.gif)
Αν, όπως εγώ, θέλετε να ακούσετε καλή μουσική, σας έχω καλά νέα: η Sydney Ross Mitchell κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της, με τίτλο Cynthia. Βασισμένο σε πραγματική εμπειρία της Mitchell όταν –υπό, ίσως, απρόσμενες συνθήκες– βρέθηκε στην τροχιά μιας γυναίκας με το όνομα Cynthia, ο τόνος για ολόκληρο το άλμπουμ, είναι μια σπειροειδής αίσθηση αιθέριας ονειρικότητας και ενδοσκόπησης.
Μουσικά, οι απαλές, ονειρικές folk μελωδίες, που διατρέχουν τα οκτώ τραγούδια του άλμπουμ, αρκούν για να καθηλώσουν τον ακροατή. Η δύναμη στο Cynthia δεν βρίσκεται στο να αφήνει τον ακροατή να «χαθεί». Αντίθετα, τον παρασύρει απαλά κάτω από το ξόρκι του, αγκαλιάζοντάς τον και κρατώντας τον με κάθε λέξη. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα σε τραγούδια όπως τα Big Boy Problems και Queen of Homecoming. Μπορεί να μοιάζουν με γνώριμες pop αφηγήσεις ενηλικίωσης, αλλά η συναισθηματική τους απήχηση χτυπάει βαθιά μέσα στην ψυχή, ανεξάρτητα από το αν είστε 17 ή 77 ετών.
Είναι προφανές ότι το Cynthia είναι ένα έργο βαθιά ριζωμένο στην ιδέα της θηλυκότητας. Οι λεπτές λυρικές και μουσικές μεταβάσεις ανάμεσα στην αγάπη, την απώλεια, την αναμέτρηση με τον εαυτό και την ταυτότητα, χτυπούν στο κέντρο του στόχου όσον αφορά τη γυναικεία ματιά στη μουσική βιομηχανία σήμερα. Ωστόσο, η Mitchell δεν μας δίνει την πλήρη εικόνα και δεν βιάζεται να το κάνει. Οι δίνες που περιπλέκουν τη ζωή της τραγουδίστριας, για τις οποίες έχει μιλήσει τόσο ανοιχτά όσον αφορά τη πνευματικότητα και τη θρησκεία, διαπερνούν με πίεση ολόκληρο το άλμπουμ, αφήνοντας την αίσθηση μιας καλλιτέχνη που ποτέ δεν θα σταματήσει να αναρωτιέται ποια είναι, όλα στο όνομα της μουσικής. Τα δύο τελευταία κομμάτια, Dorothy και May the Landing Come Softly, αποκαλύπτουν αυτό, με τον πιο άμεσο τρόπο. Με στίχους όπως I love you, I'm losing this fight / I love you, I'm running out of time και όνειρα που περιλαμβάνουν άλματα πάνω από προστατευτικά κιγκλιδώματα χωρίς ζώνες ασφαλείας, η αίσθηση της παράδοσης σε ό,τι την ταλαιπώρησε παλαιότερα, πριν αφήσει τελικά πίσω της όλα αυτά, είναι ίσως το πιο βαθύ μήνυμα που παίρνει κανείς από το άλμπουμ.
Το Cynthia είναι αριστοτεχνικό και είναι ικανό να χτυπήσει στην καρδιά του indie zeitgeist με έναν απαλά γοητευτικό ήχο που δύσκολα δεν θα αγαπήσουν οι ακροατές. Οι στίχοι, προσωπικοί και ταυτόχρονα δοσμένοι στον κόσμο σαν δώρο που δεν ξέραμε ότι χρειαζόμασταν, δείχνουν ότι η Mitchell είναι ένα ανερχόμενο αστέρι που αξίζει την προσοχή μας.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
