντας την κλασική της παιδεία για να γράψει ενορχηστρώσεις για ολόκληρη ορχήστρα εγχόρδων.
Τέσσερα χρόνια μετά, η Dodie, αξιοποίησε ξανά την υπομονή των θαυμαστών της για να πάρει ακόμη περισσότερο χρόνο. Ενδιάμεσα, κυκλοφόρησε το EP Hot Mess, που έδειχνε καθαρά τη στροφή της προς μια πιο τολμηρή και ώριμη κατεύθυνση. Ενώ το ντεμπούτο της διατηρούσε ακόμη στοιχεία από τη γλυκιά διαδικτυακή της περσόνα, το Hot Mess έμοιαζε προσεκτικά επιμελημένο, κινούμενο μεταξύ folk και avant-garde ήχων, με μια αυτοπαραγωγή και έναν στενό κύκλο συνεργατών που της επέτρεπαν να τολμά χωρίς να αυτολογοκρίνεται.
Τώρα, το Not For Lack Of Trying παίρνει όλα τα παραπάνω, τα βελτιώνει και τα απογειώνει. Για άλλη μια φορά, το αφτί της Dodie για σύνθεση κλέβει την παράσταση. Υπάρχουν στιγμές σε αυτό τον δίσκο που μόνο ως «πλούσιες» μπορούν να περιγραφούν, όπως το συγκλονιστικά όμορφο Different, όπου η φωνή της ανεβαίνει μαζί με τα έγχορδα μέχρι να σου σηκωθεί η τρίχα. Οι στίχοι της είναι επίσης πιο ώριμοι. Όλα τα κλισέ έχουν εξαφανιστεί και αυτό μοιάζει να είναι καρπός του μικρού, οικείου κύκλου συνεργατών της, που της επιτρέπουν να παραμένει πιστή στη δική της ποιητική γλώσσα. Το The End ας πούμε, είναι το καλύτερο παράδειγμα. Η καρδιά ραγίζει, αλλά μέσα από μια καινούργια, προσωπική γλώσσα. Ή το Darling Angel Baby, που η Dodie έγραψε μαζί με την Greta Isaac για να τραγουδήσουν στη... γάτα τους, κάτι που μια λιγότερο σίγουρη καλλιτέχνης ίσως απέφευγε, αλλά η Dodie εμπιστεύεται τόσο τον εαυτό της όσο και το κοινό της.
Υπάρχουν πολλά στοιχεία σε αυτό το album. Η Dodie πραγματεύεται μεγάλα θέματα: αγάπη, απώλεια, ψυχική υγεία και ιδιαίτερα την εμπειρία της αποσύνδεσης από την πραγματικότητα. Το ηχητικό τοπίο είναι ταυτόχρονα υποτονικό και κινηματογραφικό με έναν τρόπο μοναδικό, που μόνο εκείνη φαίνεται να καταφέρνει. Με λίγα λόγια, είναι εντυπωσιακό, τόσο ηχητικά όσο και θεματικά, και αποδεικνύει για άλλη μια φορά γιατί οι καλλιτέχνες χρειάζονται χρόνο, χώρο και εμπιστοσύνη από το κοινό τους: Γιατί τότε επιστρέφουν με κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
Συστήνεται για όσους: Ξυπνούν μέσα σε μια ομίχλη και μένουν εκεί όλη την ημέρα αναρωτώμενοι αν οι άλλοι νιώθουν τον κόσμο όπως εκείνοι, κάπου ανάμεσα στο να είναι οι πρωταγωνιστές και να παρακολουθούν τη ζωή τους πίσω από ένα θολό φακό.
Ένα κομμάτι για όσους είναι broken hearted (έχουν δηλαδή ραγισμένη καρδιά), είναι το The End. «I won't lose another home», θρηνεί η Dodie σε αυτή τη σπαρακτική μπαλάντα. Είναι αργό και υπόγειο και δεν αποκαλύπτει αμέσως το συναισθηματικό του βάρος, αλλά συλλαμβάνει εκείνη την ανατριχιαστική αίσθηση που νιώθεις στο στομάχι όταν ξέρεις ότι κάτι τελείωσε, ακόμα κι αν δεν το έχεις παραδεχτεί.
Ακούμε το The End
Σχόλιο: Είναι ένα εξαιρετικά ώριμο και συγκινητικό album, ίσως το πιο ολοκληρωμένο έργο της Dodie μέχρι σήμερα. Έχει περάσει από τη φάση του «χαριτωμένου YouTube φαινομένου» σε μια πλήρως ανεπτυγμένη δημιουργό, που ξέρει πώς να μετατρέπει την εσωτερικότητά της σε τέχνη χωρίς μελοδραματισμό. Το Not For Lack Of Trying ακούγεται σαν αποτέλεσμα ειλικρινούς εξέλιξης, όπου κάθε νότα, κάθε λέξη και κάθε παύση έχει τον λόγο της. Η παραγωγή είναι απαλή αλλά μελετημένη, οι στίχοι προσωπικοί, χωρίς να είναι ναρκισσιστικοί, και η φωνή της εύθραυστη αλλά σίγουρη. Λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα στο παλιό, οικείο ύφος της και στο νέο, πιο ώριμο καλλιτεχνικό της πρόσωπο.
Με λίγα λόγια: Ένα album που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά το καταφέρνει έτσι κι αλλιώς, όχι από έλλειψη προσπάθειας, αλλά από πλεόνασμα ψυχής.
Υστερόγραφο: Αν η Dodie μάς έμαθε κάτι με αυτόν τον δίσκο, είναι πως η σιωπή ανάμεσα στις νότες μπορεί να είναι πιο δυνατή από οποιοδήποτε ρεφρέν. Κι αν κάποτε τη γνωρίσαμε μέσα από ένα ukulele και ένα χαμόγελο στην κάμερα, τώρα τη βρίσκουμε ώριμη, ευάλωτη και θαρραλέα – μια καλλιτέχνη που δεν φοβάται να μεγαλώσει μπροστά μας.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
