.gif)
Η πένα του Έντουαρντ Άλμπι έχει προσφέρει στο παγκόσμιο θέατρο κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες. Απασχόλησε και εξακολουθεί να απασχολεί με τους γνήσιους θεατρικούς χαρακτήρες του, τη δομή, τους διαλόγους του και με τις υποθέσεις των έργων του. Ένα από τα πρώτα του έργα, η Ιστορία ζωολογικού κήπου, γνώρισε μεγάλη επιτυχία και συνεχίζει από τα συνεχή ανεβάσματά του.
Ένας άντρας, κάπως τυπικός και κλειστός, κάθεται μόνος του σε ένα πάρκο, διαβάζει την εφημερίδα του και τίποτα δεν προμηνύει αυτό που θα γίνει. Θα του πιάσει κουβέντα ένας άγνωστος άντρας, θα προσπαθήσει να μάθει όσο γίνεται περισσότερα για αυτόν με σκοπό να τον θυμώσει. Να τον θυμώσει πολύ, τόσο πολύ, ώστε να του προσφέρει αυτό που ζητούσε... τον θάνατό του.
Δύο άντρες, εκ διαμέτρου αντίθετοι. Από την μια ο Τζέρι και από την άλλη ο Πίτερ. Ενώ δεν τους δένει τίποτα, αρχίζουν μια κουβέντα, που την ξεκινήσει πρώτος ο Τζέρι. Θα μπορούσε να είναι μια τυχαία συζήτηση ανάμεσα σε δύο ξένους άντρες που ξεκινά για να τελειώσει σύντομα χωρίς να θέλει να προσδώσει κάτι παραπάνω. Όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα τα περίμενε ο Πίτερ... ούτε οι θεατές.
Ο Πίτερ έχει την οικογένειά του, τη δουλειά του και την κοινωνική καταξίωση. Θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος αλλά, αν και κατάφερε αρκετά στη ζωή του, την ευτυχία δεν μπόρεσε να την βρει.
Ο Τζέρι είναι ένας άνθρωπος που ζει στο περιθώριο. Ο μεγαλύτερός του φόβος είναι να μην υπάρχει ένας άνθρωπος για να τον ακούσει και ένας ώμος για να μπορέσει να κλάψει.
Το έργο γράφτηκε στα 1958 και ανήκει στο θέατρο του παραλόγου. Ο δημιουργός του θέτει ερωτήματα όπως η ανισότητα, το ποσό μόνος μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος μέσα στον κόσμο και τι κάνουμε εμείς για τους ανθρώπους που είναι μόνοι και δεν έχουν κάποιον να μιλήσουν για ό,τι τους απασχολεί. Αν και το θέατρο, ως τέχνη, σκοπό έχει να θέτει ερωτήματα χωρίς να απαντάει σε αυτά, εδώ ο συγγραφέας του έργου προτρέπει τους θεατές να πάρουν θέση και να ενδιαφερθούν πραγματικά για τον συνάνθρωπο που παλεύει με τη μοναξιά και με το ερώτημα αν υπάρχει κάποιος για να τον ακούσει.
Το έργο ανέβηκε πολλές φορές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, γνωρίζοντας πάντα την επιτυχία. Το θέμα του, διαχρονικό και οικουμενικό, αγγίζει το θεατρόφιλο κοινό με τη μοναξιά του ήρωα και με το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν κάποιον για να πουν όσα νιώθουν.
Τρομάζουν με την σιωπή. Μισούν τη μοναξιά τους και ό,τι τους οδήγησε σε αυτήν.
Ο Πίτερ αντιπροσωπεύει την κοινωνία. Μια κοινωνία που το μόνο που έκανε είναι να εξελίσσεται συνεχώς, χωρίς την παραμικρή διακοπή, για να κοιτάξει γύρω της, αν συμβαίνει τίποτ' άλλο, όχι σε αυτήν, αλλά στον άνθρωπο. Στον οποιοδήποτε άνθρωπο που μπορεί να μην έκανε αυτά που ήθελε. Που μπορεί να πήγε πίσω γιατί δεν είχε κάποιον να μιλήσει. Γιατί δεν ήθελε να ενταχθεί σε έναν κόσμο που φαινόταν ψεύτικος και υποκριτικός.
Κάπως έτσι έρχεται η μοναξιά, η περιθωριοποίηση, το αδιέξοδο, το τέλμα. Έτσι, ο άνθρωπος, που έμεινε πίσω, ζητάει μόνο ένα πράγμα: τη λύτρωση. Αυτό ζητάει εξ αρχής και ο Τζέρι από τον Πίτερ. Ένας άνθρωπος που διψούσε τόσο για τη ζωή και που φοβόταν ότι κανείς δεν τον ακούει, ζητάει το αντίθετο από αυτήν. Ζητάει τον θάνατό του. Είναι η παραίτηση ενός ανθρώπου που δεν έχει πού να σταθεί ή η οριστική απόφασή του, ότι αυτός ο κόσμος είναι πολύ ψεύτικος για να μπορέσει να τον αγαπήσει και να ενταχθεί μέσα σε αυτόν.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε αφίσα από ανέβασμα του έργου του Έντουρντ Άλμπι Ιστορία ζωολογικού κήπου, εξώφυλλο ελληνικής έκδοσής του και φωτογραφία του ίδιου.
