Της φυλακής τα σίδερα... που οπωσδήποτε δεν μπορεί να κάνει κάποιον καλύτερο.
Με την καμία.
Είναι προφανές ότι θα γνωρίσει και άλλους ανθρώπους πολύ χειρότερους από τον ίδιο και θα ενσωματωθεί σε μια κοινότητα διαφθοράς.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ένα έργο που έχει να κάνει με τρεις γυναίκες κρατούμενες, κάθε μία με το δικό της παράπτωμα, που αδημονούν να φύγουν από εκεί μέσα και αυτό –έστω και προσωρινά– τις κάνει να συνεργαστούν για να πετύχουν την απόδραση που όλες θέλουν...
Με έμπνευση από το American Buffalo, το Toxicity –με αρκετές ομοιότητες αλλά και διαφορές– είναι ένα νέο σύγχρονο έργο γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Γιώργο Νικολόπουλο με βοήθεια στην συγγραφή από την Μαρία Δαμασιώτη.
Η επιλογή των τριών πρωταγωνιστών, που πλαισιώνουν την παράσταση, είναι εξαιρετική αφού πρόκειται για τρεις έμπειρες και πολύ καλές ερμηνεύτριες που, με μια εξαιρετική χημεία πάνω στην σκηνή, δίνουν απόλυτα σωστά στο κοινό τα μηνύματα που επιθυμούν να περάσουν οι συγγραφείς με το Toxicity. Πρόκειται για τις Ασημίνα Αναστασοπούλου, Σταύρια Νικολάου και Φανή Ξενουδάκη, γνωστές, φυσικά, σε όλους εμάς τους θεατρόφιλους και μη.
Ερμηνεύουν τρεις παραβατικές προσωπικότητες που σχεδιάζουν μια απόδραση.
Πώς όμως και με ποια λογική;
Η καθεμία από τις τρεις θέλει να επιβάλει τη γνώμη της και το σχέδιό της.
Όλες θέλουν να είναι επικεφαλής.
Μόνο που όλο αυτό δεν φαίνεται να οδηγεί πουθενά ή, τέλος πάντων, δεν φαίνεται ότι μπορεί να πετύχει.
Στην αδυναμία τους να συνεννοηθούν σωστά και να συνεργαστούν θα προστεθεί και ένας τέταρτος παίκτης που δεν θα τον βλέπουμε αλλά θα τον ακούμε.
Η φυλακή του μυαλού είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε φυσική φυλακή.
Μια εξαιρετική παράσταση, που διανύει ήδη τον δεύτερο χρόνο παρουσίας στην ελληνική θεατρική σκηνή, με καυστικό χιούμορ, έξυπνους διαλόγους, σε ένα μικρό κελί φυλακής, με διαφορετικούς ανθρώπους που συμμετέχουν μεν σε ένα σχέδιο αλλά συγκρούονται συνεχώς για το ποια θα ηγηθεί αυτού.
Το Toxicity είναι κωμωδία –θα έλεγα οδηγείται προς την μαύρη κωμωδία– με μια αιχμηρή στάση απέναντι στο πού μπορεί να οδηγήσει ένας εγκλεισμός.
Η συνεχώς ίδια καθημερινότητα, που προσφέρει η φυλακή, σε συνδυασμό με την έλλειψη ελεύθερου χώρου οδηγεί τα μυαλά τους σε μια επανάληψη μιας αρχής με πλήρη ανικανότητα για την συνέχεια που θα φέρει το όποιο τέλος.
Ο μικρός χώρος ενός κελιού μπορεί να συντρίψει μια προσωπικότητα ή να την μεταβάλει, σε λογικές που έχουν στοιχεία από παράνοια και συγκρουσιακή διάθεση.
Μια πολύ καλή παράσταση που, με κωμικό τρόπο, περνάει τον ρεαλισμό και την πικρή αλήθεια του κειμένου πιο ευκολοχώνευτα για το κοινό.
Μια παράσταση που κινείται σε έναν μικρό χώρο ενός κελιού και αυτό κάνει τις τρεις πρωταγωνίστριες άτυπα να διεκδικούν μεγαλύτερο κομμάτι χώρου.
Όταν η λογική χάνεται, ο άνθρωπος λειτουργεί σαν ένα άγριο ζώο που απειλείται.
Όλοι τότε φαίνονται προδότες, διπρόσωποι, με σκοπό να παγιδεύσουν.
Η συνεννόηση, η συνεργασία, η αλληλεγγύη πάνε περίπατο και αντικαθίστανται από την εσφαλμένη αντίληψη, την επιθετικότητα, τον φόβο και την αμφισβήτηση των πάντων.
Δεν είναι ένα εύκολο έργο και δεν θα έπρεπε να είναι.
Δίνει όμως το δικό του στίγμα με μια πολύ σωστή σκηνοθετική ματιά και με πολύ καλές ερμηνείες.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Ευχαριστώ ιδιαιτέρως την υπεύθυνη επικοινωνίας Μαρίκα Αρβανιτοπούλου για την ευγενική διάθεση των προσκλήσεων ώστε να μπορέσω να παρακολουθήσω αυτή την εξαιρετική δημιουργία.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
