.gif)
Γέρμα (η ανεκπλήρωτη), του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Υπόγειο), σε σκηνοθεσία Μαρίας Πρωτόπαππα, με τους Γιάννη Περλέγκα, Μαρία Πρωτόπαππα, Σίμο Κακάλα, Νώντα Δαμόπουλο, Ηλέκτρα Μπαρούτα.
Η Μαρία Πρωτόπαππα μάς παρουσιάζει μια ηρωίδα ασυμβίβαστη αλλά πειθαρχημένη η οποία δεν επιθυμεί να γίνει μοιχαλίδα προκειμένου να μείνει έγκυος.
Υπέκυψε στην επιθυμία του πατέρα της να παντρευτεί έναν άντρα που δεν αγαπούσε. Έμεινε πιστή στα πιστεύω της, όμως αισθάνεται ότι η φύση την εκδικείται με τον πιο απάνθρωπο τρόπο αφού δεν μπορεί να καρπίσει η μήτρα της.
Χωρίς ακραίες εξάρσεις, παρά μόνο με μια θλίψη να αχνοφαίνεται στο πρόσωπό της, η Γέρμα κοιτάζει τους γύρω της μέσα στα μάτια προσπαθώντας να αποδεχτεί τη μοίρα της. Πιάνει τα στήθη της, τα άδεια από γάλα, θέλοντας να νιώσει τον πόνο των θηλών κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Ψάχνει στην αγκαλιά της να βρει το μωρό που τόσο επιθυμεί. Λαχταράει ένα παιδί, ένα δικό της παιδί. Θέλει να ακούσει το κλάμα ενός βρέφους, να το πάρει στα δύο της χέρια, να το παρηγορήσει, να το νανουρίσει γλυκά.
Από την άλλη μεριά, ο άντρας της, παρόλο που πονάει βλέποντάς την να υποφέρει, παραμένει ήρεμος και στωικός απέναντί της. Δεν τον ενδιαφέρει και τόσο η απόκτηση ενός γιου. Δίνει περισσότερη σημασία στις αγροτικές και κτηνοτροφικές του εργασίες. Σαν να έχει αποδεχτεί την κατάσταση που επικρατεί προσπαθεί να πείσει τη γυναίκα του ότι μπορούν να ζήσουν και χωρίς παιδιά. Εκείνη όμως, σε μια στιγμή παραφροσύνης, τον πνίγει με τα ίδια της τα χέρια μην αντέχοντας την ίδια του την ύπαρξη και το αδύναμο σπέρμα του.
Μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της κυρίας Πρωτόπαππα είδαμε μια άλλη πλευρά της ιστορίας αυτής, πιο μεστή, πιο κατασταλαγμένη. Η γραφή του Λόρκα, σαν μουσικό όργανο, έδινε ρυθμό και κίνηση στα σώματα των πρωταγωνιστών προσδίδοντάς τους μια ποιητική μελωδία.
Στο τέλος, το γαμήλιο κρεβάτι διαλύεται υποδηλώνοντας τη συντριβή των ηρώων τονίζοντας όλη τους την τραγικότητα. Γιατί όλοι τους έκαναν τραγικά λάθη τα οποία τους έφεραν αντιμέτωπους με τους ίδιους τους τους εαυτούς.
Μια άδεια μητρική αγκαλιά είναι σαν κήπος χωρίς λουλούδια, θα πω εγώ.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
