Ένα ντεμπούτο που βρίσκει δύναμη μέσα στο χάος!
Η αφετηρία του project μοιάζει ήδη με μισή ιστορία από μόνη της: ο Cameron Picton, όσο βρισκόταν στην Κίνα σε περιοδεία με τους Black Midi, αρρώστησε και έμεινε απομονωμένος στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, ανάμεσα σε πυρετό και παραλήρημα, άρχισε να βλέπει εικόνες και φράσεις που αργότερα μετατράπηκαν σε τραγούδια. Από αυτές (τις φράσεις) έμεινε μία: My New Band Believe. Και κάπως έτσι ξεκίνησε ένας δίσκος που μοιάζει να χτίστηκε πάνω σε θραύσματα.
Ακούγοντας το άλμπουμ, είναι δύσκολο να μην σκεφτείς την αίσθηση του «μεγέθους» που είχε το Diorama των Silverchair –εκείνη τη ροκ όπερα που έβρισκε ισορροπία ανάμεσα σε ορχηστρική μεγαλοπρέπεια και προσωπική ευθραυστότητα, με τη συμβολή του Van Dyke Parks. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Cameron Picton προσπάθησε να συνεργαστεί μαζί του και εδώ. Αν και αυτή η συνεργασία δεν προχώρησε, το πνεύμα αυτής της προσέγγισης είναι παντού: ένα άλμπουμ που κινείται ανάμεσα σε περίπλοκες ενορχηστρώσεις και πιο γυμνές, ακουστικές στιγμές, χωρίς να χάνει ποτέ την αίσθηση του παιχνιδιού. Το αποτέλεσμα είναι εκκεντρικό, αλλά με έναν τρόπο που δεν σε απομακρύνει. Αντίθετα, σε τραβάει μέσα.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του My New Band Believe είναι ότι κάθε κομμάτι μοιάζει σχεδόν θεατρικό. Σαν να ανήκει σε κάποιο μιούζικαλ που δεν υπάρχει.
Ο Picton δεν υποδύεται έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα, αλλά αλλάζει συνεχώς. Γίνεται φωνή, γίνεται κατάσταση, γίνεται ένταση. Αυτό δίνει στον δίσκο μια ρευστότητα, αλλά και μια αίσθηση απρόβλεπτου.
Στο Target Practice, για παράδειγμα, υιοθετεί την οπτική ενός δολοφόνου, με τη φράση Don’t cry, you deserve this να επαναλαμβάνεται με έναν τρόπο που ξεκινά ψυχρός και καταλήγει σχεδόν ασφυκτικός, όσο η ενορχήστρωση «φουσκώνει» γύρω της.
Στο In the Blink of an Eye το χάος φτάνει σε μια από τις κορυφές του. Το κομμάτι αλλάζει μορφή διαρκώς, σαν μια μικρή ταινία που μεταπηδά από σκηνή σε σκηνή χωρίς καμιά προειδοποίηση και στο Heart of Darkness, μέσα σε οκτώμισι λεπτά, περνάς από folk κιθάρες σε εντελώς διαφορετικά συναισθηματικά τοπία, σχεδόν σαν μια σειρά από μικρά επεισόδια που ενώνονται χαλαρά μεταξύ τους.
Παρόλο που το άλμπουμ στηρίζεται στην υπερβολή, δεν μένει εκεί. Υπάρχουν στιγμές που χαμηλώνει και αυτές είναι εξίσου σημαντικές. Το Love Story είναι ίσως το πιο απλό συναισθηματικά κομμάτι, μια μικρή ωδή σε κάτι καθημερινό και οικείο. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, απλώς υπάρχει.
Το Pearls κινείται σε παρόμοιο χώρο, αλλά με πιο έντονη μελωδικότητα. Αφήνει πίσω του μια αίσθηση που δεν κορυφώνεται, απλώς σβήνει, ήσυχα.
Το Actress είναι ίσως η πιο πλήρης στιγμή του δίσκου. Με διάρκεια που ξεπερνά τα οκτώ λεπτά, συνδυάζει όλα όσα κάνει το άλμπουμ: θεατρικότητα, ένταση, μεταβολές, ρίσκο. Εδώ, η θεματική της φήμης και της ταυτότητας αποκτά μεγαλύτερο βάρος, χωρίς να γίνεται ποτέ «δήλωση». Είναι περισσότερο μια εμπειρία παρά ένα μήνυμα. Και λειτουργεί ακριβώς έτσι: σε καταπίνει.
Το My New Band Believe είναι ένα ντεμπούτο που δεν προσπαθεί να είναι «μαζεμένο» ή εύκολο. Αντίθετα, βασίζεται στην υπερβολή, στην ασυνέχεια και στο χάος και βρίσκει μέσα σε αυτά μια περίεργη συνοχή. Δεν είναι όλα τα σημεία του εξίσου δυνατά, ούτε όλα πλήρως ανεπτυγμένα. Αλλά όταν λειτουργεί, λειτουργεί με ένταση που δύσκολα αγνοείται.
Ο Cameron Picton και το project των My New Band Believe δείχνουν από την αρχή ότι δεν τους ενδιαφέρει να κινηθούν με ασφάλεια και ίσως αυτό είναι που κάνει το άλμπουμ να ξεχωρίζει: ότι δεν προσπαθεί να ελέγξει το χάος, αλλά το αφήνει να οδηγήσει.
Ακούμε το Love Story
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το άλμπουμ των My New Band Believe My New Band Believe κυκλοφόρησε από τη Rough Trade (2026)
