.gif)
Μια σκοτεινή ιστορία που αναστατώνει και προβληματίζει είναι το έργο Νεκρή φύση σε χαντάκι που φέρνει στην Ελλάδα ο θεατρικός οργανισμός Νέος λόγος και τον ευχαριστώ για τη διάθεση των προσκλήσεων.
Ένας Ιταλός, ο Φάουστο Παραβιντίνο, είναι ο συγγραφέας αυτού του πολύ ενδιαφέροντος έργου που έχει βραβευθεί, το 2004, στο Παρίσι. Από πολύ μικρός αφιερώθηκε στο θέατρο, μόλις δεκατεσσάρων χρονών συμμετέχει για πρώτη φορά σε θεατρική παράσταση και το πρώτο του έργο γράφτηκε μόλις στα είκοσί του χρόνια και από τότε προσφέρει τα πολλά του έργα στην υπηρεσία του θεάτρου που λατρεύει.
Το θέατρο ή, καλύτερα, το Studio Μαυρομιχάλη φιλοξενεί την παράσταση στον όμορφο χώρο που έχει δημιουργηθεί για τις ιδιαίτερες παραστάσεις που έχουμε παρακολουθήσει κατά καιρούς.
Το Νεκρή φύση σε χαντάκι είναι μια κραυγή από τους νεκρούς που χάθηκαν από την κακία, την παράνοια, από τους δολοφόνους που ζουν ανάμεσά μας κρίνοντας τους άλλους με μια λογική του παραλόγου. Για αυτούς που μισούνε το διαφορετικό, που μετράνε την ανθρώπινη ζωή με το ζύγι που επιτρέπει τον θάνατο, τον ξεφτιλισμό, την κακοποίηση αυτών που δεν ταιριάζουν στα πρότυπα που έχουν εγκαταστήσει οι ίδιοι... μέσα σε μια κοινωνία που σιωπά αλλά ξέρει και συνεχίζει τη ζωή της αδιαφορώντας για την απουσία κάποιων που επιλέχτηκαν να μην αποτελούν μέρους της.
Ένα δράμα που θέλει να αφυπνίσει και θέλω να πιστεύω πως το κάνει και σε άλλους όπως έγινε και σε εμένα. Αλλιώς δεν έχει τίποτα, πια, νόημα.
Έξι πολύ ταλαντούχοι ηθοποιοί προσπαθούν –και πετυχαίνουν– πάνω στην σκηνή να μεταφέρουν την ιστορία ενός ακόμα θύματος, μιας βίας χωρίς λογική, βοηθούμενοι από το εξαιρετικό κείμενο του συγγραφέα και την πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Φώτη Μακρή, που συμμετέχει και στην παράσταση.
Αυτό το θρίλερ, δεν γνωρίζω εάν αφορά μια αληθινή ιστορία αλλά σίγουρα είναι καθρέφτης πολλών ανάλογων ιστοριών που συμβαίνουν παντού και συνεχώς.
Μια κοπέλα νεκρή σε ένα χαντάκι που έχει πεθάνει από την υπέρτατη βία, το ξύλο.
Χτυπήματα στην κοιλιά, στο κεφάλι, με μια αγριότητα που δείχνει μια ενέργεια εσκεμμένη.
Μια μικρή κοινωνία, στην μικρή πόλη της βόρειας Ιταλίας αναστατώνεται από την είδηση.
Έξι άνθρωποι, που εμπλέκονται, θα καθορίσουν το αποτέλεσμα και την αιτία, κομμάτια όλοι μιας μηχανής που κινείται υπογείως, μυστικά, μέσα σε μια κοινωνία που γνωρίζει και αδιαφορεί.
Έξι άνθρωποι που ξεπλιδώνουν μια ιστορία ντροπής προσπαθώντας να ζωντανεύσουν για λίγο τη μορφή της νεκρής για να μάθουμε τι συμβαίνει πραγματικά.
Μια παράσταση που αφορά τη γυναικοκτονία και όχι μόνο.
Αφορά τους μετανάστες, τα ναρκωτικά, την αρρώστια της κοινωνίας, τη βία, την αδιαφορία... όλες τις κρυφές πτυχές της ανθρώπινης λογικής απέναντι σε αυτό που δεν μπορεί και δεν θέλει να αναγνωρίσει.
Αφορά κοινωνίες όπου, πίσω από το κρίμα και το ψεύτικο ενδιαφέρον, κρύβεται μια ανακούφιση που έφυγαν, που ξεσκαρτάρισε η ατμόσφαιρα από τους ανεπιθύμητους.
Ο ρατσισμός στην σκληρή του μορφή δεν αφορά μόνο τους μετανάστες αλλά όλους αυτούς που δεν είναι μέσα στα πρότυπα μιας κοινωνίας σάπιας, με μια ηθική που εξυπηρετεί τις φασιστικές αντιλήψεις.
Ένα έργο που δεν πρέπει να ξεχαστεί, είναι το Νεκρή φύση σε χαντάκι.
Πολύ ταιριαστός ο τρόπος που, μέσα από τη μουσική, κυλάει η ιστορία που παρακολουθούμε και πολύ όμορφες οι φωνές από τα παιδιά που δίνουν στα λόγια τα νοήματα που πρέπει και κάποιες στιγμές νιώθεις τα τραγούδια τους σαν μοιρολόι που ντύνουν με νότες όλα τα «γιατί» που παραμένουν αναπάντητα.
Όλοι οι συντελεστές «ντύνουν» το έργο με αγάπη και πίστη αλλά δεν φτάνει αυτό.
Από εμάς τους υπόλοιπους, όπου απευθύνεται, ζητά την ενέργειά μας.
Ζητά την παύση της αδιαφορίας που βολεύει αυτούς που θέλουν να κρατούν υπνωτισμένη την κοινωνία για τους δικούς τους σκοπούς.
Να ανοίξουμε τα μάτια μας διότι υπάρχουν κι άλλοι δολοφόνοι, κι άλλα υποψήφια θύματα, που θα πεθάνουν εάν δεν κάνουν κάτι όλοι αυτοί που τρέχουν να κλειστούν το βράδυ σπίτι τους, βολεμένοι από την μικροασφάλεια και τη λογική τού εγώ είμαι ΟΚ, πού να τρέχω τώρα.
Άρα, κατά κάποιον τρόπο, είναι αρωγοί και πρόθυμοι εκτελεστές των άλλων που δεν είναι σαν εμάς όμως ήσυχοι που δεν πατήσανε αυτοί την σκανδάλη, δεν μαχαίρωσαν, δεν σκότωσαν στο ξύλο.
Έτσι είναι όμως;
Μήπως κάτι μας διαφεύγει τελικά;
Η Νεκρή φύση σε χαντάκι φωνάζει για βοήθεια.
Σε όλους εμάς που μας αφορά.
Ή μήπως όχι;
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
