Μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, άνθρωπος της τέχνης, πολύπλευρος με μια πορεία ξεχωριστή, διαφορετική από τους περισσότερους, με πολλές γραφές στο ενεργητικό του, πιστός στα ιδανικά του. Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος –είχα την τιμή να γνωριστώ μαζί του και να ακούσω τις τόσες ιστορίες που έχει να διηγηθεί– σε μια μίνι συνέντευξη που μου παραχώρησε στο γραφείο του στο Κολωνάκι.
Σπούδασε νομικά, σκηνοθεσία, κλασική κιθάρα και κοινωνιολογία του δίκαιου στο Παρίσι. Ξεκάθαρα μια προσωπικότητα που δεν αρέσκεται σε αυτά που έχει ήδη κατακτήσει αλλά μένει πάντοτε ταγμένος στην ανακάλυψη νέων αναζητήσεων.
Ιδρυτής της εταιρείας φίλων μουσικής Γιάννη Χρήστου αλλά υπήρξε και πρόεδρος του σωματείου φίλων του μουσείου και γενικός γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου. Πολλά από τα βιβλία του έχουν γίνει ευρέως γνωστά όπως ο Σιμιγδαλένιος που έχει παιχθεί σε περισσότερες από 80 παραστάσεις στο ελεύθερο θέατρο, ακόμα και στο Εθνικό Θέατρο, και θεωρείται κλασικό έργο και πάντα επίκαιρο.
Όμως η αρχή δεν έγινε με αυτό το σύγγραμμα αλλά με ένα άλλο που προσφάτως ξαναβγήκε στην επικαιρότητα με την τρίτη του έκδοση από τις εκδόσεις Οδός Πανός, το καταπληκτικό βιβλίο Δώδεκα και ένα ψέματα.
Πριν από περίπου 35 χρόνια, ο άσημος τότε Αλέξανδρος, είχε την πρώτη του αναγνώριση με την έκδοση του βιβλίου από τις εκδόσεις Ίκαρος (το 1992) που τότε, για τους παλαιότερους, ήταν ένας εκδοτικός οίκος που ξεχώριζε για τα ιδιαίτερα βιβλία που αναλάμβανε και σε αυτά προστέθηκε δικαιωματικά το Δώδεκα και ένα ψέματα ενός πολλά υποσχόμενου συγγραφέα. Αυτό το βιβλίο αγαπήθηκε για τις αλήθειες που προβάλει με μια γραφή ξεχωριστή, δυνατή, αληθινή μένοντας πάντα στη μνήμη αυτών που είχαν την τύχη να το διαβάσουν.
Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος δεν ξεχνιέται, σας το γράφω εγώ που τον είδα από κοντά και μου αφιέρωσε μια ώρα που δεν μου έφτασε ούτε κατά διάνοια για τα τόσα ενδιαφέροντα που έγραψε σε μια πορεία ζωής που δεν άφησε τίποτα να τον παρασύρει.
Ένα γραφείο με πολύ χρώμα, με προσωπική δουλειά, χώρος ιδιαίτερος, σαν τον άνθρωπο που με φιλοξένησε.
Ευγενικός, λιτός, με πάθος που ξεχειλίζει μέσα του, προλάβαμε να μιλήσουμε για αυτό το βιβλίο που ξανάρθε στην επικαιρότητα και είναι μια ευκαιρία να διαβαστεί και από τους νέους ανθρώπους.
Τον Αλέξανδρο Αδαμόπουλο πρώτα τον αναγνώρισαν οι ξένοι: έχει μεταφραστεί το κείμενο στην αγγλική, στα γερμανικά, γαλλικά και τουρκικά και σίγουρα θα υπάρχει συνέχεια στο μέλλον.
Το 2004 έκανε 3 μήνες παρουσίαση σε φοιτητές στην Τουρκία αλλά και άνθρωποι των γραμμάτων από την Ινδία τον τίμησαν με κάλεσμά τους στο Δελχί, στο National academy, να παρουσιάσει αυτό το έργο που συνάρπασε. Ένας άνθρωπος σοφός, ο Κantak, έγραψε προσωπικά στον ίδιο δίνοντάς του την πρώτη αναγνώριση από τις πολλές που ήρθαν αργότερα.
Να μην λησμονήσω εδώ ότι τη δεύτερη έκδοση του Δώδεκα και ένα ψέματα είχε αναλάβει ο εκδοτικός οίκος Άγρα, επίσης από τους πιο παλιούς.
Η κουβέντα δεν μπορούσε να τελειώσει εδώ άλλα να ανανεωθεί για ακόμα μία φορά. Στο τέλος, του απηύθυνα κάποιες ερωτήσεις, κυρίως δικές μου απορίες και από άλλες γραφές του. Είχε την ευγένεια να μου απαντήσει σε όλες...
Όσο αφορά τον Χρήστου που αποτελεί ένα κεφάλαιο της ζωής του Αλέξανδρου... Ένας βίαιος αναπάντεχος θάνατος πολλές φορές εξιδανικεύει τον άνθρωπο που φεύγει. Εάν δεν είχε καταλήξει έτσι άδικα πιστεύεις ότι το να τον γνώριζες από κοντά θα υπήρχε περίπτωση να σου ανατρέψει όσα πίστευες;
Αλέξανδρος Αδαμόπουλος: Δεν είμαι από τους ανθρώπους που ένας θάνατος θα μου αλλάξει την προσέγγιση του αφηγήματός μου. Έγραψα για τον Χρήστου όπως το ένιωσα και σε κανένα σημείο δεν φούσκωσα την ιστορία με υπερβολές.
Πόσο πιστεύεις ότι μπορεί να αγγίξει το κοινό μια ιδιαίτερη προσωπικότητα σαν εκείνον τον άνθρωπο;
Α.Α.: Ο Χρήστου ήταν ένας δύσκολος καλλιτέχνης. Πολλοί τον ξέρουν αλλά επί της ουσίας δύσκολα τον κατανοούν. Προσπάθησα να γράψω για εκείνον με απλά λόγια για να μπορέσουν να τον καταλάβουν περισσότεροι κι έτσι να ενδιαφερθούν πραγματικά να μάθουν το έργο του.
Διαθέτεις ένα πλούσιο βιογραφικό. Τι θα άλλαζες; Τι θα ήθελες ακόμα να κάνεις; Από εδώ και πέρα, τι;
Α.Α.: Δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα. Ό,τι έκανα καλώς έγινε. Θα ήθελα επιπλέον να κάνω ένα θεατρικό με πολιτικό περιεχόμενο αλλά με ιστορική προσέγγιση.
Εάν επιβαλλόταν μία μόνο τέχνη για τον καθένα μας, τι θα διάλεγες;
Α.Α.: Θα διαλέξω τον ρόλο του συγγραφέα.
Υπάρχει αγαπημένο βιβλίο για εσένα; Εάν ναι, ποιο είναι αυτό;
Α.Α.: Θα διαλέξω τον Σιμιγδαλένιο ως το πιο αγαπημένο μου.
Ζούμε σε μια κοινωνία ισοπέδωσης ή υπάρχει ακόμα ελπίδα;
Α.Α.: Φυσικά και υπάρχει πρόβλημα με την κοινωνία που ελέγχεται από ένα σύστημα αξιών που την κατευθύνει σε λανθασμένο δρόμο. Όμως πάντα θα πιστεύω ότι υπάρχει ελπίδα.
Ένας εξαιρετικός συνομιλητής που φαντάζομαι ότι εκεί που δίδαξε θα λατρεύτηκε από τους μαθητές του. Μου χάρισε ένα αντίτυπο του Δώδεκα ψέματα και ένα με όμορφη αφιέρωση που θα διαβάσω άμεσα για να είμαι έτοιμος για εκείνον σε μια δεύτερη συνάντηση με την κριτική μου.
Έχοντας πάρει όμως μια γεύση από την Ελπίδα Αμίτση και σε αναμονή της Μονίκ να έρχεται στην επόμενη θεατρική περίοδο, σίγουρα θα διαβάσω ένα φανταστικό βιβλίο.
Σε αναμονή όλων αυτών, ευχαριστώ ιδιαιτέρως την Ελπίδα που είπε τα καλύτερα για εμένα και προέτρεψε τον Αλέξανδρο Αδαμόπουλο να ενδιαφερθεί να με γνωρίσει, γεγονός που με τιμά ιδιαιτέρως.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
