Ένας συνδυασμός πολλών διαφορετικών πραγμάτων χρειάστηκε για να καταλήξει αυτό το έργο στο θέατρο Δρόμος όπου και φιλοξενείται για οκτώ παραστάσεις που, σίγουρα, δεν θα φτάσουν ώστε να ενημερωθεί το κοινό ενώ, ίσως λόγω της δυσκολίας του, κάποιοι θα επιθυμήσουν να το ξαναδούν με διαφορετικό πρίσμα αυτή τη φορά.
Εκτός, λοιπόν, από το θέατρο Δρόμος που είναι ένας πολύ κατάλληλος χώρος στην καρδιά της Κυψέλης για να φιλοξενήσει ιδιαίτερες παραστάσεις –και το κάνει με επιτυχία– έχουμε τον Δημήτρη Τσεκούρα που σκηνοθετεί το δικό του δημιούργημα, Το θηριοτροφείο, για πρώτη φορά, σε μια μικρή εμφάνιση τον Ανάργυρο Βαζαίο που, εκτός από πολύ καλός ηθοποιός, αυτή τη φορά, αναλαμβάνει και την παραγωγή και, φυσικά, τους τέσσερις ηθοποιούς που ερμηνεύουν εξαιρετικά και μιλώ για τους: Μάριος Άγκος (Τζιμ), Σεμέλη Δημητρακοπούλου (Λόρα), Γιάννης Στούμπας (Τομ) και Μαρία-Νεφέλη Χρονοπούλου (Αμάντα).
Το θηριοτροφείο είναι ένα σοβαρό εγχείρημα με πολλαπλά νοήματα και η δυσκολία του είναι να σκηνοθετηθεί και ερμηνευτεί σωστά αλλιώς μπορεί να μετατραπεί σε κάτι γελοίο.
Όχι όμως με αυτούς τους συντελεστές.
Ο σουρεαλισμός, που επιθυμεί ο Δημήτρης Τσεκούρας, μεταφέρεται άψογα και όλες οι ερμηνείες τοποθετούνται άριστα στην σκηνή του θεάτρου με όλα τα νοήματα που θέλει να δώσει ο δημιουργός.
Ένα σουρεαλιστικό μεταδράμα, με μια ηχηρή δόση μαύρης κωμωδίας, μας μεταφέρει σε ένα σπίτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα.
Μια μισότρελη μαμά, με μεγάλη δόση δράματος, με έναν γιο που επιχειρεί να γράψει έναν επικήδειο που θα εκφωνείται σε όλες τις κηδείες και μια κόρη που νομίζει ότι είναι τυφλή... πρόκειται για ένα εκρηκτικό μείγμα οικογένειας που στερείται τον πατέρα που έχει εξαφανιστεί.
Η παράνοια απέναντι από τη λογική από μια οικογένεια που μυστηριωδώς μπορεί να συνεννοηθεί.
Μέσα σε αυτό το κλίμα θα εισβάλει κάποιος που θα γίνει πόθος για όλους ανεξαιρέτως και η οικογένεια θα αποκτήσει, κατά κάποιον τρόπο, το τέταρτο μέλος της που θα ενσωματωθεί σε αυτό το περίεργο σχήμα.
Αλληγορικό; Φυσικά.
Σουρεαλιστικό; Βεβαίως.
Περιέχει επιρροές από τον Γυάλινο κόσμο του Τενεσί Ουίλιαμς, λίγο από Τσέχωφ αλλά και Πιραντέλο κρατώντας στοιχεία, αλλά αυτονομείται προκαλώντας αρκετές φορές με μια επιθετικότητα και μια βλασφημία που όμως δικαιολογείται λόγω κυρίως αυτών που την προφέρουν.
Ιδιαίτερο, απρόβλεπτο, καυστικό και με πολύ καλές ερμηνείες, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον στους θεατρόφιλους δίνοντας μια ευκαιρία και στους υπόλοιπους να προβληματιστούν με ένα έργο που τολμά να δείξει την παρανοϊκή λογική ενός τέρατος που λέγεται άνθρωπος.
Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τον Ανάργυρο Βαζαίο που μου διέθεσε τις προσκλήσεις για αυτή την ιδιαίτερη παράσταση.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
