Η τέχνη δεν έχει σύνορα

Όλοι λένε ότι η τέχνη δεν έχει σύνορα.

Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με ένα χάρισμα που ξεχωρίζει μέσα τους και όταν μπορούν να το εφαρμόσουν –είτε ως σύγγραμμα, μέσα από τη δημιουργία ενός πίνακα, ως ένα ποίημα, ως έναν χορό είτε μέσα από τη δημιουργία μουσικής– εξωτερικεύουν το μέσα τους με το έμφυτο ταλέντο που διαθέτουν. Ο τρόπος διαφέρει, αλλά η πράξη μιας δημιουργίας γεννάει τον καλλιτέχνη.

Έτσι, σχεδόν τυχαία, από σύσταση ενός γνωστού μου, γνώρισα τον νευρολόγο Κωνσταντίνο Κόντο, έναν ευγενή και ευχάριστο άνθρωπο, ταγμένο στην άποψη ότι η ιατρική είναι πρώτα λειτούργημα και ακολουθούν τα υπόλοιπα. Εγώ, όμως, σήμερα, δεν θέλω να γράψω για τον γιατρό αλλά για τον ιδιαίτερο καλλιτέχνη που η τεχνική του και οι δημιουργίες του ξεχωρίζουν και αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει μόλις μπει στο ιατρείο του που έχει στην Φιλαδέλφεια.

Χώρος γεμάτος με πίνακες, δημιουργίες του, όλοι ιδιαίτεροι, όλοι με ένα περιεχόμενο που θέλει να τονίσει σκέψεις και προβληματισμούς που μετατρέπονται σε τέχνη.

Ο Κωνσταντίνος αντιπροσωπεύει τον φαντασιακό εξπρεσιονισμό όπου όλα περιφέρονται αόριστα και υπαρκτά μέσα από χρώματα, που αντιπροσωπεύουν συναισθήματα, που επιθυμούν να βγουν στην επιφάνεια για να λυτρωθούν.

Οι τέσσερις πυλώνες, όπου βασίζεται ο τρόπος τέχνης του, είναι το φαντασιακό, η δημιουργία, η αυτοδυναμία και το νόημα, όπως με ενημέρωσε.

Οι δημιουργίες του Κωνσταντίνου Κόντου δεν έχουν σύνορα. Διαθέτουν δυναμισμό, όραμα και μια τέχνη που τον κάνει να ξεχωρίζει. Με την ευκαιρία μιας έκθεσης από διαφορετικές περιόδους στον ιατρικό σύλλογο βρήκα την ευκαιρία να γνωριστώ με τον καλλιτέχνη και να μάθω αρκετά πράγματα από κοντά. Η κουβέντα μας ξεκίνησε με τη φωτογράφισή μου σε κάθε έργο και λίγα λόγια από τον δημιουργό σε κάθε ένα από αυτά.

Το πρώτο λέγεται Τα δεσμά, ένα έργο που δείχνει να ξεσπά και να απελευθερώνεται, έτσι και η μισή κορνίζα που δείχνει αυτό το ξέσπασμα. Υπάρχουν προσωπεία, υπάρχουν σύνορα, υπάρχει αποτέλεσμα.

Δεύτερο έργο είναι Ο κόσμος. Αναφέρεται στην καταπίεση, την μειωμένη αντίληψη, μια απεικόνιση ενός κόσμου με αρνητικά χαρακτηριστικά, βγάζει, με μια αλλαγή χρώματος, την προσδοκία και την ελπίδα ενός κατά τα άλλα σκοτεινού κόσμου όπως τον νιώθει σε αυτό το έργο ο καλλιτέχνης με την αίσθηση της προσδοκίας και της ελπίδας, όπως εκείνος το προσδιορίζει.

Μετά, το έργο Ποτάμι, ένα έργο που έχει να κάνει με προσωπεία εγκλωβισμένα μέσα σε μια ροή που αργότερα αλλάξει χρώμα και επανέρχεται στο φυσιολογικό χρώμα του ποταμού με τις γαλάζιες αποχρώσεις. Η φυλακή που κινείται γίνεται πιο εμφανής από τις αλυσίδες που τυλίγουν τα προσωπεία σε ένα σκληρό έργο που αναζητά τη δικαίωση και την κανονικότητα.

Ο τρόπος του Κόντου σε όλα του τα έργα έχει κοινό γνώρισμα την επαναστατική προσέγγιση που δίνει στα έργα του και μια δυναμική που απαιτεί να ακουστεί. Μου είπε ότι οι μορφές στα έργα του δεν αφορούν συγκεκριμένο άνθρωπο αλλά ένα σύνολο ανθρώπων που κινούνται με κοινά χαρακτηριστικά. Η προσέγγιση του καλλιτέχνη απέναντι στην ιδιότητα του γιατρού που ζωγραφίζει θεραπεία πάνω στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Εκεί κατάλαβα με ποια ιδιότητα ξεκίνησε ο Κόντος και ποια ακολούθησε. Ο ζωγράφος στην Φλωρεντία με ζωγραφιές προσωπογραφιών κινείται αποδεχόμενος την ιατρική του προσέγγιση διότι έχει να κάνει με τις λειτουργίες του εγκεφάλου· παράλληλα αλλάζει και τον τρόπο που εκφράζεται μέσα από την τέχνη σταματώντας τις προσωπογραφίες, αλλάζοντας σε κάτι πρωτοποριακό.

Το επόμενο ήταν Ο λώρος και ο Κωνσταντίνος αναφέρεται στον ομφάλιο λώρο, την αρχή της δημιουργίας και τα χρώματα που αλλάζει γύρω της. Η δημιουργία έχει να κάνει με τη ζωή και η ζωή κινείται χωρίς στάνταρ, άλλοτε με ζωηρά, άλλοτε με μουντά χρώματα, θέλοντας να μας πει εδώ ότι η ζωή είναι κίνηση και ο λώρος είναι το σημείο μηδέν που όλα ξεκινούν από εκεί.

Πέμπτο έργο μια πανδαισία χρωμάτων με τίτλος Ο λέων, κοινώς ο θεός Διόνυσος που αλλάζει μορφές, εμπνευσμένο από τις Βάκχες του Ευριπίδη. Ένα ονειρικό έργο με χρώματα που ξεχωρίζουν δίνοντας τις διαστάσεις και τις αλλαγές του θεού. Όταν το παρατηρήσεις προσεκτικά σίγουρα θα το λατρέψεις, τουλάχιστον εμένα μου άρεσε πολύ.

Τελειώνοντας με αυτή την μίνι έκθεση του Κωνσταντίνου, είδα το τελευταίο έργο με τον τίτλο Άβυσσος,

εμπνευσμένο από την περίοδο του εγκλεισμού όλων μας λόγω του κορονοϊού. Δημιουργεί μια άβυσσο, περισσότερο μυστηριώδη αφού είναι μέσα στο νερό. Όλα χάνονται μέσα της· είναι το μήνυμα του καλλιτέχνη.

Η αρχή της γνωριμίας μου με μια ιδιαίτερη προσωπικότητα έγινε και έγινα λίγο πιο σοφός. Το θέμα είναι ότι είδα ένα μικρό δείγμα από τις δημιουργίες και θα επανέλθω να πάρω εικόνα από τον χώρο δημιουργίας του, την πορεία του ανά εποχή και να γίνω ακόμα πιο σοφός.

Μεγάλη μου τιμή αυτή η γνωριμία με αυτόν το ιδιαίτερο άνθρωπο που προάγει την τέχνη και πάει τη δημιουργία σε άλλα επίπεδα, έχοντας άποψη και τη δύναμη να την εκφράσει μέσα από την τέχνη του.

Εις το επανιδείν, για την επόμενή μας συνάντηση με το κύριο «μενού» και τον Κωνσταντίνο Κόντο να είναι εκεί να βοηθάει στις απορίες μου.

Γεώργιος Κονίδης

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργα του Κωνσταντίνου Κόντου από λήψεις του συντάκτη