.gif)
Μεταξύ φανταστικού και πραγματικότητας βρίσκεται το έργο του Γιάννη Παπάζογλου με τίτλο Η βροχή μέσα της.
Μια παράσταση που φιλοξενείται στον ιδιαίτερο χώρο του Τεχνοχώρου Εργοτάξιον. Ένα θεατρικό στέκι που έχει φτιαχτεί με αγάπη κι αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει με το που θα περάσει την πόρτα του. Γεμάτο ιδιαίτερα στοιχεία που διακοσμούν τον χώρο και με πολύ ευγενικούς ανθρώπους, με αγάπη για αυτό που κάνουν.
Οι ηθοποιοί Ανδρουτσόπουλος Γιώργος και Ελένη Σταυράκη-Κοντοσταύλου ερμηνεύουν εξαιρετικά αυτό το δράμα με δύο δυνατές ερμηνείες βασισμένες στο εξαιρετικό κείμενο του Παπάζογλου.
Ένα σπίτι, όπου πέρασε πολλά χρόνια από τη ζωή της, ξυπνά κρυμμένες μνήμες για τη γυναίκα που ξαναπάει έχοντας ραντεβού για να το νοικιάσει.
Δεν θέλει καθόλου να είναι εκεί.
Δεν θέλει να θυμάται όλα αυτά που πέρασε από μια προβληματική μητέρα που δεν υπάρχει πια, όμως υπάρχει μέσα της, κι αυτό το σπίτι τής φέρνει επώδυνες αναμνήσεις που την κάνουν να θέλει να ουρλιάξει.
Ο υποψήφιος ενοικιαστής εμφανίζεται.
Ένας αιθουσάρχης παλιού σινεμά που τον περιβάλλει ένα μυστήριο.
Η φαντασία επιβάλλεται στην πραγματικότητα και για τους δύο, που χάνονται μέσα της, ενώ έξω από εκεί η πραγματικότητα, σκληρή και αμείλικτη, κινείται μέσα στην παρακμή, σε αυτό το κέντρο της πόλης.
Το σπίτι γίνεται καταφύγιο ενώ η βροχή χτυπάει ασταμάτητα τα τζάμια του σπιτιού. Μια βροχή που δεν μπορούν αν ακούσουν αυτοί οι δύο άνθρωποι έχοντας τη βροχή μέσα τους να τους κατατρώει χρόνια τώρα.
Οι ρόλοι εναλλάσσονται, το πραγματικό χάνεται από τη διάθεση των δύο να δημιουργούν ψευδαισθήσεις για να μπορούν να ξεφύγουν.
Έστω για λίγο.
Το τι είναι αληθινό και τι όχι χάνεται προς στιγμή.
Οι ανάγκη και των δύο να ζήσουν μέσα στα όνειρα που επιθυμούν υλοποιείται.
Ξεκινώ από την Ελένη Σταυράκη-Κοντοσταύλου, που γεμίζει την σκηνή από την πρώτη της επαφή μέχρι την τελευταία, είναι εκφραστική σε πολύ μεγάλο βαθμό, στο πρόσωπό της αντανακλάται ο φόβος, η ανάμνηση, ο πόνος... Μια άψογη ερμηνεία που συνοδεύεται και με μια πολύ καλή κίνηση. Μαζί της, ο Γιώργος Ανδρουτσόπουλος που, εκτός από μια πολύ καλή ερμηνεία που προσφέρει, έχει ένα πολύ καλό ταίριασμα με την Ελένη και μαζί συγκλονίζουν, με ένα κείμενο όπου είναι εμφανές ότι έχουν ερωτευτεί από την πρώτη ματιά.
Το καλό θέατρο στα καλύτερά του, με έναν συγγραφέα που δεν σταματά να γράφει έργα που ανατρέπουν την υπόθεση και συνήθως οδηγούν σε διαφορετικές ερμηνείες από αυτό που αρχικά φαίνεται. Εδώ, έχουν ταιριάξει απόλυτα ο σκηνοθέτης, οι ηθοποιοί και ο συγγραφέας και η απόδοση του έργου το επιβεβαιώνει πανηγυρικά.
Ο συγγραφέας έχει τη διάθεση στα έργα του να προσφέρει το απρόσμενο και δεν μας απογοητεύει με τΗ βροχή μέσα της. Δεν επιθυμεί να κυλάει κάτι στον λογικό του ρυθμό αλλά όλοι του οι επίλογοι έχουν μια αναπάντεχη εξέλιξη που γοητεύει.
Σκηνοθετικά, εξαιρετικός ο Θωμάς Μαυρογόνατος, που κατανόησε πώς θα ήθελε ο Παπάζογλου να μεταφερθεί στην θεατρική σκηνή το έργο, έχοντας επιμεληθεί και τη μουσική που είναι άψογη και ατμοσφαιρική.
Τα σκηνικά είναι απλά, λιτά αλλά σωστά· άλλωστε οι δύο πρωταγωνιστές επιβάλλονται στην σκηνή που δεν μπορείς να παρατηρήσεις τίποτε άλλο.
Ακόμα ένα εξαιρετικό έργο του Γιάννη με πολλαπλά νοήματα που δεν θα ξεχαστεί από αυτούς που θα το παρακολουθήσουν. Προάγει για άλλη μια φορά την ποιοτική του προσφορά με τα κείμενα του στο ελληνικό θέατρο και είμαι σίγουρος ότι έχει πολλά ακόμα να προσφέρει.
Αξίζει τον κόπο να πάει κάποιος στον Άγιο Δημήτριο διότι σίγουρο είναι ότι θα αποζημιωθεί βλέποντας αυτό το έργο.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
