Ένας –ακόμα– λόγος που μου αρέσει η ποίηση είναι για το άνοιγμά της σε νέες οπτικές των λέξεων ή με τις λέξεις, όχι μόνο εννοιολογικά αλλά και συμβολικά, ακουστικά, μουσικά... ακόμα και εικαστικά! Ένα τέτοιο παιγνίδισμα συναντάμε και σε τούτη τη συλλογή που κρύβει μια διττότητα ή μια διπλή ταυτότητα ή μια διπλή φύση [πολλές οι ματιές και καθένας μπορεί να έχει τη δική του] με τον δούρειο να ανταλλάσσει θέσεις με τον ούριο ή να συνυπάρχει [κι έτσι μπορείς να το δεις].
Φυσικά, πρόκειται για την ποιητική συλλογή της Ανδρονίκης Δημητριάδου Δ-ούριος άνεμος - Του ουρανού και της θάλασσας, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, ενώ αξίζει να αναφερθεί πως ακόμα και η σύμπραξη των δύο αυτών προτάσεων, που αποτελούν τον τίτλο της, μπορεί να προσφέρει ποικίλες απόψεις: μπορείς να τις διαβάσεις ως τίτλο και υπότιτλο, ως δύο ξέχωρες, αυτόνομες φράσεις αλλά και ως μία [βέβαια, συνυπολογίζοντας το παίγνιο του δ-ούριου οι απόψεις πολλαπλασιάζονται σε έξι συνολικά, αν μετράω σωστά].
Διαβάζοντας το βιβλίο, στο πρώτο μέρος η ηρωίδα (η ίδια;) διανύει ένα έτος ζωής μήνα μήνα, ημερολογιακά. Ένας χρόνος που σκιαγραφείται ποιητικά με ελευθερόστιχα και πολύ φειδωλά. Μόνο η ουσία, αυτό που μένει τελικά όταν φύγουν τα πολλά λόγια, οι επαναλήψεις, η ρουτίνα...
Χαρακτηρίζεται από το πρώτο πρόσωπο που δίνει την απόλυτη αμεσότητα, το πλησίασμα προς τον αναγνώστη και την αίσθηση της μαρτυρίας.
Παρόλο που όλοι είμαστε διαφορετικοί, μπορώ να βρω υφές, αισθήσεις και εντυπώσεις που ξέρω, έχω βιώσει, έχω δει ή παρατηρήσει στον κόσμο... Υπάρχει ένας κοινός «τόπος» που είναι αναγνωρίσιμος κι αυτό δίνει ένα μπουστ στο πόνημα, έναν αέρα σύγκλισης, μια οικεία πορεία... αυτό το στοιχείο που μας ενώνει όλους και που ή θα είναι σημείο τομής ή θα είναι σημείο ταύτισης, πάντως είναι αναγνωρίσιμο.
Στο δεύτερο μέρος, το πρώτο πρόσωπο (η ίδια ηρωίδα ή η ίδια η δημιουργός) εξακολουθεί να μας προσεγγίζει με ελεύθερο στίχο αν και απροσδιόριστο χρόνο.
Είναι μια ύπαρξη εδώ που κινείται πάνω στον πλανήτη και παρατηρεί, βλέπει ή δοκιμάζει ό,τι/όσα βρίσκονται εκεί αλλά όχι μόνο πάνω στη Γη, περνάει και έξω από αυτή, στον γαλαξία! Εδώ η ματιά προεκτείνεται ως το άπειρο –σε σχέση με την ανθρώπινη διάσταση–, γίνεται ασώματη οντότητα, αφού περιπλανάται χωρίς τα όρια του κορμιού και της υλικής φύσης. Εδώ, η ποιήτρια, γίνεται ενέργεια, υπερβαίνει τη θνητή διάσταση και θωρεί την μεγάλη εικόνα του κόσμου, πάντα υπό το πρίσμα των εποχών που, κατά τη δική μου γνώμη, σηματοδοτούν τις περιόδους, τις φάσεις και τις αλλαγές, από τη μια του ατόμου και από την άλλη του τόπου.
Αξιόλογο βιβλίο που μου άφησε μια όμορφη ανάμνηση.
Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε:
Περπάτησαπάνω σε θάλασσες αυγουστιάτικεςκαι κατέληξα να κοιμάμαικάτω από φτέρες του Απρίλη.Κανείς δεν μου 'πε πως τα όνειραβγαίνουν αληθινά.
Η Ανδρονίκη Δημητριάδου σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο ΑΠΘ. Εργάζεται ως καθηγήτρια και μεταφράστρια. Παρακολούθησε μαθήματα κλασικής μουσικής και πιάνου. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές και έλαβε το Βραβείο Λογοτεχνικής Δημιουργικότητας Naji Naaman για το βιβλίο Πέτρα και Ευαγγέλιο. Έχει μεταφράσει βιβλία Βέλγων και Γάλλων συγγραφέων στα ελληνικά, όπως και Ελλήνων συγγραφέων στα γαλλικά. Προλόγισε τη γαλλική έκδοση των ποιημάτων του Denis Emorine, Prélude à un nouvel exil (Éditions Unicité 2018). Μεταφράσεις, βιβλιοκριτικές και ποιήματά της δημοσιεύονται σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Ο Δ-ούριος άνεμος - Του ουρανού και της θάλασσας είναι η τέταρτη ποιητική συλλογή της.
